Редхеуг көпірі: Тарихы мен құрылысы

Кіріспе

Redheugh Bridge (Redyuuf) – Солтүстік-Шығыс Англиядағы Тайн өзенінің батысында, Ньюкасл-апон-Тайн қаласының орталығының солтүстік жағалауында және Гейтсхед қаласының орталығының оңтүстік жағалауында орналасқан автомобиль көпір. Қазіргі уақытта ол A189 тас жолын алып өтеді.

Бірінші өту

Ньюкасл мен Гейтсхедтің батыс шеттерін байланыстыратын Тайн өзенінің арғы жағына көпір салу жоспары алғаш рет 1830 жылы ұсынылды, ал 1859 жылы қайта жаңғыртылды. Екі жобада да жол және теміржол көпірін біріктіру көзделген. 1859 жылғы жоспарларды Солтүстік-Шығыс темір жолы өздерінің теміржол көпірі жоспарларымен тоқтатып тастады. Көпірді ұсынушы – Ньюкаслдың белгілі құрылысшысы Ричард Кейл, ол кейіннен жол көпірін ұсынды. Кейл бұрын Ньюкасл мен Гейтсхед су компаниясының көптеген жұмыстарының мердігері болған, ал көпірді осы компанияның екі директоры – Ричард Снедрсон мен Кристиан Алльхузен де қолдады. Олар 1865 жылы Redheugh Bridge and Approaches компаниясын құрды және келесі жылы жобаны мақұлдау үшін Парламент актісін алды. Актіде Су компаниясы мен Ньюкасл және Гейтсхед газ компаниясына осы үлестер бойынша дивиденд басқа акционерлерге төленген дивидендтен бір пайызға төмен болуы шартымен 5000 фунт стерлингке дейін акцияларға ие болуға рұқсат берілді. Екі компания да көпірге қызығушылық танытты, себебі Ньюкасл мен Гейтсхед арасындағы газ және сумен жабдықтау Тайн көпірі арқылы жүзеге асырылды, оны айналмалы көпір алмастыратын болды. Тайн комиссарлары Су компаниясына осы қызметтен айырылу үшін 10 000 фунт стерлинг өтемақы ұсынды, ал құбырлар өзен арқылы уақытша көпірмен өткізілді, ол сонымен қатар жол қозғалысын жүргізді, ал айналмалы көпір салынып жатқан еді. Көпірді Томас Бух (кейін Сэр Томас) жобалады, ол сонымен қатар 1879 жылы желтоқсанда апатқа ұшыраған Шотландиядағы алғашқы Тей көпірінің және Станоп пен Тайн темір жолының Хаунес Гилл виадугының авторы болды. Виадук әлі күнге дейін Дурхам графтығындағы Консетте тұр және қазір жаяу және велосипед жолы ретінде пайдаланылады. Бухтың Редхью үшін жасаған жобасы үш тіректен тұратын ұзын фермадан тұрады, олардың бірі өзеннің ортасында, ал екі тірегі екі жағында орналасқан. Тіректері ферма деңгейінен жоғары жалғасты және оған бекітілді, ал ферма екі шетте қақпалы тас виадуктарына жалғасты. Құрылыс кезінде қаржылық мәселелер мен материалдарды жеткізудегі қиындықтар салдарынан кешігулер болды. Көпір 1871 жылдың 1 мамырында жаяу жүргіншілерге, ал маусым айында барлық көлік түрлеріне ашылды. Дизайнның ерекшелігі, мүмкін, ферманың жоғарғы арқалықтары газ компаниясы газ құбыры ретінде пайдаланған түтікшеден тұратындығы болды. Төменгі арқалықтар құдыққа айналды, ал су компаниясы су құбырын солар арқылы өткізді. Көпір аяқталғаннан кейін екі компания да айналмалы көпірдің жанындағы уақытша ағаш көпірден өткен желіні ажырата алды. Көпірдің Ньюкасл жағында ақы төлеу орны орналасқан, бірақ Гейтсхед жағында даму орын алғанға дейін түсім күтілгеннен аз болды, ал түсім салауатты дивидендтерді төлеуге мүмкіндік берді. Материалдар жеткізіліміндегі кешігулер мен жеткілікті емес жұмыс күші процеске кедергі келтірді. 1900 жылы негізгі арқалықтар мен аралықтар орнатылды, ал гидравликалық домкраттар жаңадан салынған құрылымды бұрын салынған тіректеріне дейін жылжыту үшін қолданылды. Ескі құрылымның қалдықтары алынып тасталды және көпір 1901 жылдың тамызында ашылды. Бастапқы өткелден тек оңтүстік тірегі ғана сақталды (Ричард Диконның заманауи мүсінімен безендірілген). Үшінші көпір алдыңғы екі көпірден мүлдем өзгеше. Бұл – өзеннен жоғары орналасқан, ортаңғы аралығы – 2 метр, әрқайсысының екі жақты аралығы бар (жалпы ұзындығы мен ені – 2 метр). Ол 400 тоннаға дейін аса ауыр жүк көтере алады және 120 жыл қызмет ете алады. Ол Эдмунд Натталл Лтд компаниясы Мотт, Хей және Андерсонның жас инженері Алан Ю Лун Ванның жобасына сәйкес салынды. Екі бетон тірегі жеңілдік әсерін тудыру үшін ойылып жасалған және 5 түйін жылдамдықпен келе жатқан 10 мың тонналық кеме соққысына төтеп беруге арналған, бірақ бұл өте сирек, өйткені үлкен кемелер Тайн өзенінің осы бөлігіне сирек келеді және кеме қатынасы енді Гейтсхед мыңжылдық көпірімен тоқтатылған. Ашық орналасқандықтан, қатты жел жоғары жақтағы көліктерге қиындық туғызуы мүмкін. Көпірдің алғашқы жылдарында екі қабатты автобус жартылай құлап кетті. Көпірді 1983 жылдың 18 мамырында Уэльс ханшайымы ашты. Жалпы құны 15 350 000 фунт стерлингке жетті.

