Альберто Непомусено: Бразилия композиторы және дирижері

Кіріспе

Бразилиялық композитор және дирижер Альберто Непомучено (6 шілде 1864 – 16 қазан 1920) – бразилиялық композитор және дирижер.

Карьерасы мен музыкасы

Непомучено Бразилияның солтүстік-шығысындағы Сеара штатының астанасы Форталезада дүниеге келді. Оның ата-анасы Витор Аугусто Непомучено мен Мария Вирджиния де Оливейра Пайва болған. Форталеза соборында скрипкашы, органшы, мұғалім және капелла шебері болған әкесінен музыка білімін алды. 1872 жылы Непомучено отбасымен бірге Бразилияның солтүстік-шығысындағы Ресифеге көшті, онда фортепиано мен скрипканы оқуын бастады. Ол Бразилиядағы республикалық және аболиционистік идеялардың жақтаушысы болды және монархияны құлату мен 1889 жылы Бірінші Бразилия Республикасын құруға әкелген науқандарға белсенді қатысты. Он сегіз жасында Ресифедегі Карлос Гомес клубының директоры болды. 1885 жылы Бразилияның Ұлттық музыка институтында Непомученоның португал тіліндегі әндерінен тұратын концерт өтті. Концерт португал тілінің бельканто үшін қолайсыз екенін ойлағандарға қарсы тұру мақсатымен ұйымдастырылды. Ол газеттер мен музыка сыншыларына қарсы күреске түсті. Классикалық музыкадағы ұлтшылдыққа деген күресі оны 1896 жылдан 1906 жылға дейін Халықтық концерттік қауымдастығында жұмыс істеуге итермеледі, онда ол бірнеше бразилиялық композиторларды таныстырды. 1888 жылы Непомучено музыкалық білімін жетілдіру үшін Еуропаға кетті. Римде Джованни Сгамбатиден сабақ алды. 1890 жылы Берлинге көшіп, Генрих фон Герцогенбергпен композицияны оқыды және Стерн консерваториясында Теодор Лешетицкиймен фортепиано оқуын жалғастырды. Лешетицкийдің класында норвегиялық студент Валборг Бангпен танысты, онымен 1893 жылы үйленді. Банг Эдвард Григтің шәкірті және досы болған. Непомучено үйленгеннен кейін Бергенге көшіп, Григтің үйінде тұрды. Григ композициядағы ұлтшылдықты қолдағандықтан, достық Непомученоны Бразилия мәдениетін көрсететін музыка жазуға көндіруде маңызды рөл атқарды. Еуропадан кетер алдында Парижге сапар шегіп, Камиль Сен-Санс пен Винсент д’Индимен танысты. Бразилияға оралғаннан кейін Рио-де-Жанейродағы Ұлттық музыка институтының директоры болды және сабақ берді. Ол француз және итальян тілдерінің орнына португал тілінің бразилиялық классикалық музыкада қолданылуын ынталандырды. Сонымен қатар, Непомучено ХХ ғасырдың басындағы көптеген бразилиялық ұлтшыл композиторларға, оның шәкірттерінің бірі Гейтор Вилла-Лобос, Лучано Галлет және Оскар Лоренцо Фернандес сияқты маңызды ықпал етті. Кейін Густав Малер оны Вена опера театрында дирижер болуға шақырды, бірақ денсаулығына байланысты бұл мүмкін болмады. 1910 жылы Еуропаға Брюссель, Женева және Париж қалаларында концерттер сериясын өткізу үшін оралды. Бұл сапар барысында Клод Дебюссимен дос болды. Бразилияға оралғаннан кейін опера мен әндерде португал тілінің қолданылуын жақтады және 56 жасында қайтыс болғанға дейін елдегі жетекші музыкалық тұлға болып қала берді. Оның ең танымал шығармаларының бірі – No. 3 "Бразиль" (Бразилия) саздық квартеті. Непомученоның қолжазбасына сәйкес, ол 1890 жылы Берлинде жазылған. Бұл бразилиялық халық әуенінің Орталық Еуропаның романтикалық стилімен бірігуінің ең ерте мысалы. "Бразиль" саздық квартеті 2005 жылға дейін жарияланбады және одан бұрын сирек орындалды. Сондай-ақ, "Абуль" (1905), "Артемида" (1898), "Электра" (1894) және "О Гаратуя" (аяқталмаған), "Оркестрлік шығармалар" (1888), "Г-минордағы симфония" (1893) және "Серената" (1902) опералары да ерекше.

