Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Испанияның солшыл партиясы
Far left political party in Spain
Испания Коммунистік партиясы (PCE) – 1986 жылдан бері қазіргі Сумар коалициясының құрамына кіретін, Біріккен солшыл коалициясының бір бөлігі болып табылатын коммунистік партия. Оның екі саясаткері Испания үкіметінде министрлер: Еңбек және әлеуметтік экономика министрі және Жастар мен балалар министрі. PCE 1921 жылы Испанияның Социалистік жұмысшылар партиясының (PSOE) ішіндегі бөлістен кейін құрылды. PSOE-нің социал-демократиялық қанатына қарсы болғандар PCE-ді құрды, себебі социал-демократтар PSOE-нің екі жыл бұрын Владимир Ленин құрған Коммунистік Интернационалға қосылуын қолдамады. PCE – Испания Коммунистік партиясы мен Испания Коммунистік жұмысшылар партиясының бірігуі нәтижесінде құрылды. PCE алғаш рет 1931 жылдың сәуір айында Екінші испан республикасы жарияланғаннан кейін заңдастырылды. Республика – Испания тарихындағы алғашқы демократиялық режим. PCE 1936 жылғы шілдедегі испан төңкерісіне дейін үлкен қолдауға ие болды, осы төңкеріс испан Азамат соғысының басталуын белгіледі, және соғыс кезінде де маңызды күшке айналды. Республикашылдар жеңіліске ұшырады, ал Франко әскери диктатура орнатты, оның аясында PCE – коммунистік партияларға тыйым салатын заңдармен ең көп қуғынға ұшыраған партиялардың бірі болды. Диктатура жылдары PCE Франко режиміне қарсы негізгі оппозиция күші болды. Диктатураның алғашқы жылдары PCE мүшелерінің көптегені испан макилеріне – режимге қарсы күрескен партизандық топқа қосылды. Кейіннен макилердің күші әлсіреді, ал PCE әскери стратегиядан бас тартты. Оның орнына, ол Франко аппаратының бір бөлігі болған жалғыз заңды кәсіби одақ – Вертикальдық кәсіби одаққа араласуды жөн көрді. Франко 1975 жылдың 20 қарашасында қайтыс болды, екі күннен кейін Хуан Карлос I таққа отырды. Хуан Карлос I Испанияның демократияға өтуіне жетекшілік етті, осы кезеңде PCE Франконың антикоммунистік мұрасының салдарынан өте маңызды рөл атқарды. Премьер-министр Адольфо Суарес 1977 жылдың 9 сәуірінде PCE-ді заңдастырды, бұл шешімге қарсылық болғанымен, ақырында бейбіт аяқталды. PCE Бас хатшысы Сантьяго Каррильо басшылығымен Испанияда демократияны қайта орнатуға үлкен үлес қосты. 1986 жылдан бері ол Біріккен солшыл коалициясының құрамында. Өз жарғысында PCE өз мақсаттарын «демократиялық түрде қоғамды және оның саяси құрылымдарын революциялық түрде өзгертуге қатысу, капиталистік жүйені жеңіп, Испания мемлекетінде социализмді құру, сонымен қатар бүкіл әлемде социализмге өтуге үлес қосу, коммунизмнің азаттық идеалдарын іске асыру» деп белгілейді. Өзін революциялық, интернационалист, ынтымақтастыққа бағытталған, республикалық, феминистік және зайырлы деп сипаттайды.
