Ибн-и Абхар: Бахаи Дінінің Еңбекқор Хадмысының Өмірі мен Қызметі
Ibn-i-Abhar
Ибн и Абхар (1848-1917) – көрнекті Бахаи дінінің жақтасы, Бахаулланың Апостолдарының бірі. Өмірі, шығу тегі және Бахаи дініне келген жолы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Хаджи Мирза Мұхаммад Тақи (1917 жылы қайтыс болды), Ибн и Абхар атымен белгілі, Бахаулланың, Бахаи дінінің негізін қалаушысының көрнекті жақтасы болды. Ол Бахаулланың қолдарының бірі ретінде тағайындалды және Бахаулланың он тоғыз апостолының бірі деп танылды.
Ḥájí Mírzá Muḥammad Taqí (died 1917), known as Ibn i Abhar , was an eminent follower of Baháʼu'lláh, the founder of the Baháʼí Faith. He was appointed a Hand of the Cause and identified as one of the nineteen Apostles of Baháʼu'lláh.
Өмірбаян
Ибн Абхар Абхар ауылында дүниеге келді. Оның әкесі ауылдың белгілі ислам ғалымдарының отбасынан шыққан және Бабтың жазбаларын оқығаннан кейін Баби дініне кірді. Соңынан қудалауға байланысты отбасы Қазвинге көшті, ал 1868 жылы Баб болжаған мессиялық тұлғамын деп жариялаған Бахаулланың ізбасарлары болды.
Ibn i Abhar was born in the village of Abhar. His father came from a family of the leading Islamic clergy of the village, and became a Bábí after reading some of the writings of the Báb. Due to the persecution which followed, the family moved to Qazvin, and in 1868 became followers of Baháʼu'lláh, who claimed to be the messianic figure of which the Báb had foretold.
Саяхат
1874 жылы оның әкесі уланды. Ол Иранның әр түрлі аймақтарына саяхаттай бастады, онда Бахауллаға сенген Бабилер қауымының көптеген өкілдерін оқытты. Бірақ оның уағыздауы оны он төрт айға түрмеге қамауға алып келді. Бостандыққа шыққаннан кейін ол Иранды аралап, 1886 жылы Аккаға сапар жасады. Сол жылы Бахаулла оны төрт Ізгі Істің қолы ретінде тағайындады және Ираннан тыс, Кавказ, Түркіменстан және Үндістанға уағыз сапарларын бастады. 1890 жылдан 1894 жылға дейін ол Тихран түрмесінде, Бахаулла бұл жерде тұтқын болғанда киген шынжырлармен отырды. 1894 жылы босатылғаннан кейін ол қайтадан Аккаға, содан кейін Ишкабадқа сапар шекті. 1897 жылы ол Тихранның Орталық Рухани Ассамблеясының құрылуына себеп болған жиналысқа қатысты, ол кейін Иранның Ұлттық Рухани Ассамблеясына айналды. 1907 жылы ол Мырза Махмуд и Заркани және екі американдық Бахаи – Харлан Обер мен Хупер Харриспен бірге Үндістанды аралап шықты. Өмірі бойы ол Киелі жерге он бір рет бару мүмкіндігіне ие болды. Ол Иранның ішінде де кеңінен саяхат жасады. Ол 1917 жылы қайтыс болды.
In 1874, his father was poisoned. He began travelling to different parts of Iran, where he taught many in the Bábí community who accepted Baháʼu'lláh. His teaching, however, led to a fourteen month imprisonment. After his release, he continued travelling throughout Iran, and in 1886 made a trip to ʻAkká. That same year he became one of the four Hands of the Cause appointed by Baháʼu'lláh, and began travel teaching outside of Iran, to Caucasia, Turkmenistan, and India. From 1890 to 1894, he was imprisoned in a dungeon in Tihrán, wearing the same chains that once were used on Baháʼu'lláh while a prisoner there. After his release in 1894, he again travelled to ʻAkká, and then to ʻIshqábád. In 1897 he participated in the gathering which led to the formation of the Central Spiritual Assembly of Tihrán, which later became the National Spiritual Assembly of Iran. In 1907, he travelled across India with Mírzá Mahmúd i Zarqání and two American Baháʼís, Harlan Ober and Hooper Harris. Throughout his life he was able to visit the Holy Land eleven times. He also travelled extensively inside Iran. He died in 1917.