Пьяченцалық Конрад Қасиеттісінің өмірі мен тағдыры
Conrad of Piacenza
Конрад Конфалоньери – ағылшын қасиеттісі, Францискан үшінші орденінің шенберіндегі итальяндық уаиз. Өмірі туралы мәлімет аз, бірақ тегі зор семьяда туған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Христиандық әулие
Christian saint
Пьяченцалық Конрад Конфалониери, TOSF (1290 [немесе 1284] – 1351 жылғы 19 ақпан), – қастерленген әулие ретінде есептелетін Франциск орденінің үшінші тармағының итальяндық уақытшысы.
Conrad Confalonieri of Piacenza, TOSF (, 1290 [or 1284] – 19 February 1351), was an Italian hermit of the Third Order of St. Francis, who is venerated as a saint.
Өмірбаян
Конрадтың өмірі туралы көп мәлімет жоқ. Ол Пьяченцаның ең белгілі отбасыларының бірінен, Календаскода, отбасының феодалы болған жерде, Коррадо Конфалониери болып туған сияқты. Оның туған күні нақты белгісіз. Ол өзі де жас кезінде Ефросина есімді аристократ қызға үйленген. Конрадтың францискан терциары болғаны даусыз. Жаңа Рим мартирологиясы оның қырық жыл бойы шөлде отырып, дұға мен тәубемен өмір сүргенін растайды.
Little is known of Conrad's life. He seems to have been born Corrado Confalonieri, into one of the foremost families of Piacenza, in Calendasco, a fiefdom of his family. His date of birth is uncertain. He apparently married an aristocratic young lady, Ephrosyne, when he too was quite young. There is no question that Conrad was a Franciscan tertiary. The new Roman Martyrology acknowledges his forty years as a hermit, and a life marked by prayer and acts of penance.
Құрмет
Рим папасы Лев X 1515 жылы 12 шілдеде Конрады жарылқады және оның мерекесі Нетумда атап өтілуге рұқсат берді. 1544 жылы 30 қазанда Рим папасы Пауль III бүкіл аралға рұқсат берді. 1625 жылы 2 маусымда оны Парма және Пьяченца герцогы кардинал Одоардо Фарнезе қасиетті деп жариялады. Бұл Пиаченца соборында өткен салтанатты рәсімде болды, онда мейрам күні міндетті деп жарияланды. 12 қыркүйекте 1625 жылы Папа Урбан VIII францискандарға мейрам күні құдайлық қызмет пен месса үшін ерекше мәтінді пайдалануға рұқсат берді. Қазіргі уақытта бұл литургиялық форманы тек Конрадтың Францискандық терциарлары ғана қолданады. Мереке күні Нотодағы Сан-Корадо шіркеуі оны баталы нан таратып еске алады. Бір күні Конрад әдет-ғұрыпқа сай, отбасының қонысында аң аулап жүрген болуы мүмкін. Ол кейбір ойынды шығарып тастау үшін, кейбір қылқан жапырақты отқа қоюды бұйырған. Айтпақшы, желдің әсерінен от жанған жерлер мен орманға тез тарады. Өрт басталды деп айтылған жердің жанында табылған шаруаны өртті бастады деп айыптап, түрмеге қамауға алды, өлім жазасына кесілді. Әңгіме жалғасады, ол кісі өлтіруге алып келингенде, өкініш білдірген Конрад кінәсін қала Синьориясына ашық мойындады. Оның келтірген апатына жаза ретінде қала оның барлық мүлкін тартып алып, тек қана асыл тұқымнан шыққандықтан, оның өмірін сақтап қалды. Осылайша кедейлікке ұшырап, қорқынышты әрекеті үшін өкініш іздеген Конрад пен оның әйелі оқиғалардың өзгеруінде Құдайдың қолын көрді. Бұл әңгіменің негізінде ерлі-зайыптылар 1315 жылы ажырасады. Конрад Календаско қаласына жақын жердегі осакаттауға барып, францискандық терциарлар қауымына қосылды. Оның әйелі қаладағы монастырдың кедей Клэр абысынына айналған. Келесі екі жыл бойы Конрад Нетумдағы Сент-Мартин ауруханасында науқастарға қамқорлық жасады. Ол Мәсіхтің айқыштағы шіркеуінің жанындағы осадада тұратын. Сол кезде, көрінеді, монастырьде Сицилия королі Фредерик III-нің бұрынғы атбасына ие болған Блаженный Уильям Бучери тұратын, ол да жалғыздық пен дұға ету өмірін бастады. Дәстүр бойынша Конрад үңгірге барып, үнсіз дұға ететін. Оның атағы соншалық болды, 1348 жылы Сиракуза епископы Джакомо Гидоне де Франсис Сицилияны зардап шеккен ашаршылықты жеңілдету үшін Конрадтың күмбезіне барып, дұғаларын сұрады. Конрад 1351 жылы 19 ақпанда қайтыс болды. Ол мұны алдын ала көріп, айқышқа шегеленген тұста тізе бүгіп дұға етіп жатқанда қайтыс болды. Ол Нетумдағы басты шіркеуде жерленді. 18 ғасырда бұл жерді тастап кеткеннен кейін, оның сүйегі аудандық собор - Сент-Николас шіркеуіне көшірілді. Кереметтер жасайтындығымен танымал Конрадты бүгінгі күнге дейін, әсіресе, кілегейді емдейтін адамдар шақырады. Бірде оның қасына Давериодан келген досы және жауынгерлік серігі Антонио да Стесса келгені туралы айтылады. Оның досы, көрінеді, кір ауруынан зардап шегіп жүрген. Ауырлықты көріп, Конрад оған жанашырлық танытып, ол үшін дұға етті, содан кейін Стесса бірден сауығып кетті. Осыған ұқсас бақытты жағдай бірнеше рет ісікпен ауырған жергілікті тігіншіге де болған. Конрад нан кереметі туралы мәлімдемемен байланысты. Оқиға Сицилияда 1348 - 1349 жылдары бубондық обаның қатты басталуынан кейін болған аштық туралы. Сол азапты кезеңде, ол кісіден көмек сұраған әркімге, әлі де жылы нан беріліп отырған. Ол мұны періштелерден алған болар еді. Ол нанның кереметіне куә болған. Осы процестің бір бөлігі ретінде Конрадтың денесі зерттеп-қарау үшін эксгумацияланды. Ол бүлінбеген деп хабарланды, және ол күміс ыдысқа түсіп, жұртшылықтың құрметіне ие болды.
