Лондон қаласы мен айналасындағы қалалардың біріккен құрылыс аймағы: халық саны, географиясы, және 2011 жылғы санақ деректері. Ұлыбританияның ең ірі қалалық аймағы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Оңтүстік-Шығыс Англиядағы қалалық агломерация
Conurbation in south east England
Ұлы Лондонның құрылыс аймағы немесе Ұлы Лондонның қалалық аймағы – Оңтүстік-Шығыс Англиядағы Лондонның үздіксіз қалалық кеңеюін құрайтын және Ұлттық статистика кеңсесі анықтағандай, оған іргелес жатқан қалаларды да қамтитын қалалық агломерация. 2011 жылы халқы 9 787 426 адамды құрайтын, Ұлыбританиядағы ең ірі қалалық аймақ. Оны 2011 жылғы санақ бойынша 8 173 194 тұрғыны бар Лондон аймағымен салыстыруға болады. Ұлы Лондон аймағының құрылыс аймағы кейбір жерлерде аймақтың әкімшілік шекарасынан тысқары қарай созылады, ал кейбір жерлерде оған жетпейді. Осы себепті Ұлы Лондонның құрылыс аймағының тығыздығы Ұлы Лондонның тығыздығынан 8,3% жоғары, оның көрсеткіші осы шеткі ауылдық аймақтарды (әсіресе Хиллингдон, Энфилд, Хаверинг және Бромлиде) қамтиды. Екі аймақтың да ағысы соңында Темза өзеніне құйылады. Бұл аймақ шамамен 4 гигаватт электр қуатын тұтынады.
The Greater London Built up Area, or Greater London Urban Area, is a conurbation in south east England that constitutes the continuous urban sprawl of London, and includes surrounding adjacent urban towns as defined by the Office for National Statistics. It is the largest urban area in the United Kingdom with a population of 9,787,426 in 2011. it can be compared to the London region, which covers and contained 8,173,194 residents at the time of the 2011 census. The built up area of the Greater London region continues beyond the region's administrative boundary in some places, while stopping short of it in others. For this reason, the density of the Greater London Built Up Area is 8.3% higher than that of Greater London, the figure for which includes these outlying rural areas (notably in Hillingdon, Enfield, Havering and Bromley). All of both areas are drained ultimately by the River Thames. The area uses around 4 gigawatts of electricity power.
Тарих
Индустрияландырылған қалалардың тығыздық градиенті белгілі бір үлгіні қаперістеді: қала орталығының тығыздығы урбанизация кезінде артады, ал халықтың көп бөлігі қала орталығында шоғырланады, ал шетке қарай қоныстану тез төмендейді. Содан кейін, экономикалық өсімнің жалғасуымен және қоғамдық көліктің желілерінің кеңеюімен адамдар (әсіресе орта тап) қала маңына қарай бірте-бірте көшіп, халық тығыздығы градиентін жұмсартады. Бұл жағдай қала экономикалық дамудың белгілі бір сатысына жеткенде орын алады. Лондон қаласында бұл жағдай XIX ғасырдың бірінші жартысында, Парижде – ғасыр соңында, ал Нью-Йоркте – XX ғасырдың басында орын алды. Дегенмен, Лондон XVIII ғасырдан бері қала ішіндегі ортағасырлық шекарасынан тысқары қарай кеңейіп келеді, сол кезде қала алғашқы үлкен қалалық өрбуді бастан өткерді. Вестминстердің батысындағы аудандар байлар үшін қала маңындағы қалаларда тұру үшін көбірек салынды. Қаланың қарқынды өсуі XIX ғасырда ауылдан жұмысшылардың жаңа зауыттарда жұмыс істеу үшін ағылып келуімен басталды. Шағын үйлер пайда бола бастады, ал жаңа қоғамдық көлік жүйелері (метро, автобустар мен трамвайлар) жұмысшыларға күн сайын қалаға қатынауға мүмкіндік берді. Қала орталығындағы өнеркәсіптік қаланың жағдайынан қашуға тырысқандарды орналастыру үшін қала маңындағы аудандар да пайда болды. XIX ғасырдың ортасына қарай Лондонның төңірегінде алғашқы ірі қала маңы аймақтары пайда болды, өйткені қала (сол кезде әлемдегі ең ірі қала) тығыз және санитарлық жағдайы нашар болды. Қаланың кеңеюіне ықпал еткен маңызды фактор 1860 жылдары Метрополитен темір жолының ашылуы болды. Бұл желі астананың қаржылық орталығын Миддлсекс қаласының маңындағы қаламен байланыстырды. 1880 жылы Харроуға жетіп, кейін желі Бэкингемширдегі Верни-Джанкшнға дейін созылды, Бейкер-стриттен және Лондон орталығынан 80 шақырымнан астам қашықтықта орналасқан. Басқа теміржол компанияларынан айырмашылығы, олар артық жерді сатуға міндетті болды, Метрополитен темір жолына болашақ теміржол пайдалануы үшін қажет деп санайтын жерді сақтауға рұқсат берілді. Бастапқыда артық жерді Жер комитеті басқарды, ал 1880 жылдардан бастап жерді Уиллесден Парк, Сесил Парк, Пиннер маңындағы және Уэмбли Парк сияқты жерлерде жергілікті сатып алушыларға сатылды. 