Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1914–1917 Антарктиканы зерттеу
1914–1917 Antarctic exploration
Росс теңізі тобы сэр Эрнест Шеклтонның 1914–1917 жылдарғы Imperial Trans Antarctic Expedition экспедициясының бір бөлігі болды. Олардың міндеті – бұрынғы Антарктика экспедицияларымен белгіленген полярлық маршрут бойынша Росс теңізінен Бердмор мұздығына дейін Ұлы мұздық қалқасы арқылы жабдықтау қоймаларын орнату еді. Шеклтон басқаратын экспедицияның негізгі тобы Антарктиданың қарсы жағалауындағы Ведделл теңізіндегі Вахсел шығанағына қонуға және Оңтүстік полюс арқылы Росс теңізіне дейін континенттің бойымен жүріп өтуге тиіс болды. Негізгі топтың барлық қашықтыққа жеткілікті отын мен жабдықтарды алып жүруге мүмкіндігі болмағандықтан, олардың аман қалуы Росс теңізі тобы орнататын жабдықтау қоймаларына байланысты еді, ол олардың саяхатының соңғы төртінші бөлігін қамтамасыз ететін еді. 1914 жылдың тамызында Шеклтон Лондоннан «Эндьюранс» кемесімен Ведделл теңізіне сапарға шықты. Ал Росс теңізі тобының мүшелері Австралияда жиналды, содан кейін екінші экспедициялық кемеде Росс теңізіне аттанды. Ұйымдастыру және қаржылық қиындықтар олардың жолға шығуын 1914 жылдың желтоқсанына дейін кешіктірді, бұл олардың алғашқы қойма орнату маусымын қысқартты. Келгеннен кейін тәжірибесіз топ Антарктикада саяхаттау өнерін меңгеруге тырысты, нәтижесінде көптеген мұздық иттерін жоғалтты. Оңтүстік қысының басында үлкен қайғы орын алды: «Аврора» кемесі негізгі мұздықтан бөлініп кеткен мұз қалпына жабысып, бекітілу орындасынан жұлынды. Мұхит ағындары кемені жағада қалған топтардан алыстатып, алты айдан астам уақыт бойы мұздан босамай жүрді. «Аврораның» зақымдалған рулі оны Жаңа Зеландияға қайта оралуға мәжбүр етті, қалған топты құтқару үшін қайта оралудың орнына. Осы қиындықтарға қарамастан, Росс теңізі тобы екінші Антарктика маусымында өзара келіспеушіліктерге, қатал ауа-райына, ауруларға және үш мүшесінің қазасына төтеп беріп, өз міндеттерін толық орындады. Бұл жетістік ақырында мағынасыз болып шықты, өйткені Шеклтонның негізгі экспедициясы «Эндьюранс» кемесі Ведделл теңізінің мұзында қирағаннан кейін қонуға мүмкіндік алмады. Шеклтон ақырында өз адамдарын қауіпсіз жерге жеткізді, бірақ трансконтиненталды саяхат жүргізілмеді және Росс теңізі тобының қоймалары қажет болмады. Росс теңізі тобы 1917 жылдың қаңтарына дейін құтқарылмай қалды, содан кейін Жаңа Зеландияда жөнделіп, қайта жабдықталған «Аврора» кемесі оларды құтқару үшін келді. Олардың еңбегіне жұртшылықтың мойынұстауы кешікті, бірақ уақытында партия мүшелеріне төрт Альберт медалі табысталды, оның екеуі қаза болғаннан кейін берілді. Шеклтон кейінірек қаза тапқандардың «Францияда немесе Фландрияда өмірін бергендермен бірдей өз елдері үшін өмірін бергенін» жазды.
The Ross Sea party was a component of Sir Ernest Shackleton's 1914–1917 Imperial Trans Antarctic Expedition. Its task was to lay a series of supply depots across the Great Ice Barrier from the Ross Sea to the Beardmore Glacier, along the polar route established by earlier Antarctic expeditions. The expedition's main party, under Shackleton, was to land near Vahsel Bay on the Weddell Sea on the opposite coast of Antarctica, and to march across the continent via the South Pole to the Ross Sea. As the main party would be unable to carry sufficient fuel and supplies for the whole distance, their survival depended on the Ross Sea party setting up supply depots, which would cover the final quarter of their journey. Shackleton set sail from London on his ship Endurance, bound for the Weddell Sea in August 1914. Meanwhile, the Ross Sea party personnel gathered in Australia, prior to departure for the Ross Sea in the second expedition ship, Organisational and financial problems delayed their start until December 1914, which shortened their first depot laying season. After their arrival the inexperienced party struggled to master the art of Antarctic travel, in the process losing most of their sled dogs. A greater misfortune occurred at the onset of the southern winter when the Aurora, locked in an ice floe which broke off from the main shelf, was torn from its moorings. The ocean currents then took the ship further away from the sledding parties marooned on shore, and drifted for over six months before breaking free of the ice. The Auroras damaged rudder forced her to return to New Zealand rather than returning for the stranded shore party. Despite these setbacks, the Ross Sea party survived inter personnel disputes, extreme weather, illness, and the deaths of three of its members to carry out its mission in full during its second Antarctic season. This success proved ultimately without purpose, because Shackleton's main expedition was unable to land after Endurance was crushed in the Weddell Sea ice. Shackleton eventually led his men to safety, but the transcontinental march did not take place and the Ross Sea party's depots were not required. The Ross Sea party remained stranded until January 1917, when Aurora, which had been repaired and refitted in New Zealand, arrived to rescue them. Public recognition of their efforts was slow in coming, but in due course four Albert Medals were awarded to members of the party, two posthumously. Shackleton later wrote that those who died "gave their lives for their country as surely as those who gave up their lives in France or Flanders."