Pope Leo X beatified Conrad on 12 July 1515, and sanctioned his feast day being celebrated in Netum. On 30 October 1544, Pope Paul III extended permission to the whole island. On 2 June 1625, he was canonised by Cardinal Odoardo Farnese, who was the Duke of Parma and Piacenza. This was at a solemn ceremony at the cathedral of Piacenza, where the feast day was declared obligatory. On 12 September 1625, Pope Urban VIII allowed the Franciscans to use a distinct text for the Divine Office and Mass on the feast day. Nowadays this particular liturgical form is used only by the Franciscan tertiaries, to which Conrad had belonged. On his feast day, the Parish Church of San Corrado in Noto commemorates him by the distribution of blessed bread. It is suggested that one day, Conrad had been out hunting within his family's domain, as was his custom. To flush out some game he had ordered that some brushwood be set alight. The prevailing wind, it is said, caused the flames to spread rapidly to surrounding fields and forest. A peasant discovered near where the fire is alleged to have begun was accused of starting the blaze, to be imprisoned, tortured to confess, and condemned to death. The story continues that as the man was being led to execution, a remorseful Conrad had publicly admitted his guilt to the Signoria of the city. As punishment and reparation for the devastation he had caused, the city is said to have seized all his assets, sparing his life only because of his noble birth. Thus reduced to poverty, and seeking penance for his act of cowardice, Conrad and his wife had apparently seen the hand of God in the turn of events. In this story, the couple duly separated in 1315. Conrad is said to have retired to a hermitage near the town of Calendasco, joining a community of hermits, Franciscan tertiaries. His wife had apparently become a Poor Clare at a monastery in the city. For the next two years Conrad is said to have cared for the sick at the Hospital of St. Martin in Netum. He had lived in a hermitage attached to the Church of the Crucified Christ. At that time, apparently, the hermitage had been occupied by Blessed William Buccheri, a former equerry to King Frederick III of Sicily, said to have also taken up a life of solitude and prayer. Tradition has it from time to time Conrad would return to his grotto for silent prayer. His fame had been such that by 1348 the Bishop of Syracuse, Giacomo Guidone de Franchis, had attended Conrad's hermitage to petition his prayers to relieve a famine afflicting Sicily. Conrad died on 19 February 1351. It is said that he had foreseen this, and had died while in prayer kneeling before a crucifix. He was buried at the principal church in Netum. When this was abandoned in the 18th century, his remains were moved to the Church of St. Nicholas, the district cathedral. With a reputation for miracles, Conrad continues to this day to be invoked particularly for the relief of hernia. One supposedly contemporaneous account was of a visit to his hermitage by an old friend and companion in arms, Antonio da Stessa, from Daverio. Apparently, his friend had been suffering pain from a hernia. Seeing the pain, Conrad is said to have been moved to pity and had prayed for him, whereupon Stessa had been seemingly cured immediately. A similar happy outcome is credited to a local tailor, who had suffered severely from several hernias. Conrad is associated with claims of a Miracle of the Bread. The setting is of the aforementioned famine that had hit Sicily after a severe outbreak of the bubonic plague, 1348–49. Reports were that throughout that misery anyone who had seeking the hermit's help had been given a loaf of bread, still warm. He would have received this from the angels it was said. O. P., who was himself to testify having witnessed the Miracle of the Bread. As part of the process, Conrad's body was exhumed for examination. It was reported to be incorrupt, and ended up in a silver urn for public veneration.