The Communist Party of Spain (lang es; PCE) is a communist party that, since 1986, has been part of the United Left coalition, which is currently part of Sumar. Two of its politicians are Spanish government ministers, the Minister of Labour and Social Economy and the Minister of Youth and Children. The PCE was founded by 1921, after a split in the Spanish Socialist Workers' Party (lang es; PSOE). The PCE was founded by those who opposed the social democratic wing of the PSOE, because the social democrat wing did not support the PSOE's integration in the Communist International founded by Vladimir Lenin two years prior. The PCE was a merger of the Spanish Communist Party (lang es) and the Spanish Communist Workers' Party (lang es). The PCE was first legalized after the proclamation of the Second Spanish Republic in April 1931. The republic was the first democratic regime in the history of Spain. The PCE gained much support in the months before the Spanish coup of July 1936, which marked the beginning of the Spanish Civil War, and it was a major force during the war as well. The Republicans lost, and Franco established a military dictatorship, under which the PCE was one of the most heavily repressed parties, with specific laws banning communist parties, among others. Under the dictatorship, the PCE was the main opposition to the Francoist dictatorship. In the early years of the dictatorship, many PCE members joined the Spanish Maquis, a group of guerrillas who fought against the regime. Years later, the Maquis' power declined, and the PCE abandoned the military strategy. Instead, it chose to interfere in the only legal syndicate (which was part of the Francoist apparatus), the Vertical Syndicate. Franco died on 20 November 1975, and two days later, Juan Carlos I was crowned. Juan Carlos I would lead the Spanish transition to democracy, a time when the PCE became also extremely relevant, due to Franco's anti communist legacy. Prime Minister Adolfo Suárez legalized the PCE on 9 April 1977, a decision which was particularly controversial, but ended peacefully. The PCE largely contributed to the restoration of democracy in Spain during the lead of Secretary General Santiago Carrillo. Since 1986, it is part of the United Left coalition. In its statutes, the PCE defines its goals as "democratically participate in a revolutionary transformation of society and its political structures, overcoming the capitalist system and constructing socialism in the Spanish State, as a contribution to the transition to socialism worldwide, with our goals set in the realization of the emancipating ideal of communism". It defines itself as revolutionary, internationalist, solidarity, republican, feminist, and secularist,
Екі партия 1921 жылдың 14 қарашасында жаңа Испания Коммунистік партиясына бірікті. Біріккен PCE үшінші Интернационалдың мүшесі болды және 1922 жылдың наурыз айында Севильяда өзінің алғашқы съезін өткізді. Мамыр айында Батыс Еуропадағы Коминтерннің жетекші өкілі Жюль Хумберт Дроз Испанияға келді, ол партияның әлі де даулы жағдайын қадағалауға кірісті және республика орнатылғанға дейін осы жұмысын жалғастырды. PCE-нің солшыл қанаты саяси зорлық-зомбылыққа қатысты, әсіресе Бильбаода, көбінесе басқа солшылдарға қарсы. 1922 жылдың қараша айында партия жетекшісінің күзетшісі социалистті атып өлтірді, ал партияның белсенділері 1923 жылдың тамызында жалпы ереуіл ұйымдастыруға тырысты, ол партия штаб-пәтерінде атыспен аяқталды, нәтижесінде жиырма коммунист қаза тапты немесе жарақат алды, тағы жетпіс адам тұтқындалды. Алайда Мәскеу сақтық танытуға шақырды, ал КНТ және баск ұлтшылдары коммунистермен ынтымақтасуға құлшынбады, сондықтан жоспарлар іске аспады. PCE қысым мен ішкі дау-жанжалдарға ұшырады. Партияның екінші бас хатшысы Хосе Бульехос партияны күдікті мүшелерден тазартты, ал 1928 жылы өзі тұтқындалды. 1930 жылы доктриналық таластар Каталон-Балеар Коммунистік Федерациясын (FCCB) партиядан бөлініп, Халықаралық Оң оппозициямен байланыс орнатуға итермеледі. Осы ішкі тартыстар кезінде Коминтерн өкілі Дмитрий Манюльский Испанияда «тамаша пролетариат» болғанымен, онда «бірнеше шағын топтар ғана бар, бірақ коммунистік партия жоқ» деді. Осылайша, 1931 жылы Екінші испан республикасы жарияланғанда, PCE өте әлсіз жағдайда болды. 1933 жылдың 3 желтоқсанында PCE-нің алғашқы парламент депутаты Каетано Боливар Эскрибано сайланды. Боливар сайлау кезінде түрмеде болды және өзінің парламенттегі орнын иелену үшін түрмеден шықты.