1919 жылы соғыстан кейінгі тұрғын үй құрылысының өсуін күтіп, Метрополитен теміржол елдік мүліктері шектеулі серіктестігі құрылды және Неасденге жақын Кингсбери Гарден ауылындағы, Уэмбли Парк, Сесил Парк және Пиннердегі Грандж естеніндегі, Рикмансворттағы Седарс естеніндегі аудандарды дамытты және Харроу Гарден ауылы сияқты жаңа орындарды құрды. XX ғасырдың басында орта таптың әл-ауқаты артып, қаланың төңірегінде үлкен, тығыздығы төмен қала маңындағы аудандар пайда болды, соғыстар аралық кезеңде Лондонның салынған аумағын екі есеге арттырды, халық саны тек 10% ғана өссе де. 1902 жылы Х.Г. Уэллс жүз жыл ішінде Англияның оңтүстігінің көп бөлігі Лондон орталығындағы алып қалаға енетінін болжады.
The density gradient of industrialising cities has tended to follow a specific pattern: the density of the centre of the city would rise during urbanisation and the population would remain heavily concentrated in the city centre with a rapid decline in settlement towards the periphery. Then, with continued economic growth and the expanding networks of public transport, people (particularly the middle class) would then slowly migrate towards the suburbs, gradually softening the population density gradient. This point was generally reached when the city reached a certain stage of economic development. In London, this point was reached in the first half of the nineteenth century, in Paris toward the end of the century and in New York City at the turn of the twentieth. However, London had been sprawling out of its medieval confines within the City since the eighteenth century, when the city experienced its first great urban surge. Areas to the west of Westminster were increasingly built up for the wealthy, to live in the suburbs of the city. A dramatic increase in the city's urban sprawl began in the nineteenth century when labourers flocked from the countryside to work in the new factories that were then springing up. Large developments of small terraced houses began to appear and the new public transport systems – (the Tube, buses and trams) – allowed workers to commute into the city daily. Suburban districts also sprung up around the city centre to accommodate those who wanted to escape the squalid conditions of the industrial town. By the mid nineteenth century, the first major suburban areas were springing up around London as the city (then the largest in the world) became more overcrowded and unsanitary. A major catalyst in the growth in urban sprawl came from the opening of the Metropolitan Railway in the 1860s. The line joined the capital's financial heart in the City to what were to become the suburbs of Middlesex. Harrow was reached in 1880, and the line eventually extended as far as Verney Junction in Buckinghamshire, more than 50 mile (80 km) from Baker Street and the centre of London. Unlike other railway companies, which were required to dispose of surplus land, the Met was allowed to retain such land that it believed was necessary for future railway use. Initially, the surplus land was managed by the Land Committee, and, from the 1880s, the land was developed and sold to domestic buyers in places like Willesden Park Estate, Cecil Park, near Pinner and at Wembley Park. In 1919, with the expectation of a post war housing boom, Metropolitan Railway Country Estates Limited was formed and went on to develop estates at Kingsbury Garden Village near Neasden, Wembley Park, Cecil Park and Grange Estate at Pinner and the Cedars Estate at Rickmansworth and create places such as Harrow Garden Village. By the early twentieth century, amid increasing middle class affluence, large low density suburbs of semi detached houses had sprung up all around the city, doubling the area of built up London in the interwar period alone, despite the population increase is just 10%. H. G Wells even predicted in 1902 that within a hundred years most of southern England would have been subsumed into one gigantic conurbation centred in London.