Өмірбаян
1911 жылдың желтоқсан айында Роалд Амундсен Оңтүстік полюсті жаулап алғаннан кейін, өзі де осы жетістікке ұмтылған Шеклтон полярлық мақсаттарын қайта қарастыруға мәжбүр болды. Оның пікірінше, Антарктика саяхаттарының басты мақсаты – Оңтүстік полярлық құрлықты теңізден теңізге кесіп өту еді. Шеклтон стратегиясын шотланд зерттеушісі Уильям Спирс Брюстің бұрын жасаған жоспарына негіздеп, негізгі тобымен Веделл теңізінің жағалауына, мүмкіндігінше оңтүстікке қондыруды жоспарлады. Оның трансконтиненталдық тобы полюске қарай оңтүстікке қарай жорық жасап, полярлық плато арқылы өтіп, Бердмор мұздығы арқылы (Шеклтон 1909 жылы ашқан) Ұлы мұздық тосқанына дейін түсетін еді. Соңғы кезеңде олар тосқаннан өтіп, Росс теңізі жағалауындағы Макмердо шығанағына жетеді. Кейін ол Росс теңізіндегі қолдау тобының басшысына қарама-қайшы нұсқаулар берді: бір жағынан, қоймаларды салудың «жоғары маңыздылығын» айтса, екінші жағынан, Антарктиканы Макмердо шығанағына дейін кесіп өту үшін «жеткілікті азық-түлік пен жабдық» алып баратынын мәлімдеді. 1914 жылдың 18 қыркүйегіндегі хатында Шеклтон қолдау тобының «қоймаларға толық тәуелді екенін сезінудің алаңдауын» қаламайтынын білдірді – «егер қандай да бір ауыр апат» қойма салушыларды жарамсыз қылған жағдайда. Росс теңізі тобының кемесі – Дуглас Моусон мен Австралиялық Антарктика экспедициясы жақында пайдаланған кеме. Шеклтон сияқты Маккинтош та бұрынғы сауда флоты офицері болды, ол Нимрод экспедициясында болған, бірақ оның қатысуы оң көзіне зақым келген оқиғадан кейін тоқтатылды. Нимродтың тағы бір қатысушысы, Антарктикадағы тәжірибесі капитан Роберт Фалькон Скотттың «Дискавери экспедициясымен» басталған Эрнест Джойс, саналы және иттерді басқаруға тағайындалды. Шеклтонның өмірбаянын жазған Роланд Хантфорд Джойсті «алданудың, жарқыраудың және қабілеттің ерекше қоспасы» деп сипаттады, бірақ Нимрод экспедициясы кезіндегі қойма салу жұмысы Шеклтонға әсер етті. Нимродта Джойс Шеклтонның оңтүстікке қайтып келе жатқан тобы үшін қажетті жабдықтарды орналастырған топты басқарды, ал Шеклтон «Джойс өз жұмысын жақсы біледі» деді. Эрнест Уайлд, Корольдік теңіз күштерінің офицері, мүмкін, оның ағасы Франк Уайлдтың ықпалымен партияға қосылды, ол «Эндуранс» кемесінде Шеклтонның оң қол оңайы ретінде саяхаттап жүрді. Партияға тағайындалғандардың кейбірі Шеклтонның алдын ала ұйымдастыруға берген шектеулі уақытын көрсетеді. Британдық Үндістандық Бу-навигациялық компаниясының жас офицері Джозеф Стенхаус Австралиядан Лондонда Шеклтонмен сұхбаттасу үшін келгеннен кейін «Аврора» кемесінің бірінші офицері болып тағайындалды. Шотланд епископ шіркеуінің діни қызметкері және бұрынғы мектеп мұғалімі Арнольд Спенсер Смит Бірінші дүниежүзілік соғыста белсенді қызметке кеткен экспедицияның алғашқы мүшелерінің бірінің орнына қосылды. Виктор Хейвард, Лондондағы қаржы кеңсесінің кеңсе қызметкері, Канададағы ранчода жұмыс істегендіктен, қаһармандыққа құштар болды. Росс теңізі тобының негізгі міндеті жабдықтау қоймаларын салу болса да, Шеклтон аймақта биологиялық, метеорологиялық және магниттік зерттеулер жүргізу үшін шағын ғылыми топты қосты. Бұл топтың бас ғалымы – шотланд геологы және бұрынғы теология студенті Александр Стивенс. Джон Коуп, 21 жастағы Кембридж түлегі, команданың биологы болды; медицина студенті, кейіннен ол кеме хирургы болды. Австралияда тағы екі ғалым тағайындалды: физик Дик Ричардс (аптасына 1 фунт стерлинг жалақыға қол қойды) және өнеркәсіптік химик Кит Джек. Спенсер Смиттың австралиялық туысы Ирвин Гейз бас көмекші болып қабылданды. Маусон кемедегі жабдық пен қоймалардың көп бөлігін қайтарып алды, олардың барлығын ауыстыру қажет болды. Партияның жалақысы мен тұрмыстық шығындарын жабуға қаражат болмады. Шеклтон енді Антарктидаға бағыт алған «Эндьюранс» кемесіне көтеріле алмады. Соңғы минуттағы ауыстырулардың кейбірі жаңадан келгендер болды: Адриан Доннелли, теңіз тәжірибесі жоқ локомотив инженері, екінші инженер ретінде қол қойды, ал сымсыз оператор Лионель Хук 18 жастағы электр шақырушысы болды. Джойс Маккинтоштің кемені қыстауға деген шешімін «болуы мүмкін ең ақымақ нәрсе» деп атады. Бұл – Джойстің Маккинтошпен келіспеген шешімдерінің алғашқысы болды.
