Феличе Казорати: Итальян суретшісінің өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Италиялық суретші, 20 ғасырдың суретшісі Феличе Казорати (4 желтоқсан 1883 – 1 наурыз 1963) – итальян суретшісі, мүсінші және гравюрашы. Оның ең танымал туындылары – фигуралық композициялар, портреттер және натюрморттар, олар көбінесе ерекше перспективалық әсерлерімен ерекшеленеді.

Өмір және жұмыс

Казорати Новарада дүниеге келген. Ол музыкаға ертеден құштарлық танытты, бірақ ауыр сырқаттан кейін фортепиано сабақтарын тастап, өнерге бет бұрды. Анасының ынтасымен 1906 жылға дейін Падуа университетінде заңгерлік мамандығын оқыды, алайда 1907 жылы Венеция биенналесінде оның суреті қойылғанда, суретші болу арманы нақтыланды. Мансабының алғашқы жылдарында салған туындылары натуралистік стильде болды, бірақ 1910 жылдан кейін символистердің, әсіресе Густав Климттің ықпалымен оның көзқарасы көбірек фантазиялық болды. 1915 жылы Римдегі III сецессияда жеке көрмесі өтті, онда ол бірнеше суреті мен лакталған терракоттан жасалған алғашқы мүсіндерін көрсетті. Сол жылы Бірінші дүниежүзілік соғыста әскери қызметке шақырылды және 1917 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін әскерден босатылғанға дейін соғыста болды. 1918 жылы "Тюриннің көңіл көтерерлік емес атмосферасына және қапалы көріністеріне қызығып", анасы мен екі қарындасымен бірге сонда қоныстанды. Көбінесе темперада жұмыс істейтін Казорати, 1922 жылы "Сильвана Ценни" деп аталатын портреті сияқты, Ренессанс шеберлерін, әсіресе Пьеро делла Франческаны зерттеуден шабыт алды. Онда көлемдердің мұқият бейнеленуі, Казорати өнеріне тән парадоксалды түрде нақтылықтан алыс сезім тудырады. 1925 жылы Рафаэлло Джиолли Казорати өнерінің қызықты емес жақтарын атап өтті: "Көлемдерде салмақ жоқ, ал түстерде дене жоқ. Барлығы ойдан туған: тіпті тірі жандардың өзінде де құштарлықтың белгісі жоқ. Күн ай сияқты, ештеңе бекітілмеген немесе нақты емес" және осы қасиеттер оның туындыларына ерекшелік сыйлап, оны метафизикалық суретшілермен байланыстырады деп мәлімдеді. Казорати өзі 1931 жылы былай деп жазды: "Классицизм мен романтизмнің ескі дауын маған қарсы қайта көтеріп, адамдар интеллектуалды және ғылыми тәртіпке наразылық білдіріп, менің өнерімді шындықтан алыс, тіпті қасақана неоклассикалық деп айыптайды. Менің өнерім өз ішінен туғандықтан, ешқашан өзгермелі "әсерлерден" бастау алмайды, сондықтан да менің туындыларымда құмарлықтың ағын бейнелері емес, статикалық формалар көрінетіні заңды". 1930 жылдан кейін Казоратидің бұрынғы стильдерінің қаталдығы жұмсарып, палитрасы ашық түстерге толып, жаңарып кетті. Ол көрмелерге қатысып, көптеген сыйлықтар алды, соның ішінде 1938 жылы Венеция биенналесінде бірінші жүлде жеңіп алды. Оның "Сан-Мартиноның қайырымдылығы" (1939) атты туындысы Луганодағы Музео кантонал д'артеде сақталуда. Ол сонымен қатар сахналық безендірумен де айналысты. Оның кейінгі шәкірттерінің бірі - итальян суретшісі Энрико Аккатино. Казорати 1963 жылы Туринде қайтыс болды. Казоратидің маңызды туындыларының көпшілігі Италиядағы қоғамдық және жеке коллекцияларда сақталуда, соның ішінде Триесттегі Ревотелла мұражайында және Galleria Nazionale d'Arte Moderna-да. Оның туындыларын сақтайтын басқа мұражайларға Бостонның Көркемсурет мұражайы, Детройт өнер институты, Метрополитен өнер мұражайы, Бирмингем өнер мұражайы, Британ мұражайы, Бельгиядағы MSK Гент және Мичиган университетінің өнер мұражайы кіреді.

Casorati was born in Novara. He showed an early passion for music, but abandoned his study of piano after a serious illness, and became interested in art. To please his mother he studied law at the University of Padua until 1906, but his ambition to be a painter was confirmed in 1907 when a painting of his was shown in the Venice Biennale. The works he produced in the early years of his career were naturalistic in style, but after 1910 the influence of the symbolists and particularly of Gustav Klimt turned him toward a more visionary approach. In 1915 he had a solo exhibition at the Rome Secession III, where he showed several paintings and the first of his sculptures in varnished terracotta. His military service in World War I began that year and lasted until his discharge from the army after the death of his father in 1917. In 1918, "intrigued by the decadent atmosphere of Turin with its sinister views", he settled there with his mother and two sisters. Often working in tempera, Casorati drew inspiration from his study of Renaissance masters, especially Piero della Francesca, as in his 1922 portrait entitled Silvana Cenni. In it, the careful rendering of volumes results paradoxically in a sense of unreality which is characteristic of Casorati's art. In 1925, Raffaello Giolli summarized the disconcerting aspects of Casorati's art—"The volumes have no weight in them, and the colors no body. Everything is fictitious: even the living lack all nervous vitality. The sun seems to be the moon nothing is fixed or definite"—and argued that these very qualities give his work its originality, and connect him to the metaphysical painters. Casorati himself wrote, in 1931: "In taking up, against me, the old polemic of classicism and romanticism, people rail against intellectualized and scholastic order, accuse my art of being insincere, and wilfully academic—in a word, of being neoclassical. since my art is born, so to speak, from within, and never has its source in changing "impressions", it is quite natural that static forms, and not the fluid images of passion, should be reflected in my works". After 1930 the severity of Casorati's earlier style softened somewhat and his palette brightened. He continued to exhibit widely, winning many awards, including the First Prize at the Venice Biennale of 1938. His work Carità di San Martino (1939) is in Museo cantonale d'arte of Lugano. He was also involved in stage design. One of his later students was the Italian painter Enrico Accatino. Casorati died in Turin in 1963. Most of Casorati's important works are in Italian collections, public and private, including the Modern Art Revoltella Museum in Trieste and Galleria Nazionale d'Arte Moderna. Other museums that hold his work include the Museum of Fine Arts, Boston, the Detroit Institute of Arts, the Metropolitan Museum of Art, the Birmingham Museum of Art, the British Museum, MSK Ghent Belgium, and the University of Michigan Museum of Art.