Солтүстік Америка тасбақасы: Қопарыш тасбақа (Gopherus polyphemus)

Кіріспе

Жорғалаушылардың түрлері
бір ғана тасбақа түрі

Гофер тасбақасы (Gopherus polyphemus) – Testudinidae тұқымдасына жататын тасбақа түрі. Бұл түр АҚШ-тың оңтүстік-шығысына тән. Гофер тасбақасы – өте маңызды түр саналады, себебі ол 360-тан астам басқа жануар түріне пана болатын қуыстар қазады. G. polyphemus хищніктік және ортаның жойылуынан қорқады. Гофер тасбақасының IUCN Қызыл тізімінде осал түр ретінде тіркелуінің басты себебі – ортаның нашарлауы, бірақ кейбір штаттарда олар қорғауға алынған, ал басқаларында жойылу қаупі бар деп есептеледі. Гофер тасбақасы – Солтүстік Америкада табиғатта өсетін жалғыз тасбақаны қамтитын Gopherus туысының өкілі. Гофер тасбақасы – Джорджия штатының ресми жорғалаушысы және Флорида штатының ресми тасбақасы.

Этимология

Gopherus туысына жататын тасбақалар кейбір түрлерінің гөферлер сияқты үлкен, терең қуыстар қазу әдеттеріне байланысты осылай аталған. Түрлік атауы, polyphemus, грек мифологиясындағы үңгірде мекендейтін алып Полифемге сілтеме жасайды.

Сипаттама

Гофер – құрлықта тіршілік ететін бауырымен жорғалаушы, алдыңғы аяқтары қазба жасауға жақсы бейімделген, артқы аяқтары пілдей ірі. Бұл ерекшеліктер көптеген тасбақаларға тән. Алдыңғы аяқтарында қазған кезде қорғау үшін қабықшалар бар. G. polyphemus жалпы түсі қара қоңырдан сұр қараға дейін, астыңғы қабықшасы (пластрон) сары түсті. Басы қабықтан шығатын жерінде, алдыңғы пластронның бөлігінде гулярлық проекция байқалады. Жыныстық ерекшеліктер айқын, еркек гофердің пластроны ойыс, ал аналықтың пластроны жалпақ. Сонымен қатар, еркек пластронының гулярлық проекциясы әдетте аналыққа қарағанда ұзын. Ересектердің қабықшасының тік сызықты ұзындығы әдетте 20-ден 25 см-ге дейін, ең көп дегенде 30 см. Қабықшаның ұзындығы биіктігінен кем дегенде екі есе артық. Олар Миссисипи өзенінің шығысында таралған осы туыстың жалғыз қазіргі кезде сақталған түрінің бірі.

Диета

Гопф торналары – шөпқоректі, өлексе жейтін және мүмкіндікті пайдаланатын жайылымшылар. Олар сондай-ақ саңырауқұлақтар мен гопф алмасы, папая, қара жидек, ара пальмасы сияқты жемістерді жейді. Сонымен қатар, гопф торналары Cnidoscolus (қырыққабық), Tillandsia (испан және шарлы мүк), Richardia және Dyschoriste туыстас гүлдерді жейді. Торналардың рационының өте шағын бөлігін саңырауқұлақтар, лишайлар, өлекселер, сүйектер, жәндіктер және нәжіс құрайды, оларды әйелдер көбінесе ұя салғанға дейін және кейін жейді.

Қазбалау

Гофер торналары, Гофер тұқымдасына жататын басқа торналар сияқты, қазу қабілетімен белгілі. Гофер торналары өмірінің көп бөлігін ұзын қуыстарда өткізеді (уақытының 80% дейін). Қуыстар терең болуы мүмкін, бірақ ұзындығы 48 футқа (15 м) дейін, ал тереңдігі 9,8 футқа (3 м) дейін жетеді. Қуыстың ұзындығы мен тереңдігі құмның тереңдігіне және жер асты суы деңгейіне байланысты өзгеріп отырады. Бұл қуыстар әсіресе ұзын жапырақты қарағайлы далаларда көп кездеседі, онда торналар негізгі шөп жеушілер болып табылады және олардың экожүйесінде маңызды рөл атқарады. Бұл түр сонымен қатар азық іздеген кезде қысқа қашықтықтарға жылжып, көбінесе 100 метрден аспайтын жерде қалады. Дегенмен, жаңа азық іздеу орындарын іздеген кезде гофер торналары 3,2 шақырымға дейін саяхаттауы мүмкін.