The two parties joined in the new Partido Comunista de España on 14 November 1921. The unified PCE became a member of the Third International and held its first congress in Sevilla in March 1922. In May, Jules Humbert Droz, the top Comintern official in Western Europe, arrived in Spain to supervise the still fractious party and would continue to do so until the establishment of the republic. The PCE's left wing engaged in political violence, especially in Bilbao, largely directed against other leftists. A party leader's bodyguard shot and killed a Socialist in November 1922 and organized party militants attempted a general strike in August 1923 that ended in a shootout at the barricaded party headquarters, resulting in twenty communists dead or injured and another seventy arrested. However, Moscow urged a cautious approach, and the CNT and Basque nationalists were reluctant to cooperate with communists, so the plans were never carried out. The PCE continued to suffer from repression and dissension. The party's second secretary general, José Bullejos, purged the party of politically suspect members, and was himself arrested in 1928. In 1930, the arguments over doctrine led the Catalan Balearic Communist Federation (FCCB) to break from the party and associate with the International Right Opposition. Amid this infighting, Comintern official Dmitry Manuilsky reportedly stated that, while Spain had "an excellent proletariat", it had only "a few little groups, but not a communist party". Thus, the PCE was in a very debilitated state when the Second Spanish Republic was proclaimed in 1931. On 3 December 1933 the first PCE parliamentarian, Cayetano Bolívar Escribano, was elected. Bolívar was jailed at the time of elections and left imprisonment to occupy his post in the parliament.
Халықтық майдан және азаматтық соғыс
PCE республиканың алғашқы жылдарында шағын партия болды, 1936 жылдың ақпан айында Халық фронтының (оның құрамына коммунистер де кірген) жеңісінен және сол жылдың шілдесінде Испания Азамат соғысының басталуынан кейін өсе бастады. Жозе Диас және Долорес Ибаррури (халық арасында "Ла Пасиония" деп белгілі) басқарған PCE республикалық күштер мен Халық фронты үкіметінің жеңісі үшін тұрақты түрде жұмыс істеді, бірақ испан жұмысшылары жүргізіп жатқан әлеуметтік революцияға қатысты сақ болды. PCE басшылығы прогрессивті заңдар қабылдануы мүмкін деп есептеді, бірақ толыққанды социалистік революция Республика күштерін қажетсіз бөліп тастайды деп санды. Бұл республикалық бағыттардың артында үлкен қақтығыстарға әкеліп, әскери күштерді Франкоға қарсы күрестен алаңдатып, көтерілісшілерге қарсы күресуге дайын демократиялық республикашыларды көтерілісшілердің жанына итерер еді. Ықпалдас және жоғары тәртіпті ұйым болғандықтан, PCE өзінің аз ғана санына қарамастан соғыста маңызды рөл атқара алды. Соғыстың алғашқы бес айында PCE мүшелерінің саны 30 000-нан 100 000-ға дейін өсті. Сонымен қатар, ол Республикалық іске үлкен көмек көрсеткен Халықаралық Қызыл Көмектің испан бөлімшесін құрды. 1936 жылы Каталониядағы ерекше саяси жағдайға байланысты Partit Comunista de Catalunya (PCE-нің каталондық бөлімшесі) партиядан бөлініп, басқа социалистермен бірігіп Partit Socialista Unificat de Catalunya партиясын құрды. Осыдан бері PCE-нің Каталонияда ұйымы жоқ, ол өңірлік өкілдік партияға сүйенеді. Бұл тәсіл Испаниядағы көптеген коммунистік топтар тарапынан қабылданып келінді.
PCE was a small party during the initial years of the Republic, until it began to grow due to the victory of the Popular Front (of which the Communists had been a constituent part) in February 1936 and the beginning of the Spanish Civil War in July of that year. The PCE, directed by José Díaz and Dolores Ibárruri (known popularly as La Pasionaria), worked consistently for the victory of the Republican forces and the Popular Front government, but was wary of the social revolution that was being waged by Spanish workers. The PCE leadership judged that while progressive laws could be passed, an attempt at a full scale socialist revolution would needlessly divide the forces of the Republic. It would cause massive conflict behind republican lines, thus diverting military forces from the battle against Franco and driving many democratic republicans who were prepared to fight against the rebels into the arms of the rebels. Being a well knit and highly disciplined organization, the PCE could in spite of its numerical weakness play an important part in the war. In the first five months of the war, PCE grew from 30,000 members to 100,000. It also founded a Spanish branch of the International Red Aid, which assisted the Republican cause considerably. In 1936, due to the special political situation in Catalonia, Partit Comunista de Catalunya (the Catalan branch of PCE) was separated from the party to fuse with other socialists to form Partit Socialista Unificat de Catalunya. Since then the PCE does not have an organization in Catalonia, but relies on a regional referent party. This set up has been imitated by many of the communist splinter groups in Spain.
