1800 жылы Георг III патшаны өлтіруге жасалған қастандық және Джеймс Хэдфилд ісі

Кіріспе

1800 жылы Ұлыбританияның корольі Джордж III-ті өлтіруге талпынған британдық Джеймс Хэдфилд немесе Хэтфилд (1771/1772 – 23 қаңтар 1841) адам өлтіруге жасаған талпынысынан ақыл-есі дұрыс болмағандықтан босатылды.

Өмірбаян

Хэдфилдтің ерте жылдары белгісіз, бірақ ол 1794 жылы Туркойн шайқасында ауыр жарақат алды. Француздарға түскенге дейін, оның басына семсермен сегіз рет соққы соғылды, ал жаралары өмірінің соңына дейін көзге түріп тұрды. Англияға оралғаннан кейін, ол мыңжылдық қозғалысына қатысты және егер оны британ үкіметі өлтірсе, Иса Мәсіхтің екінші келуі жеделдететініне сенді. Сондықтан ол Баннистер Трулокпен бірлесіп, патшаны өлтіруге тырысып, өзінің сотталуын қамтамасыз етуді шешті. 1800 жылдың 15 мамырында, кешкі уақытта Драри-Лейндегі Корольдік театрда ұлттық әнұран орындалып жатқанда, Хэдфилд патша тұрған королдік ложаға тапаншадан атып, бірақ сәтті болмады. Хэдфилд мемлекетке қарсы қылмыс жасады деген айыппен сотталды және сол дәуірдің жетекші юрисі Томас Эрскин оны қорғады. Хэдфилд ақылсыз екенін мойындады, бірақ сол кездегі стандарт бойынша, айыпталушы "әрекетінің салдары туралы ойлауға және шешім қабылдауға қабілетсіз" болуы керек еді. Хэдфилдтің оқ ату жоспары осы талапқа қайшы келді. 1795 жылғы Мемлекетке қарсы қылмыс актісіне сәйкес, мемлекетке қарсы қылмысты жоспарлау мен оны іске асыру арасында айырмашылық шамалы болды, сондықтан Эрскин ақылсыздық тестіне қарсы шығуды шешті, керісінше, "құмарлық немесе есінен шығусыз" алдану ақылсыздықтың нағыз белгісі екенін мәлімдеді. Екі хирург пен дәрігер оның бұрынғы бас жарақатының салдарынан оның алдануына түскенін куәландырды. Сот судьясы Ллойд Кенион, 1-ші барон Кенион, осы сәтте сотты тоқтатты және "күдіксіз ақталды" деп жариялады, бірақ "түрмедегі адам өзінің және қоғамның қауіпсіздігі үшін босатылмауы керек" деді. Осы уақытқа дейін ақылсыздықтан ақталғандардың тағдыры белгісіз болды және олар көбінесе отбасыларына қайтарылды. Парламент 1800 жылғы Қылмыстық ақылсыздар актісін жедел түрде қабылдады, бұл ақылсыз сотталғандарды мерзімсіз ұстауға мүмкіндік берді (және патшаның өміріне қастандық жасағандарды соттауды жеңілдету үшін 1800 жылғы Мемлекетке қарсы қылмыс актісі). Кейіннен Хэдфилд полковник Эдвард Деспардтың ісі кезінде бірнеше жылдан кейін ақылсыздыққа шағымдануды одан әрі қолдануға себепкер болды. Хэдфилд өмірінің соңына дейін Бетлем корольдік ауруханасында ұсталды, бірақ ол бір рет қашып кеткен. Ол Францияға қашуға тырысқан кезде Дуверде ұсталды және Бетлемдегі (немесе Бедламдағы) жаңа ашылған қылмыстық бөліміне ауыстырылмас бұрын қысқа уақытқа Ньюгейт түрмесінде ұсталды. Ол 1841 жылы туберкулезден қайтыс болды.

Hadfield's early years are unknown but he was severely injured at the Battle of Tourcoing in 1794. Before being captured by the French, he was struck eight times on the head with a sabre, the wounds being prominent for the rest of his life. After returning to England, he became involved in a millennialist movement and came to believe that the Second Coming of Jesus Christ would be advanced if he himself were killed by the British government. He therefore resolved, in conspiracy with Bannister Truelock, to attempt the assassination of the King and bring about his own judicial execution. On the evening of 15 May 1800, at the Theatre Royal, Drury Lane, during the playing of the national anthem, Hadfield fired a pistol at the King standing in the royal box but missed. Hadfield was tried for high treason and was defended by Thomas Erskine, the leading barrister of that era. Hadfield pleaded insanity but the standard of the day for a successful plea was that the defendant must be "lost to all sense incapable of forming a judgement upon the consequences of the act which he is about to do". Hadfield's planning of the shooting appeared to contradict such a claim. Due to the 1795 Treason Act, there was little distinction between plotting treason and actually committing treason, thus Erskine chose to challenge the insanity test, instead contending that delusion "unaccompanied by frenzy or raving madness [was] the true character of insanity". Two surgeons and a physician testified that the delusions were the consequence of his earlier head injuries. The judge, Lloyd Kenyon, 1st Baron Kenyon, at this point halted the trial declaring that the verdict "was clearly an acquittal" but "the prisoner, for his own sake, and for the sake of society at large, must not be discharged". Up to that time, defendants acquitted by reason of insanity had faced no certain fate and had often been released back to the safe keeping of their families. Parliament speedily passed the Criminal Lunatics Act 1800 to provide for the indefinite detention of insane defendants (and the Treason Act 1800 to make it easier to prosecute people for attempts on the life of the king). Hadfield later inspired further use of pleading insanity several years later during the case of Colonel Edward Despard. Hadfield was detained in Bethlem Royal Hospital for the rest of his life, save for a short period when he escaped. He was recaptured at Dover attempting to flee to France and was briefly held at Newgate Prison before being transferred to the newly opened criminal department at Bethlem (or Bedlam, as it was known). He died there of tuberculosis in 1841.

Хэдфилдтің өмірі туралы ойдан шығарылған деректер

Хэдфилдтің оқиғасы BBC телеарнасының «Garrow's Law» үшінші маусымының 1-ші эпизодында көрсетілген, онда Уильям Гарроу оның қорғаушысы ретінде бейнеленген, алайда, қалыпты қабылданған тарихи фактілерден бірнеше өзгерістер жасалған. Джеймс Хэдфилд сонымен қатар Эндрю Гоуэр сомдаған «Poldark» тарихи драмасының соңғы маусымындағы кейіпкер.