After the conquest of the South Pole by Roald Amundsen in December 1911, Shackleton, who had sought this achievement himself, was forced to rethink his polar ambitions. He believed that there remained "one great main objective of Antarctic journeyings—the crossing of the South Polar continent from sea to sea." Basing his strategy on plans developed earlier by the Scottish explorer William Spiers Bruce, Shackleton planned to land with his main party as far south as possible, on the Weddell Sea coast. His transcontinental team would then march southward to the Pole, before continuing across the polar plateau and descending via the Beardmore Glacier (which Shackleton had discovered in 1909) to the Great Ice Barrier. The final stretch would take them across the Barrier to McMurdo Sound on the Ross Sea coast. He would later provide the leader of his Ross Sea support party with conflicting instructions on the task; stating on one hand it was of "supreme importance" to have the depots laid, but on the other that he would be carrying what he described as "sufficient provisions and equipment" to cross Antarctica to McMurdo Sound. In a letter of 18 September 1914, Shackleton stated that he did not want his support party to "have the anxiety of feeling" that he was absolutely dependent on the depots—"in case some very serious accident" incapacitated the depot laying. The Ross Sea party's vessel would be , a ship recently used by Douglas Mawson and the Australasian Antarctic Expedition. Mackintosh, like Shackleton, was a former Merchant Navy officer, who had been on the Nimrod Expedition until his participation was cut short by an accident that resulted in the loss of his right eye. Another Nimrod veteran, Ernest Joyce, whose Antarctic experiences had begun with Captain Robert Falcon Scott's Discovery Expedition, was appointed to take charge of sledging and dogs. Joyce was described by Shackleton's biographer, Roland Huntford, as "a strange mixture of fraud, flamboyance and ability", but his depot laying work during the Nimrod Expedition had impressed Shackleton. On Nimrod, Joyce led the team that laid vital supplies for Shackleton's returning southern party, and Shackleton said "Joyce knows his work well". Ernest Wild, a Royal Naval petty officer, was added to the party possibly through the persuasion of his brother, Frank Wild, who was travelling as Shackleton's second in command on Endurance. Some of the appointments to the party were made rather hurriedly, reflecting the limited time frame that Shackleton had allowed for preliminary organisation. Joseph Stenhouse, a young officer from the British India Steam Navigation Company, was appointed as the Auroras first officer after travelling from Australia to London to seek an interview with Shackleton. The Reverend Arnold Spencer Smith, a Scottish Episcopal Church priest and former schoolmaster, joined as a replacement for one of the original members of the expedition who had left for active service in the First World War. Victor Hayward, a London finance clerk with a taste for adventure was recruited on the basis of his having worked on a ranch in Canada. Although the Ross Sea party's main role was to lay supply depots, Shackleton added a small scientific team to carry out biological, meteorological and magnetic research in the region. The chief scientist in this group was Alexander Stevens, a Scots geologist and former theology student. John Cope, a 21 year old Cambridge graduate, was the team's biologist; a would be medical student, he later became ship's surgeon. Two other scientists were appointed in Australia, the physicist Dick Richards (who signed up for a nominal wage of £1 per week) and industrial chemist Keith Jack. An Australian cousin of Spencer Smith's, Irvine Gaze, was taken on as a general assistant. Mawson had reclaimed much of the equipment and stores that had been aboard, all of which needed replacing. There was no cash available to cover the wages and living expenses for the party. Shackleton was now beyond reach, aboard Endurance en route for Antarctica. Some of the last minute replacements were raw recruits; Adrian Donnelly, a locomotive engineer with no sea experience, signed as second engineer, while wireless operator Lionel Hooke was an 18 year old electrical apprentice. Joyce called this decision of Mackintosh to winter the ship—which would have serious ramifications later on—as "the silliest damn rot that could have possibly occurred". It was the first of a number of decisions by Mackintosh that Joyce disagreed with.