Қарсылық және қайта бағдарлау
Республикашылдар 1939 жылғы сәуірде жеңілгеннен кейін, PCE Испаниядағы оппозициялық партиялар арасында ең жақсы ұйымдалуын сақтап тұрғанмен, каудильо Франсиско Франконың (1939–1975) Ұлттықтар партиясы тарапынан қуғынға ұшырады. Франко билігінің алғашқы жылдарында PCE елдің кейбір аймақтарында партизандық күресті ұйымдастырды. Партия мүшелерінің көп бөлігі елден қуылды. Кейбір PCE мүшелері Кеңес Одағына барып, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Қызыл Армия сапында еріктілер болып шайқасты, мысалы, генерал Энрике Листер. PCE мүшелерінің үлкен бөлігі Францияда орналасты, онда партияның ірі ұйымы құрылды. Франко жылдарының соңғы жартысында PCE стратегиясын өзгертіп, ресми кәсіподақтар жүйесінде Жұмысшылар комиссияларын (CC. OO.) құруға кірісті. CC. OO. және PCE күшейіп, елдегі оппозициялық күштердің тірегіне айналды. Коминтерннің тұжырымдамасын адал түрде қолдаған Долорес Ибаррури, "Ла Пасиония" 1944 жылы Жозе Диазды Бас хатшылыққа алмастырып, 1960 жылға дейін осы лауазымда қалды. Сантьяго Каррильо 1960 жылдан 1982 жылға дейін Бас хатшы болды. 1963 жылы Испания Коммунистік партиясы қарулы күрестен бас тартқаннан кейін, Хулио Альварес дель Вайо басқаратын қатаң коммунистер Испания Ұлттық Азаттық фронтын (FELN) құрды, ол шағын бөлінген топ болды. Каррильо партияны еурокоммунизм бағытына бұрып, оны лениндік бастауларынан алшақтатты. Каррильо либералды демократия мен конституциялық монархияны қалпына келтіруге келісім білдіріп, "буржуазияға" жеңілдіктер жасады. Бұл көптеген партия мүшелері үшін опасыздыққа тең болды, себебі бұл жеңілдіктер партияның доктринасында "пайдаланушылар" деп аталған сыныптарға жасалды. Коммунистер 1962 жылғы шахтерлер ереуілінде, азамат соғысынан кейінгі алғашқы ірі әлеуметтік қозғалыста, өздерінің жасырын байланыстарын пайдаланып, сонымен қатар, эмиграциядағы белсенділерін халықаралық ынтымақтастықты ұйымдастыруға тартты, маңызды рөл атқарды. Мобилизацияның шыңында 60 000-нан астам жұмысшы жұмысты тоқтатты. Бұл Франконың 20 жылдан астам билік құрған диктатурасының негізіне алғашқы бұзушылық болды.