Өмір сүру ұзақтығы

Қопарыш бақалар 40 жылдан астам өмір сүре алады. Қазіргі кездегі бір мысал, Гас (101 жаста – 2024 жылғы мәлімет бойынша ең қарт тірі қопарыш бақа), 2018 жылдан бері 75 жылдан астам уақыт Галифакстағы Жаңа Шотландия табиғи тарих мұражайында тұтқында өмір сүріп келеді және ол 1920-1925 жылдар аралығында туған деп есептеледі. Сонымен қатар, Солтүстік Техаста 75-78 жастағы бір бақаның жасы расталған туралы журналистік хабарламалар бар. Қопарыш бақа шамамен 10-15 жасқа келгенде, қабығы белгілі бір ұзындыққа жеткенде ересекке жетеді. Еркек бақалар шамамен 9-12 жаста ересек болады, ал әйел бақалар ересекке жететін мерзімі 10-21 жылға дейін созылуы мүмкін.

Өсімдіктер мен өсімдіктер

Гопферлік тасбақалар 15-20 жасқа келгенде жыныстық жағынан жетіледі, бұл түрдің қай аймаққа қоныстануын таңдауына байланысты. Жыныстық көбею құдалану ритуалдарын қамтиды. Жұптасу маусымында аналықтары сәуірден қарашаға дейін жылына 1 жұмыртқа салады, шамамен 1-25 жұмыртқа туады және оларды 70-100 күн бойы жер астында инкубациялайды. Жұмыртқаның жынысы құмның астындағы ұядағы температураға байланысты анықталады. Егер құмның температурасы 30 градустан жоғары болса, онда ұрғашы болады, ал 30 градустан төмен болса, ұрғашы емес. Инкубация кезеңі Флоридада 80-90 күн, ал Оңтүстік Каролинада 110 күнге созылады. Жұмыртқалар аналық жатырында 60 күн бойы сақталады, одан кейін туады, олар жатын эпителиін "су сору" үшін пайдаланады және жұмыртқаларға қажетті қоректік заттарды жеткізеді. Гопферлік тасбақалар ақпаннан қыркүйекке дейін жұптасады, ең жоғары шарықталуы мамыр және маусым айларында болады. Аналықтары 3-14 жұмыртқадан тұратын жұмыртқа салады. Ұялардың таралуы мен жақын орналасуы тасбақалар арасындағы әлеуметтік қарым-қатынастың салдары болуы мүмкін. Кейбір аналықтары басқа тасбақалардың жанында болса да, белгілі бір аналықтың ұясына бірнеше рет баратыны байқалды. Бұл «достық» сияқты нәрсе болуы мүмкін, бірақ мұндай терминдер әдетте жануарлар арасындағы қарым-қатынасты сипаттау үшін қолданылмайды. Аналық гопферлік тасбақалар әдетте колонияға қоныстанғаннан кейін басқа жерге көшпейді, ал ірі аталықтар көктемде аналықтардың жанындағы ұяларын салады. Аталықтардың аналықтарына және олардың ұяларына дейін 500 метрге дейін жүре алатыны анықталды.