Депозиттер салу, 1915 жылдың қаңтар-наурызы
Шеклтон бірінші маусымда кедергіні басып өтуге тырысуы мүмкін деп сенген Макинтош алғашқы екі қойманы кідірмессіз орнатуға шешім қабылдады, бірі – Мина Блаффтың жанында 79° оңтүстік ендігінде, ал екіншісі – 80° белгісінде. Оның пікірінше, бұл Шеклтон тобының кедергіден аман өтуі үшін қажетті ең төменгі жағдай еді. «Аврораның» Антарктикаға кешігіп келгені иттер мен тәжірибесіз адамдардың бейімделуіне аз уақыт қалдырды, бұл қалай әрекет ету керектігі туралы әртүрлі пікірлерге әкелді. Эрнест Джойс, топтағы Антарктиканы ең көп зерттеген саяхатшы, сақтық танытуды жақтады және жолға шығуды кем дегенде бір аптаға кейінге қалдыруды ұсынды. Джойс Шеклтонның оған мұзға сырғанау ісін тәуелсіз басқаруға рұқсат бергенін мәлімдеді, бірақ Макинтош бұл пікірмен келіспеді, кейіннен бұл ақпараттың негізсіз екені дәлелденді. Макинтоштің пікірі басымдық алғандықтан, 1915 жылғы 24 қаңтарда үш топтың біріншісі кедергіге сапарға шықты, ал қалғандары келесі күні олардың ізінен ерді. Джойс пен Макинтош арасында иттерді қаншалықты оңтүстікке алып жүру керек деген мәселеде жаңа келіспеушіліктер туды. Джойс олардың Блаффтан әрі бармауын қалады, бірақ Макинтоштің жеделдігі оларды 80° оңтүстік ендігіне дейін жеткізді. Тағы бір қиындық – дүкендерді моторлы трактормен тасымалдау әрекеттері сәтсіз аяқталды. Нәтижесінде, қоймалар Мина Блаффта және 80° оңтүстік ендігінде орналастырылғанымен, операцияның барлық кезеңінде түрлі проблемалар туындады. Барлық дүкендер деполарға жетпеді, сонымен қатар моторлы трактордың бұзылуынан басқа, сапарға алынған он иттің барлығы кері қайтар жолда қырылды. 25 наурызда барлық топтар Хат-Пойнтта (кедергінің шетіндегі Скотттың ескі «Дискавери» базасы) қайта біріккен кезде адамдар шаршап, суық тиген еді, сондай-ақ Макинтошқа деген сенім де айтарлықтай төмендеді. МакМердо бұғазындағы теңіз мұзының жағдайы Эванс мұздығына қайта оралуды мүмкінсіз етті, сондықтан топ 1 маусымға дейін қатал жағдайда, тағамдық ет пен май үшін тюленьдерге тәуелді болып қалды. Кейіннен бұл бірінші депо құру маусымының және онымен байланысты қиындықтардың қажетсіз болғаны белгілі болды. Шеклтон 1914 жылғы 5 желтоқсанда Оңтүстік Джорджиядан (Endurance Оңтүстік Джорджиядан Ведделл теңізіне шыққан күні) Daily Chronicle газетінің тілшісі Эрнест Перриске жазған хатында «сол маусымда кедергіні басып өтуге ешқандай мүмкіндігім жоқ» деп мәлімдеген. Макинтош бұл туралы хабардар болуы керек еді, бірақ «телеграмма жіберілмеген».
Believing that Shackleton might attempt a crossing during the first season, Mackintosh decided that the first two depots had to be laid without delay, one at 79°S near Minna Bluff, a prominent Barrier landmark, and another further south at the 80° mark. These were, in his view, the minimum that would enable Shackleton's party to survive a crossing of the Barrier. The delayed arrival of Aurora in the Antarctic had given little time for acclimatisation for the dogs and for the untrained men, and this led to differences of view about how to proceed. Ernest Joyce, by far the most experienced Antarctic traveller in the party, favoured a cautious approach and wanted to delay the start by at least a week. Joyce claimed that Shackleton had given him independent control over sledging activities, a view rejected by Mackintosh and later demonstrated as without foundation. Mackintosh's view having prevailed, on 24 January 1915 the first of three parties set out for the Barrier journey, the others following on the next day. Further dissension soon arose between Joyce and Mackintosh about how far south the dogs should be taken. Joyce wanted them to go no further than the Bluff, but Mackintosh's sense of urgency meant that they were taken on to 80°S. A further setback was the failure of the attempts to move stores by motor tractor. Although, ultimately, the depots were laid at Minna Bluff and at 80°S, the overall operation was beset by problems. Not all the stores had reached the depots, and, as well as the motor tractor failure, all ten dogs taken on the journey perished during the return. By the time that all parties were reunited at Hut Point (Scott's old Discovery base at the edge of the Barrier) on 25 March, the men themselves were exhausted and frostbitten, and there was a significant loss of confidence in Mackintosh. The condition of the sea ice in McMurdo Sound made the journey back to Cape Evans impossible, so the party was stranded until 1 June, in spartan conditions and relying on seals for fresh meat and blubber fuel. It was later revealed that this first depot laying season, and its attendant hardships, had been unnecessary. Shackleton had stated, in a letter sent from South Georgia on 5 December 1914 (the date that Endurance left South Georgia for the Weddell Sea) to Ernest Perris of the Daily Chronicle, that he had "no chance of crossing that season". Mackintosh was to have been informed of this, but "the cable was never sent".