After the Republican defeat in April 1939, the PCE was persecuted by the Nationales of caudillo Francisco Franco (1939–1975), although maintained the best organization among the opposition parties inside Spain. During the initial years of the Francoist State, PCE organized guerrilla struggles in some parts of the country. A large part of the party membership was forced into exile. Some PCE members went to the Soviet Union and fought as volunteers for the Red Army during the Second World War, such as General Enrique Líster. A large section of PCE members were based in France, where a major party organization was set up. During the later half of the Franco years, PCE changed its strategy and started organizing Workers' Commissions (CC. OO.) within the official trade union apparatus. CC. OO. and PCE gained strength and became the backbone of the opposition forces in the country. Dolores Ibárruri, "La Pasionaria", a dedicated follower of consequent Comintern policies, replaced Jose Diaz as General Secretary in 1944, and held the position until 1960. Santiago Carrillo was General Secretary from 1960 to 1982. In 1963, after the Communist Party of Spain abandoned the armed struggle, hard line Communists, led by Julio Álvarez del Vayo, founded the Spanish National Liberation Front (FELN), a small splinter group. Carrillo put the party on a eurocommunist course, distancing it from its Leninist origins. Carrillo accepted concessions to the "bourgeoisie", accepting the restoration of a liberal democracy and constitutional monarchy. This was regarded by many Party members as treason, for these concessions were made to classes the Party's doctrine called "exploiters". Communists played a fundamental role in the 1962 miners' strike, the first large scale social movement since the end of the civil war, by putting their informal networks at its service, but also by involving their exiled activists to organize international solidarity. At the peak of the mobilization, more than 60,000 workers stopped work. A first breach in the edifice of Franco's dictatorship, which had ruled the country for more than twenty years.
Демократияға көшу
Партия 1977 жылғы қаңтардағы Аточадағы қырғыннан кейін, 1977 жылғы 9 сәуірде, Испанияның демократияға өтуінің соңғы қадамдарының бірі ретінде заңдастырылды. Заңдастырылғаннан кейін бірнеше апта өткен соң, PCE-нің 200 000-нан астам мүшесі тіркелді. Бірақ Каррильоның (оның ортодоксалды коммунистік оппоненттері оны "ревизионист" деп атады) жасаған ұсыныстары және оның басшылығымен партияның әлеуметтік демократияға бет бұруы партия қатарындағы наразылықты тудырды. Бірнеше партия мүшесі партиядан шықты. Энрике Листер 1973 жылы Испания Коммунистік Жұмысшы партиясын құрды. Тағы да радикалды солшыл топтар: Partido Comunista de los Trabajadores (1977 жылы PCE-нің Сол оппозициясы құрған) және PCE (VIII-IX съездері) (1971 жылы құрылған). 1977 жылы өту кезеңінен кейінгі алғашқы сайлауда PCE дауыстардың 9%-ын алды, ал 1979 жылы бұл көрсеткіш 11%-ға дейін өсті. Алайда, сол кезде партия үш бағытқа бөлініп кетті. Каррильоның қолдаушылары бір жағынан партияда қалған кеңесшіл коммунистердің, олардың пікірінше оның еурокоммунистік бағыты партияны тым әлеуметтік-демократиялық жолға түсірді, екінші жағынан партияны демократияландыруды және сол жақтағы басқа топтармен ынтымақтастықты күшейтуді жақтаған "жаңартушылардың" арасында қысылып қалды. Азшылық ағымдарға жататын мүшелерді кезек-кезек шығару толқынының ортасында PCE 1982 жылы сайлауда жеңіліске ұшырады, дауыстардың 4%-ын ғана алды.
The Party was legalized after the January 1977 Atocha massacre, on 9 April 1977, as one of the last steps in the Spanish transition to democracy. Only weeks after the legalization, PCE had over 200,000 card holding members. But the concessions made by Carrillo (labelled "revisionist" by his orthodox communist opponents) and the social democratization of the party under his leadership provoked dissent amongst party ranks. Several party members left the party. Enrique Líster broke away in 1973 and formed the Partido Comunista Obrero Español. Other more radical left wing groups that broke away were Partido Comunista de los Trabajadores (formed by the Left Opposition of PCE in 1977) and PCE (VIII IX Congresos) (formed in 1971). In the first elections after the transition in 1977, the PCE obtained 9% of the votes, and in 1979 it increased its vote share to 11%. By this time, however, the party had become increasingly divided into three currents. Carrillo's supporters were squeezed between, on the one hand, pro soviet communists who had remained within the party and felt his Eurocommunist course took the party too far on a social democratic path and, on the other hand, "renovators" who advocated for democratizing the party and opening it up towards more collaboration with other groups on the left. In the midst of successive waves of expulsions of members who belonged to the minority currents, the PCE suffered an electoral defeat in 1982, getting just 4% of the vote.