Тарихи тұрғыдан

1987 жылдың 7 шілдесінен бастап АҚШ Балық және жабайы табиғат қызметі (USFWS) Алабама, Миссисипи және Луизиана штаттарында Мобил және Томбигби өзендерінің батысында таралған Gopherus polyphemus түрін "Қауіпті жағдайға түсуі мүмкін" деп тіркеді. 2009 жылдың 9 қарашасында USFWS Gopherus polyphemus-тың шығыс популяциясын Қауіпті жағдайға түсуі мүмкін жабайы табиғат тізіміне қосу үшін ереже шығаруды ұсынды. 2022 жылдың қазан айында USFWS түрдің жалпы және оның шығыс ерекше популяция сегментінің (DPS) сол кезде тізімге енгізілуі қажет емес екенін мәлімдеді. G. polyphemus IUCN Қызыл тізімінде "Әлсіз" деп көрсетілген; алайда, бұл түр 1996 жылдан бері осы тізімге сәйкес бағаланбады. 2018 жылы IUCN Торғайлар және тұщы су торнайлары мамандар тобы Gopherus тұқымдасының барлық алты түрін қайта бағалау және жіктеуді ұсынды. Бұл қайта жіктеу G. polyphemus-ты "Әлсіз" (VU) санатынан "Қауіпті жағдайға түсуі мүмкін" (EN) санатына көшіруге әкелер еді. Флорида университетінің Левин құқық колледжінің Conservation Clinic торналар популяциясына қауіп төндіретін бес негізгі қауіпті сипаттады: (1) адам қызметінен туындаған мекендеу орындарының жоғалуы, (2) тиісті бақылаудың болмауынан мекендеу орындарының жоғалуы, (3) адамдардың оны үй жануары ретінде ұстау немесе ет ретінде пайдалану ниеті (аң ауруға қараңыз), (4) көшірудің нәтижесінде популяцияның бұзылуы және (5) көшіруден туындаған аурулар. Миссисипи штатындағы 63-ші тас жол бойында жол апаттарынан торналардың өлімін қалпына келтіру үшін тізбекті қоршаулар орнатылды. Беріктігі үшін қалың сымнан жасалған бұл қоршаулар үш фут биіктікте және жер бетінен бір фут тереңдікте орнатылған. Қоршаулардың екі шетінде бұрышта орналасқан қоршаулардан тұратын "кері бұрылыстар" бар, олар торналарды олар келген жерге қайта бағыттайды. 2003 жылға дейін 63-ші тас жол бойында қоршаулар салынысымен байланысты торналардың өлімі туралы ешқандай хабарлама түспеді. 2016 жылдың 27 шілдесінде Флорида Балық және жабайы табиғатты сақтау комиссиясы тұрғындар мен штатқа келген қонақтарға торналардың қабығын боямауға ескерту жасады, себебі бояу олардың күннен қажетті витаминдерді сіңіруіне кедергі келтіруі, тыныс алу проблемаларын тудыруы, уытты химиялық заттардың қанға енуіне және басқа да зиянды әсерлерге әкелуі мүмкін. Комиссия мұндай әрекеттің заңсыз екенін де мәлімдеді. Алдын ала өсіру және босату бағдарламалары торналар популяциясының төмендеуімен күресудің тиімді әдістері екені көрсетілді. 2014 және 2015 жылдары Джорджия штатының Берк округіндегі Ючи жабайы табиғатты басқару аймағында 145 торна босатылып, қадағаланды. Зерттеу барысында тіршілік ету деңгейі өзгеріп отырды, бірақ олар босатылған жерге адалдығы жоғары болды. Торналар босатылғаннан кейін сол аймақта қалып отырғандықтан, бұл популяцияны қалпына келтірудің тиімді әдісі болуы мүмкін. Оның сәттілігі үшін босату стратегиясы және жыртқыштардың зиянын азайту маңызды.

Since July 7, 1987, the U. S. Fish and Wildlife Service (USFWS) has listed Gopherus polyphemus as "Threatened" wherever the tortoises are found west of the Mobile and Tombigbee Rivers in Alabama, Mississippi, and Louisiana. On November 9, 2009, the U. S. Fish and Wildlife Service proposed rulemaking to include the eastern population of Gopherus polyphemus in the List of Threatened Wildlife. In October 2022, the USFWS announced that the species overall and its eastern distinct population segment (DPS) did not warrant listing at that time. G. polyphemus appears on the IUCN Red List as a "Vulnerable" species; however, it has not been assessed for the purposes of this list since 1996. In 2018, the IUCN Tortoise and Freshwater Turtle Specialist Group recommended a re assessment and re classification of all six Gopherus species This reclassification would move G. polyphemus from Vulnerable (VU) to Endangered (EN). The Conservation Clinic at the University of Florida's Levin College of Law describes five main threats to the tortoise population, which are: (1) habitat loss through human development, (2) habitat loss through poor supervision, (3) human desire to use it as a pet or eat it as meat (see human predation), (4) relocation causing population disruption, and (5) disease caused by relocation. In Mississippi, along State Route 63, chain link fences were built to prevent gopher tortoise mortality from traffic. These fences, made from heavy gauge wire for durability, are three feet high and are buried one foot below the surface. The fences have "turnarounds" at either end, which are angled fences that redirect tortoises back into the area from which they come. As of 2003, no roadside gopher tortoise deaths had been reported along Route 63 since the construction of the fences. On July 27, 2016, the Florida Fish and Wildlife Conservation Commission issued a warning to residents and visitors to the state not to paint the shell of a gopher tortoise, as the paint can hinder their ability to absorb vitamins they need from the sun, cause respiratory problems, allow toxic chemicals into the bloodstream, and other harmful effects. The commission has also stated that it is illegal to do so otherwise. Head start and release programs have been shown to be effective methods of combating gopher tortoise population decline. At the Yuchi Wildlife Management Area in Burke County, Georgia, during 2014 and 2015 145 tortoises were released and tracked. Survivorship was variable throughout the study but site fidelity remained high. Since tortoises were staying in the same area after release it could be a viable method of population recovery. Release strategy and predator mitigation are essential to its success.