"Аврораның" жоғалуы
1915 жылы 25 қаңтарда Маккинтош деполық топтарды басқару үшін кеткен кезде, ол «Аврораны» бірінші офицер Джозеф Стенхаусқа тапсырды. Стенхаусқа Шаклтонның нұсқауына сәйкес қыстауға жарамды жер табу міндеті жүктелді, Glacier Tongue-тің оңтүстігіне, яғни Кейп Эванс пен Хат Пойнт арасындағы мұзды тілгінің ортасына дейін ілгекті түсірмеу қажет еді. Бұл іздеу ұзақ және қауіпті процесс болды. Стенхаус бірнеше апта бойы бұл аймақта маневр жасады, содан кейін Кейп Эванс жағалауындағы штаб-пәтеріне жақын жерде қыстауға шешім қабылдады. 11 наурызда Хат Пойнтқа соңғы рет сапар жасап, деполық топтардан ерте оралған төрт адамды алып қайтқаннан кейін, ол кемені Кейп Эвансқа жеткізіп, якорь мен арқандармен бекітті, одан кейін кемені жағалау мұзына қатып қалуға рұқсат берді. 7 мамыр түнде қатты дауыл тұрып, «Аврораны» якорьден жұлып алып, теңізге шығарды, кеме үлкен мұз жарығына ілігіп кетті. Радиоарна арқылы жағадағы топпен байланысу әрекеттері сәтсіз аяқталды. Қозғалтқыштары істен шыққан «Аврора» мұзға қатып, солтүстікке қарай ұзаққа дейін қозғалды, Кейп Эванстан, Макмердо бұғазынан, Росс теңізінен және ақырында Оңтүстік мұхитынан шығып кетті. Кейп Эванста он адам жағада қалды. «Аврора» 1916 жылғы 12 ақпанда мұздан арылып, 2 сәуірде Жаңа Зеландияға жетті.
When Mackintosh departed on 25 January 1915 to lead the depot laying parties he left the Aurora under the command of First Officer Joseph Stenhouse. The priority task for Stenhouse was to find a winter anchorage in accordance with Shackleton's instructions not to attempt to anchor south of the Glacier Tongue, an icy protrusion midway between Cape Evans and Hut Point. This search proved a long and hazardous process. Stenhouse manoeuvred in the Sound for several weeks before eventually deciding to winter close to the Cape Evans shore headquarters. After a final visit to Hut Point on 11 March to pick up four early returners from the depot laying parties, he brought the ship to Cape Evans and made it fast with anchors and hawsers, thereafter allowing it to become frozen into the shore ice. On the night of 7 May, a severe gale erupted, tearing the Aurora from its moorings and carrying it out to sea attached to a large ice floe. Attempts to contact the shore party by wireless failed. Held fast, and with its engines out of commission, the Aurora began a long drift northward away from Cape Evans, out of McMurdo Sound, into the Ross Sea and eventually into the Southern Ocean. Ten men were left stranded ashore at Cape Evans. Aurora finally broke free from the ice on 12 February 1916, and managed to reach New Zealand on 2 April.
Импровизация
Макинтош «Аврораны» партияның негізгі тұрғын үйі ретінде пайдалануды жоспарлағандықтан, жағалау тобының жеке заттарының көп бөлігі, азық-түлік, жабдықтар мен отын кеме кеткен кезде әлі де бортында қалды. Шеклтонның қоймаларына арналған шанамен тасымалданатын азық-түлік түсірілгенімен, он адам қалып қойғанда тек киімдері ғана болды. Олардың бірінші шарасы – Скотт пен Шеклтонның бұрынғы экспедицияларынан қалған азық-түлік пен материалдарды пайдалану болды.
Because Mackintosh had intended to use Aurora as the party's main living quarters, most of the shore party's personal gear, food, equipment and fuel was still aboard when the ship departed. Although the sledging rations intended for Shackleton's depots had been landed, the ten stranded men were left with "only the clothes on their backs". Their first recourse was to the food and materials from supplies left behind by Scott's and Shackleton's earlier expeditions.