Партиядағы жік-жіктер, Біріккен солшылдардағы басқа топтармен ынтымақтастық
1982 жылғы сайлаудан кейін Каррильо бас хатшы лауазымынан алынды, ал жаңа партия басшысы Герардо Иглесиас солшылдардың бірігуі және коммунистік емес партиялар мен әлеуметтік қозғалыстармен ынтымақтастық стратегиясын іске қосты. 1985 жылы партиядан қуылған, кейін жаңа партия құрып, IU-ны қолдау «коммунизмді көмуге» тең екенін ескерткен Каррильоның қарсылығына қарамастан, PCE «Бірлескен солшылдар» альянсын – Izquierda Unida (IU) құрды. Бұл кең коалиция бастапқыда кеңестік PCPE-ден социалистік PASOC-қа, Прогрессивті федерацияға және Карл партиясына дейінгі партияларды қамтыды. 1986 жылғы НАТО-ға қарсы наразылықтарда атқарған рөліне қарамастан, IU 1986 жылғы сайлауда нашар өнер көрсетті, ал 1988 жылы Коммунистік партия Хулио Ангуитаны жаңа Бас хатшы етіп сайлады, ол 1998 жылға дейін қызмет етті. Ангуита басшылығымен партия солға қарай бұрылып, ПСОЕ және ПП-ға қарсы тұрды, ал бұрын кеңестік көзқарастары үшін қуылған көптеген мүшелер партияға оралды. 1991 жылы партияда 70 000 мүше болды, ал 1989 жылғы сайлауда IU қайта жанданып, сол жылы 9,1% дауыс алды, 1993 жылы 9,6%-ға және 1996 жылы 10,5%-ға сәл өсті. Атап айтарлықтай, PCE-нің Каталониядағы өкілі PSUC 1980-жылдардың соңында PCE сияқты еврокоммунистік бағытын өзгертпеді, нәтижесінде PSUC мен PCE бірте-бірте алыстады. Соңында PSUC Каталония бастамасы – Iniciativa per Catalunya құрамына таратылып, коммунистік партия ретінде жұмыс істеуін тоқтатты. Бұл 45% азшылықтың бөлініп, PSUC viu (Тірі PSUC) құруына себеп болды. 1998 жылдан бері PSUC viu (Бірлескен және баламалы солшыл) Каталониядағы PCE өкілі болып табылады. Ангуита зейнетке шыққаннан кейін және Франсиско Фрутоспен алмастырылғаннан кейін PCE тағы да бағытын өзгертті. Фрутос 2000 жылғы сайлауға IU-ды ПСОЕ-мен сайлау келісімін жасасқаннан кейін алып келді, бірақ IU дауысы 4%-ға дейін азайды. Ол өзінің жаңа IU үйлестірушісі болу үшін Гаспар Лламазареске жеңіліп, PSOE-мен одан әрі жақындасу саясатын ұстанды. 2004 жылы Лламазарес IU үйлестірушісі болып қайта сайланғанда, PCE басшылығы қолдаған үміткерге қарсы көпшілік дауыс жинағандықтан, IU ішінде шиеленіс күшейді. Ол 2007 жылы IU басшылығының алғашқы сайлауында PCE кандидатын тағы да жеңді. Альянс көңіл көншітпейтін сайлау нәтижелерін көрсетті (2004 және 2008 жылдары 4,5%). 2009 жылы PCE мүшелерінің саны 20 000-ға дейін азайды. 2008 жылғы сайлаудан кейін Лламазарес IU үйлестірушісі лауазымынан кетті, ал сол жылы ПСЕ саясаткері Кайо Лара «Капиталистік, республикалық, федералды және баламалы Бірлескен солшылдар үшін» платформасымен оның орнына сайланды. IU PSOE-ге қатысты одан да қарсылық көзқарасты қабылдады, ал келесі жылы Хосе Луис Центелла Фрутостың орнын PCE бас хатшысы болып иеленді. 2015 жылғы сайлауда IU PCE саясаткері Альберто Гарсон басқаратын Халықтық бірлік (UP) альянсына қосымша серіктестермен бірікті. Ол 4% дауыс алды, бірақ жаңа солшыл Podemos партиясы оны басып өтті. UP кейіннен Podemos-пен бірігіп Unidos Podemos альянсын құрды, ол 2016 жылғы сайлауда 21% дауыс алды. Бұл ретте, PCE 2017 жылы XX съезінде марксизм-ленинизмді ашық түрде қабылдауға көшті, бұл өткен қырық жылдықтан сатылымды білдірді.