Plans to build a bridge across the River Tyne to link the western extremities of Newcastle and Gateshead were first proposed in 1830, and were revived in 1859. Both schemes anticipated a combined road and rail bridge. The 1859 plans were thwarted by the North Eastern Railway, who had their own plans for a rail bridge. The promoter of the bridge was Richard Cail, a prominent builder in Newcastle, and he subsequently proposed a road bridge. Cail had formerly acted as a contractor for many of the works of the Newcastle and Gateshead Water Company, and was joined in promoting the bridge by two directors of that company, Richard Snaderson and Christian Allhusen. They formed the Redheugh Bridge and Approaches Company in 1865, and obtained an Act of Parliament to authorise the project in the following year. The Act included a clause to allow both the Water Company and the Newcastle and Gateshead Gas Company to hold up to £5,000 in shares, with the proviso that the dividend on these holdings would be one per cent lower than that paid to other shareholders. Both companies were particularly interested in the bridge, since gas and water supplies between Newcastle and Gateshead were carried over the Tyne Bridge, which was about to be replaced by a swing bridge. The Tyne Commissioners had offered the Water Company £10,000 in compensation for the loss of this service, and the pipelines were carried across the river on a temporary bridge which also carried road traffic, while the swing bridge was under construction. The bridge was designed by Thomas Bouch (later Sir Thomas), who was also the designer of the first Tay Bridge in Scotland, which failed catastrophically in December 1879, and of Hownes Gill Viaduct for the Stanhope and Tyne Railway, which still stands at Consett in County Durham, and is now used as a footpath and cycle route. Bouch's design for Redheugh consisted of a long truss, supported by three piers, one in the centre of the river and one at either side. The piers continued above the level of the truss, and were braced to it, while the truss connected to arched stone viaducts at either end. There were delays during the construction, caused by financial issues and the difficulties of getting materials to the site. It opened to pedestrians on 1 May 1871, and to all traffic in June. The design was probably unique, in that the upper beams of the trusses consisted of a tube, in diameter, which was used as a gas main by the Gas Company. The lower beams formed a trough, and the Water Company ran their mains through them. Once the bridge was completed, both companies were able to disconnect the mains that ran over the temporary timber bridge near the site of the swing bridge. A toll house was situated on the Newcastle side of the bridge, but revenue was less than expected, until development on the Gateshead side took place, and the income enabled healthy dividends to be paid. Once again the process was hindered by delays in materials and an inadequate workforce. By 1900 the main girders and spans were in place and, ingeniously, hydraulic jacks were used to inch along the newly built superstructure until it rested on the previously constructed piers. The remains of the old structure were removed and the bridge was opened in August 1901. Of the original crossing, only the south abutment now remains (adorned by a modern sculpture designed by Richard Deacon). The third bridge is very different from its two predecessors. It is a pre stressed concrete structure with a central span of , above the river, and two side spans of each (including the approaches, it is a total of long and wide). It can carry abnormal loads of up to 400 tonnes, and has a life expectancy of 120 years. It was constructed by Edmund Nuttall Ltd to a design by Mott, Hay and Anderson's young engineer, Alan Yiu Lun Wan. The two supporting concrete piers were fluted to create an impression of lightness and were designed to withstand the impact from a vessel of ten thousand tonnes travelling at a speed of five knots, although this is highly unlikely as large ships rarely come this far up the Tyne and the shipping lane has now effectively been blocked by the Gateshead Millennium Bridge. Due to the exposed location, strong winds can cause problems for high sided vehicles. Early in the bridge's life, a double decker bus was nearly blown over the side. The bridge was opened on 18 May 1983 by the Princess of Wales. The total cost amounted to £15,350,000.