Үміт тауына саяхат
Екінші маусымның жұмысы үш кезеңге жоспарланды. Біріншіден, барлық қоймалар – барлығы – Эванс мысынан Хат-Пойнтқа көшірілуі керек еді. Содан кейін бұл қоймалар Хат-Пойнттен Мина-Блаффтағы базалық қоймаға тасымалданатын. Соңында оңтүстікке сапар жасалып, 80° градустағы қойма нығайтылып, 81°, 82°, 83° градустарда және соңында Бирдмор мұздығының табанына жақын, 83°30' градустағы Хоуп тауында жаңа қоймалар салынуы тиіс еді. Шартылы жұмыс атқару үшін тоғыз адам үштен топқа бөлінді. Теңіз мұзы арқылы Хат-Пойнтқа дейін тасымалдау жұмысының бірінші кезеңі 1915 жылдың 1 қыркүйегінде басталды және айдың соңына дейін ешқандай оқиғасыз аяқталды. Бұл жолы Маккинтош адам күшімен тасымалдауды ұсынса, Джойс қыста аман қалған алты иттің төртеуін пайдалануды қалады – екеуі жүкті болғандықтан жұмыс істей алмады. Маккинтош Джойске өз жолын таңдауға рұқсат берді, ол алты адамнан тұратын топты иттермен жетектеп, ал Маккинтош Уайлд пен Спенсер Смитпен бірге адам күшімен тасымалдауды жалғастырды. Мина-Блаффтағы базалық қойма 28 желтоқсанда аяқталды, онда олар Стивенске қосылды. Ғалым базада қалып, ауа райын өлшеді және кеме күтіп отырды. Қалған алты адам оңтүстікке қарай жол тартты, Спенсер Смит тез нашарлап, Маккинтош ауырсыну шағымданып айтты. Олар қоймаларды салу үшін күресіп, өте аз азықпен қамтамасыз етілді, бірақ Джойс талабы бойынша иттерді жақсы тамақтандырды: «Иттер – біздің жалғыз үмітіміз; біздің өміріміз оларға байланысты». Хоуп тауына жақындағанда Спенсер Смит құлап, жолға түсе алмады. Қалғандары оны кішкентай шатырда жалғыз қалдырып, 26 қаңтарда Маунт Хоупта соңғы қойманы салу үшін қалған бірнеше шақырымды басып өтті. Эрнест Уайлд ағасы Фрэнкке хат қалдырды, ол сол кезде Шеклтонмен бірге Ведделл теңізінен келе жатқан болды деп есептеді.
The second season's work was planned in three stages. First, all depot stores— in total—were to be transferred from Cape Evans to Hut Point. These stores would then be transported from Hut Point to a base depot at Minna Bluff. Finally, a journey south would be made, to reinforce the 80° depot and lay new ones at 81°, 82°, 83°, and lastly at Mount Hope, near the foot of the Beardmore Glacier, at 83°30'. Nine men in teams of three would undertake the sledging work. The first stage, hauling over the sea ice to Hut Point, started on 1 September 1915, and was completed without mishap by the end of the month. This time, Mackintosh favoured man hauling while Joyce wanted to use the four fit dogs—of the six dogs that had survived the winter, two were pregnant and could not work. Mackintosh allowed Joyce to proceed in his own way, leading a party of six with the dogs, while Mackintosh continued to man haul with Wild and Spencer Smith. The base depot at Minna Bluff was completed by 28 December. where they joined Stevens. The scientist had remained at the base to take weather measurements and watch for the ship. The remaining six sledged south, with Spencer Smith failing rapidly and Mackintosh complaining of a painful knee. They battled on, laying the depots, using only minimum provisions themselves although, at Joyce's insistence, keeping the dogs well fed: "The dogs are our only hope; our lives depend on them." As they neared Mount Hope, Spencer Smith collapsed, unable to proceed. The others left him alone in a small tent and travelled the remaining few miles to lay the final depot at Mount Hope on 26 January. Ernest Wild left a letter for his brother Frank who he assumed was by then travelling across from the Weddell Sea with Shackleton.
Қайту
Партия 27 қаңтарда үйіне қайтты, 29 қаңтарда Спенсер Смитты алып кетті. Ол бұл кезде дене күшінен толық айырылып, сандыққа салынып тасымалдануға мұқтаж болды. Макинтош көп ұзамай тартуға шамасы келмеді, сандықтың жанында шаршап басып жүре алды ғана; осы кезде топтың де-факто басшылығы Джойс пен Ричардсқа өтті. Джойс топтың қиын жағдайын былай сипаттады: "Мен мұндай ауыр жағдайды ешқашан көрген емеспін. Бұл біздің жасаған саяхаттарымыздың ең қиыны, сондықтан біз тек мүмкіндігінше жылдам ілгері жылжуға тырысамыз". Кон, Тоузер және Ганнер атты үш ит саяхат бойы батыл тартты, бірақ олар шаршап қалды. Төртінші ит, Оскар, жалқау мінезді болғанмен, "қиын жағдайда алып Оскар үлкен басын төмен салып, бұрынғыдай емес, бар күшімен тартты – ол ғана бізге депоға жетуге қажетті қосымша күшті сыйлады". Бұл шамамен 32 шақырымдық сапарды олар бір аптада аяқтады. Олар жолдастарын азық-түлік пен отынмен қамтамасыз етіп, жорықты қайта бастады. Көп ұзамай Макинтош Спенсер Смитпен бірге сандыққа отырды, ал одан кейін Хейвард та құлап қалды. Аяқтап тұрған үш адам үш жаралыны тартуға әлсіз болды, сондықтан 8 наурызда Макинтош қалғандары Спенсер Смит пен Хейвардты Хат Пойнтқа жеткізуге тырысқанда шатырда қалуға келісті. Бір күннен кейін Спенсер Смит шектен тыс шаршап, скорбуттан көз жұмды және мұзға жерленді. 11 наурызда Джойс пен Уайлд Хейвардпен бірге Хат Пойнтқа жетіп, Макинтошқа қайтып келді. 16 наурызға дейін аман қалғандардың барлығы үйге жетті.