Nepomuceno was born in Fortaleza, the capital of the state of Ceará in Northeastern Brazil. His parents were Vitor Augusto Nepomuceno and Maria Virginia de Oliveira Paiva. He began to study music with his father, a violinist, organist, teacher and chapel master at the Fortaleza Cathedral. In 1872, Nepomuceno and his family moved to Recife, also in Northeastern Brazil, where he initiated piano and violin studies. He went on to become an outspoken defender of Republican and Abolitionist causes in Brazil, and was active in campaigns that ultimately led to the overthrow of the Monarchy and the establishment of the First Brazilian Republic in 1889. At the age of eighteen, he became director of the Clube Carlos Gomes (Carlos Gomes Club) in Recife. In 1885, a series of songs in Portuguese by Nepomuceno was premiered at the Brazilian Musical National Institute. The concert was intended at defying those who thought Portuguese was inappropriate for the bel canto. As criticism poured, he embarked on a battle against newspapers and music critics. His struggle on behalf of nationalism in classical music led him to work at the Popular Concert Association from 1896 to 1906, where he pushed for the recognition of several Brazilian composers. In 1888, Nepomuceno left for Europe in order to further his musical studies. In Rome, he took lessons from Giovanni Sgambati. He moved to Berlin in 1890, where he studied composition with Heinrich von Herzogenberg and continued his piano studies with Theodor Leschetizky at the Stern Conservatory. In Leschetizky's class, he met Norwegian student Walborg Bang, whom he ended up marrying in 1893. Bang had been a student and friend of Edvard Grieg's. After the wedding, Nepomuceno moved to Bergen and lived in Grieg's house. As Grieg was also an advocate for nationalism in composition, the friendship was instrumental in convincing Nepomuceno to write music that reflected Brazilian culture. Before leaving Europe, he visited Paris, where he met Camille Saint Saëns and Vincent d'Indy. Upon his return to Brazil, he became the director and taught at the Instituto Nacional de Música (National Institute of Music) in Rio de Janeiro, where he strongly promoted the use of the Portuguese language in Brazilian classical music, instead of the preferred European languages such as French and Italian. In addition, Nepomuceno was a significant influence on many early 20th century Brazilian nationalist composers such as Heitor Villa Lobos, which became one of his students, Luciano Gallet, and Oscar Lorenzo Fernández. Later on, Gustav Mahler engaged him to conduct at the Vienna Opera House, but illness prevented this from taking place. He returned to Europe in 1910 for a series of concerts in Brussels, Geneva and Paris. During this trip, he became friends with Claude Debussy. Back in Brazil, he championed the use of Portuguese in opera and song and remained the leading musical figure in the country until his death at age 56. Among his prominent works is his String Quartet No. 3 "Brasileiro" (Brazilian). According to Nepomuceno's handwritten note, it was composed in Berlin in 1890. It is probably the earliest example of the integration of Brazilian folk melody with the Central European romantic idiom. The "Brasileiro" String Quartet remained unpublished until 2005, and was only rarely performed before then. Also notable are the operas Abul (1905), Artemis (1898), Electra (1894) and O Garatuja (unfinished), the Orchestral Pieces (1888), the Sinfonia in G minor (1893) and the Serenata (1902).

О Гуаратужа

Непомученоның опералық комедиясы «О Гуаратужа» 1904 жылы композитордың либреттосымен жазылды, бірақ тек прелюдия мен бірінші акті ғана аяқталды. Прелюдияның тұңғыш қойылымы 1904 жылы Рио-де-Жанейродағы Муниципаль театрында өтті және оны композитордың өзі дирижерлік етті. Бұл шығарма пост-романтикалық стильде жазылған және 17 ғасырдағы Рио-де-Жанейродағы танымал мотивтер 19 ғасырдың аяғындағы бразилиялық халық ырғақтарымен үйлестіріліп, туындыға жергілікті бразилиялық мінез береді. Непомученоның «О Гуаратужа» романы Хосе де Аленкардың «О Гуаратужа: колониалдық дәуірдің хикаясы» романы негізінде жазылған. Оның тарихи, аймақтық және үндістерге қатысты романдары 19 ғасырдың ортасында бразилия әдебиетінің ең танымал және ықпалды туындыларының бірі болды. «О Гуаратужа» 1659 жылы Бразилияның колониялық қаласы Сан-Себастьяно-ду-Рио-де-Жанейрода, қазіргі Рио-де-Жанейрода өтеді. «О Гуаратужа» – әңгіменің басты кейіпкерінің лақап аты, ол қалалық ғимараттардың қабырғаларына граффити жазуға құмар суретші.