After the 1982 elections, Carrillo was removed as general secretary, and the new party leader Gerardo Iglesias pursued a strategy of leftist convergence and collaboration with non communist parties and social movements. Over the objections of Carrillo, who was expelled in 1985 and went on to found a new party and warn that supporting IU was tantamount to "burying communism", the PCE developed the "United Left" alliance Izquierda Unida (IU). This broad coalition initially encompassed parties ranging from the pro Soviet PCPE to the socialist PASOC, the Progressive Federation, and the Carlist Party. Despite its role in the anti NATO protests of 1986, IU fared weakly in the 1986 elections, and by 1988, the Communist Party elected Julio Anguita as new General Secretary, which he remained until 1998. Under Anguita, the party took a turn towards the left and fundamental opposition to both PSOE and PP, and many of the members who had previously been expelled for pro Soviet views returned to the party. By 1991, the party had 70,000 members, and IU rebounded in the 1989 elections, winning 9.1% of the vote that year and slightly increasing it to 9.6% in 1993 and 10.5% in 1996. Notably, PSUC, the Catalan referent of PCE, did not reverse its eurocommunist course in the late 1980s, as the PCE had done, and gradually, PSUC and PCE grew apart. Finally, PSUC decided to dissolve itself into Iniciativa per Catalunya, and cease to function as a communist party. This provoked a 45% minority to break away and form PSUC viu (Living PSUC). Since 1998, PSUC viu (United and Alternative Left) is the referent of PCE in Catalonia. After Anguita's retirement, and succession by Francisco Frutos, the PCE again modified its course. Frutos led IU into the election of 2000, after signing an electoral pact with PSOE, only to see the IU vote halved to 4%. He was then himself defeated when running to become the new IU coordinator by Gaspar Llamazares, who pursued a course of further rapprochement with PSOE. Tensions within IU grew when Llamazares was re elected as IU coordinator in 2004 with a plurality of the vote against the candidate who was supported by the PCE leadership, Enrique Santiago. He again defeated a PCE candidate in an IU leadership primary in 2007. The alliance suffered more disappointing election results (4 5% in 2004 and 2008). By 2009, PCE membership was down to 20,000. After the 2008 election, Llamazares resigned as IU coordinator, and later that year, PCE politician Cayo Lara was elected to replace him on the platform "For an anti capitalist, republican, federal, and alternative United Left". IU shifted back towards a more confrontational attitude towards the PSOE, and José Luis Centella succeeded Frutos as PCE general secretary the next year. For the 2015 elections, IU joined up with further partners in the Popular Unity (UP) alliance, led by PCE politician Alberto Garzón. It received 4% of the vote, and was eclipsed by the new left wing party Podemos. UP subsequently joined with Podemos in the Unidos Podemos alliance, which received 21% of the vote in the 2016 election. The PCE, meanwhile, moved in its XX Congress in 2017 to explicitly embrace Marxism–Leninism again, marking a break with the previous forty years.
Екінші испан республикасы
Сайлау Халық дауысы Орын саны Лидері Нәтижесі Дауыс % # 1931 0.8 #21 Хосе Бульехос 1933 1.9 #14 Хосе Диас Рамос 1936 2.5 #13
Election Popular vote Seats Leader Outcome Votes % # 1931 0.8 #21 José Bullejos 1933 1.9 #14 José Díaz Ramos 1936 2.5 #13
Бас Кортес
Сайлау Халық дауысы Орын саны Лидер Нәтижесі Дауыстар % # Конгресс Сенаты 1977 1,709,890 9.3 #3 Сантьяго Каррильо 1979 1,938,487 10.8 #3 1982 865,272 4.1 #4
Election Popular vote Seats Leader Outcome Votes % # Congress Senate 1977 1,709,890 9.3 #3 Santiago Carrillo 1979 1,938,487 10.8 #3 1982 865,272 4.1 #4