The party turned for home on 27 January, picking up Spencer Smith on 29th. He was by now physically helpless and had to be loaded on to the sledge. Mackintosh was soon unable to pull, and could only stagger along beside the sledge; by this time the de facto leadership of the group had passed to Joyce and Richards. Joyce described the group's plight: "I have never known such shocking conditions. This is one of the hardest pulls since we have trekked all we can do is to slog on with the greatest possible speed." Three of the dogs, Con, Towser and Gunner had performed stoutly on the journey but were exhausted. The fourth dog Oscar was inclined to be lazy but "in the crisis the massive Oscar just lowered his great head and pulled as he never did when things were going well he alone gave that extra little strength that enabled us to finally make the depot." This round trip of about 20 mile (32 km) took them a week to complete. They returned with food and fuel to sustain their comrades, and the march resumed. Within a short time Mackintosh joined Spencer Smith on the sledge, and before long, Hayward too collapsed. The three men still on their feet were by now too weak to haul three invalids, so on 8 March Mackintosh volunteered to stay in the tent while the others attempted to take Spencer Smith and Hayward to Hut Point. A day later Spencer Smith died, utterly worn out by exhaustion and scurvy, and was buried in the ice. Joyce and Wild reached Hut Point with Hayward on 11 March and went back for Mackintosh. By 16 March, the whole surviving party had reached the hut.
Маккинтош пен Хейвардтың өлімі
Бес аман қалған адам тырнақты етпен тамақтану арқылы күштерін біртіндеп қалпына келтірді. Мұз тым жұқа болғандықтан, олар Эванс мүйісіне соңғы сапарға баруға тәуекел ете алмады, ал тамақ пен қоршаған ортаның бірқалыптылығы оларды шаршата бастады. 8 мамырда Маккинтош Хейвардпен бірге мұзға тәуекел етіп, Эванс мүйісіне қарай баруға ниеттенгендерін хабарлады. Жолдастарының қарсылығына қарамастан, олар кетіп, бір сағаттың ішінде қарлы боранда жоғалып кетті. Қалғандары боран басылған соң оларды іздеуге шықты, бірақ бұзылған мұздың жиегінде ғана іздерін тапты. Маккинтош пен Хейвард қайтадан көрінбеді. Олар жұқа мұзға түсіп кеткен немесе мұздың бөлігімен теңізге айдалып кеткен болуы мүмкін. Ричардс, Джойс және Уайлд 15 шілдеге дейін күтіп, Эванс мүйісіне сапар шегіп, Стивенс, Коуп, Джек және Газемен қайта қосылды.
The five survivors slowly recovered their strength with a diet of seal meat. The ice was too thin for them to risk the final trip to Cape Evans, and the monotony of their diet and surroundings became wearisome. On 8 May, Mackintosh announced that he and Hayward intended to risk the ice and walk to Cape Evans. Against the strenuous objections of their companions they departed, and within the hour disappeared into a blizzard. The others went to look for them after the storm and found only tracks leading to the edge of the broken ice. Mackintosh and Hayward were never seen again. They had either fallen through the thin ice or had been carried out to sea on an ice floe. Richards, Joyce and Wild waited until 15 July to make the trip to Cape Evans, where they were at last reunited with Stevens, Cope, Jack and Gaze.
Құтқару
1916 жылы сәуірде «Аврора» Жаңа Зеландияға келгеннен кейін Стенхаус кемені жөндеу және қайта жабдықтау үшін қаражат жинау жұмысын бастады, осыдан кейін ол Антарктидаға қайтып, қалып қойған адамдарды құтқаруға аттанатын болды. Бұл қиынға соқты: «Endurance» 1914 жылдың желтоқсанында Оңтүстік Джорджиядан кеткеннен бері Шеклтоннан хабар жоқ еді, сондықтан экспедицияның екі тобына да көмек экспедициялары қажет болуы мүмкін көрінді. Ақырында, Австралия, Жаңа Зеландия және Ұлыбритания үкіметтері «Аврораны» бірлесіп жөндеуге қаржыландыруға келісті, бірақ олардың бірлескен комитеті құтқару экспедициясын толық бақылауда ұстауды талап етті. Дэвис Маусонның соңғы Австралазиялық экспедициясының қатысушысы болды және 1914 жылы Шеклтонның «Endurance» немесе «Аврора» кемесіне командир болып тағайындалу ұсыныстарын қабылдамады. Инабатқа алып, Шеклтон кеме 20 желтоқсанда аттанғанда, штаттан тыс офицер ретінде саяхаттауға рұқсат алды.