Негізгі түрлер

Гофер торпақтары – түйінді түр ретінде белгілі. Флориданың Балық және жабайы табиғатты қорғау комиссиясы гофер торпағының 350-ден 400-ге дейін түрлерге уақытша немесе тұрақты пана екенін мәлімдейді, гофер торпағы болсын болмасын. Гофер торпағының қоныстарымен байланысты бірнеше түрлер АҚШ Балық және жабайы табиғат қызметімен жойылу қаупі төніп тұрған, қорғалатын немесе ерекше қорғауға алынған түрлер тізіміне енгізілген. Сонымен қатар, гофер торпағының қоныстары өсімдіктерге пайдалы болуы мүмкін, себебі олар өсіп-өнуге қолайлы минералды топыраққа ие. Ракун, жұмыртқа мен балапандарды жейтін басты жыртқыш, сұр түлкілер, жолақты скунстар, тоғыз жолақты армадиллер, иттілер және жыландар сияқты көптеген басқа да түрлер гофер торпақтарымен қоректенеді. Қызыл импорттық отты құмырсқалар да балапандарды жейді. 1980 жылғы есепте, балапандар мен жұмыртқалардың жоғалуы 90 пайызға жуық екені көрсетілген. Бұрын шамамен 83 955 гофер торпағы кездейсоқ түрде алынып (жойылған) және Флоридада 137 759 гектар гофер торпағының мекендеу орындары құрылыс үшін рұқсат алған, өйткені құрылыс салушылар Флорида Балық және жабайы табиғатты қорғау комиссиясынан кездейсоқ залал алуға рұқсат алып, гофер торпақтарының табиғи мекендеу орындарында құрылыс жүргізе алатын еді. Арнайы және стандартты көшіру рұқсаттарын беру арқылы қосымша гофер торпағының мекендеу орындары жоғалды, бірақ осы екі түрдегі рұқсаттарға байланысты жоғалған мекендеу орындарының жалпы ауданы мен көшірілген гофер торпақтарының жалпы саны бағалануы мүмкін емес. Қазіргі таңдағы заңдармен торпақтар мен олардың қоныстары қорғалады. 2007 жылдың 31 шілдесінде Флорида Балық және жабайы табиғатты қорғау комиссиясы құрылыс салушылардан торпақтарды көшіруді талап ететін жаңа рұқсат беру ережелерін енгізді. 2009 жылдың 22 сәуірінен бастап Флоридада гофер торпағының мекендеу орындарында құрылыс салуға ниеттенген құрылыс салушыларға үш түрлі рұқсат берілді. Осы рұқсаттардың екеуі гофер торпақтарын құрылыс жүргізіліп жатқан жердің басқа бөлігіне немесе Флорида Балық және жабайы табиғатты қорғау комиссиясы сертификаттаған қабылдау ортасына көшіруге мүмкіндік береді. Рұқсаттың үшінші түрі ірі коммуналдық желілер орнатылған кезде торпақтарды уақытша көшіруге мүмкіндік береді. Үшінші жағдайда құрылыс аяқталғаннан кейін торпақтар өздерінің мекендеу орындарына қайтарылады. Бұл дауылдардың салдарынан торпақтар биікке көтеріліп, дауылдардан қорғану үшін тереңірек тасталған қоныстарға қоныстанды. Дауылдардың жиілеуі биікке қарай аумақтың өзгеруіне әкелуі мүмкін, бұл адаммен байланыстың күшеюіне және уақыт өте келе олардың популяциясының азаюына әкелуі мүмкін. Флоридадағы көптеген жағажайлар қозғалысқа толы жолдарға параллель орналасқандықтан және фрагменттелген экожүйелер болып табылатындықтан, бұл жағалау гофер торпақтарының экологиялық маңыздылығын түсіну үшін жеткілікті зерттеулер жүргізілгенге дейін олардың тіршілігіне тікелей әсер етуі мүмкін.