After Auroras arrival in New Zealand in April 1916, Stenhouse began the task of raising funds for the ship's repair and refit, prior to its return to Antarctica to rescue the marooned men. This proved difficult: nothing had been heard from Shackleton since Endurance had left South Georgia in December 1914, and it seemed likely that relief expeditions were necessary for both strands of the expedition. Finally, the governments of Australia, New Zealand and Great Britain agreed jointly to fund the refit of Aurora, but insisted on their joint committee having full control of the relief expedition. Davis was a veteran of Mawson's recent Australasian expedition, and had turned down Shackleton's offers in 1914 of the command of either Endurance or Aurora. As a gesture, Shackleton was permitted to sail as a supernumerary officer when the ship left on 20 December.
Салдары
Антарктикалық мұра қоры мен Жаңа Зеландия үкіметі қорғаған Хат Пойнт және Кейп Эванс шатырлары сақталған. Кейп Эванс шатырындағы Ричардстың төсегінің жанындағы қабырғаға жазылған, қаза тапқандардың есімдерін тізімдеген жазуы әлі де оқылды, бірақ шатырлардың жалпы нашарлауы алаңдаушылық тудырды. "Аврора" Росс теңізінен соңғы рет оралғаннан кейін бір жылдан кем уақыт өмір сүрді. Шеклтон оны 10 000 фунт стерлингке сатты, ал оның жаңа міндеті Австралия мен Оңтүстік Америка арасында көмір тасымалдау болды. 1917 жылғы 20 маусымда Ньюкаслдан (Жаңа Оңтүстік Уэльс) шыққаннан кейін "Аврора" Тынық мұхитында жоғалып кетті. 1918 жылғы 2 қаңтарда ол Лондонның Lloyd's компаниясында жоғалған деп тіркелді және дауылда құлаған немесе жаудың шабуылға ұшыраған деп болжалды. Оның бортында Росс теңізі экспедициясының Джеймс Патон болды, ол әлі де ботсман қызметін атқарды. Эрнест Уайлд та Бірінші дүниежүзілік соғыстың құрбаны болды. Ол 1918 жылғы 10 наурызда Мальтада, Жерорта теңізіндегі Корольдік теңіз күштерінде қызмет етіп жүргенде, обадан қайтыс болды. 1923 жылғы 4 шілдеде Джойс пен Ричардс екінші депоны салу сапарындағы батылдықтары мен адам өмірін сақтау әрекеттері үшін Георг V-тен Альберт медальдарын алды. Уайлд пен Виктор Хейвард та соңынан марапатталды. Көптеген аман қалғандар ұзақ және сәтті мансапқа ие болды. Жас сымсыз байланыс операторы Лионель Хук Amalgamated Wireless Australasia Ltd компаниясына қосылып, көптеген технологиялық жаңалықтарға жауапкер болды. 1945 жылы ол компанияның бас директоры, ал 1962 жылы төрағасы болды, 1957 жылы өнеркәсіпке сіңірген қызметі үшін рыцарь атағын алды. Сапардан аман қалған төрт иттің ішінде Кон басқа иттермен болған төбелес кезінде қаза тапты. Ал қалғандары, Оскар, Ганнер және Тоузер кемемен Жаңа Зеландияға оралды және Веллингтон зообағына орналастырылды, онда Оскар, айтуынша, 25 жасқа дейін өмір сүрді. Өмірінің соңында партияның соңғы аман қалған мүшесі Дик Ричардс өкінуі жоқ еді және күресті бекер деп санамады. Оның пікірінше, бұл адам рухының жетістігі еді және кез келген аяқталған іс бекер болмайды.
The Hut Point and Cape Evans huts remain, protected by the Antarctic Heritage Trust and the New Zealand government. Within the Cape Evans hut an inscription by Richards on the wall near his bunk, listing the names of those lost, can still be read, but the generally deteriorating condition of the huts has caused concern. The Aurora survived for less than a year after her final return from the Ross Sea. Shackleton had sold her for £10,000, and her new role was as a coal carrier between Australia and South America. After leaving Newcastle, New South Wales on 20 June 1917, Aurora disappeared in the Pacific Ocean. On 2 January 1918, she was listed as missing by Lloyd's of London and presumed lost, having either foundered in a storm or been sunk by an enemy raider. Aboard her was James Paton of the Ross Sea ship's party, who was still serving as her boatswain. Ernest Wild was also a victim of the First World War. He died of typhoid in Malta, on 10 March 1918, while serving with the Royal Navy in the Mediterranean. On 4 July 1923, Joyce and Richards were awarded Albert Medals by George V for their bravery and life saving efforts during the second depot laying journey. Wild and Victor Hayward received the same award, posthumously. Many of the survivors enjoyed long and successful careers. The young wireless operator, Lionel Hooke, joined Amalgamated Wireless Australasia Ltd and was responsible for many technological innovations. He became the company's managing director in 1945 and its chairman in 1962, having been knighted for services to industry in 1957. Of the four dogs who survived the trek, Con was killed by the other dogs in a fight before the rescue. The others, Oscar, Gunner and Towser, returned in the ship to New Zealand and were placed in Wellington Zoo, where Oscar lived, allegedly, to the age of 25. Near the end of his life Dick Richards, the last survivor of the party, was without regrets and did not regard the struggle as futile. Rather, he believed, it was something that the human spirit had accomplished, and that no undertaking carried through to conclusion was for nothing.