Gopher tortoises are known as a keystone species. The Florida Fish and Wildlife Conservation Commission states the gopher tortoise provides temporary or permanent refuge for as many as 350 to 400 species, whether the gopher tortoise is present or not. Several species associated with gopher tortoise burrows are listed as endangered, threatened, or species of special concern by the US Fish and Wildlife Service. Additionally, gopher tortoise burrows may benefit plant life by exposing mineral soil favorable for germination. A number of other species also prey upon gopher tortoises, including the raccoon, which is the primary egg and hatchling predator, gray foxes, striped skunks, nine banded armadillos, dogs, and snakes. Red imported fire ants also have been known to prey on hatchlings. A 1980 report indicated clutch and hatchling losses often approach 90 percent. In the past, approximately 83,955 gopher tortoises were incidentally taken (destroyed) and 137,759 acres of gopher tortoise habitat was permitted for development in Florida as developers could acquire Florida Fish and Wildlife Conservation Commission Incidental Take Permits to build in the gopher tortoises' natural habitat. Additional gopher tortoise habitat was lost due to issuance of Special Tortoise Relocation Permits and Standard Tortoise Relocation Permits, but the total acreage of habitat lost and total number of gopher tortoises relocated cannot be estimated due to issuance of these two types of permits. Both the tortoise and their burrows are now protected under state laws. On July 31, 2007, the Florida Fish and Wildlife Conservation Commission implemented new permitting rules requiring developers to relocate tortoises. Starting on April 22, 2009, three types of permits were available in Florida for developers wishing to build on gopher tortoise habitat. Two of these permits allow for the relocation of gopher tortoises, either to some other place on the site being used for construction, or to a recipient site which has been certified by the Florida Fish and Wildlife Conservation Commission. The third type of permit allows for temporary relocation of tortoises while major utility lines are installed. In the third case, the tortoises are returned to their habitat after construction is complete. As a result of these storms, tortoises have been moving up in elevation and residing in abandoned burrows that are deeper in order be protected from the hurricanes. This increase in storms may cause a range shift to higher elevation which may result in more human contact, which may reduce their populations over time. Since many beaches in Florida run parallel to trafficked roads and are therefore fragmented ecosystems, this may directly decrease the survival of these coastal gopher tortoises before there is adequate research done to understand the ecological importance that the coastal gopher tortoises contribute.

Адамның жыртқышы

Тасбақалар басқа жануарлардың, соның ішінде адамдардың да шабуылына ұшырайды. Адамдар мыңдаған жылдар бойы тасбақа етін жеп келеді. Ұлы депрессия кезінде жұмыссыз, кедей адамдар тасбақаны жегендіктен оны "Гувер тауығы" деп атаған. Бұл олардың тым көп ауланып, кейбір топтарының жойылуына әкелді. Тасбақаны бір жерден екінші жерге көшіру оның өскен ортасына зиян келтіруі мүмкін, себебі тасбақа көбінесе табылған жеріне қайтарылмайды. Сонымен қатар, тасбақа жарыстары бірнеше тасбақаны жақын арада ұстайтындықтан, аурулар бір тасбақадан екіншісіне оңай жұғуы мүмкін. Егер ауру жұққан тасбақа табиғатқа қайтарылса, басқа тасбақалар да ауруға шалдығуы мүмкін.

Өркеннің жоғалуы

1987 жылы Миссисипи, Луизиана және Алабама штаттарындағы адамдардың қалаға қоныстануы және әртүрлі шаруашылық қызметі тасбақа популяциясының күрт төмендеуіне әкелді, соның салдарынан АҚШ-тың Балық және жабайы табиғат қызметі оларды "құрып жойылуға жақын" деп тізімге енгізді. Флорида, Джорджия және Оңтүстік Каролина штаттарында да популяция төмендегенімен, сол кезде олар әлі де қауіп астында деп саналмады. Алайда, соңғы жылдары оңтүстік штаттардағы адам санының өсуі және тас жол құрылысының кеңеюіне байланысты мекендеу орындарының жоғалуы күшейді. 1990-2000 жылдар аралығында оңтүстік-шығыста адам саны 20%-ға өсті. Оңтүстік-шығыстағы ареалында тасбақаның кең аумақты мекендеу орындарын және жағажай жазығының биологиялық әртүрлілігін қорғауға мүмкіндік беретін төрт ірі негізгі аймақ әлі де бар. Олар (батыстан шығысқа қарай) – Де Сото ұлттық орман паркі, Эглин әуе күштері базасы, Апалачикола ұлттық орман паркі және Флоридадағы Окефеноки батпағы. Бұл аймақтар орман массивтерін және мекендеу орындарының фрагментациясынан қорқыныш көрген омыртқалы жануарлар популяциясын қамтитын жерлерді қалпына келтіруге мүмкіндік береді. Әсіресе, өрт және су тасқыны сияқты табиғи факторларды қалпына келтіру өсімдіктер мен жануарлар қауымдастығын жаңартуға көмектеседі. Егер Флорида халқы екі есе өссе, Вермонт штатының ауданымен тең болатын жер пайдаланылуы мүмкін. Оның ішінде ауыл шаруашылығы жерлері мен пайдаланылмаған жерлер игеріледі. Бұл жануарлар мен адамдар арасындағы су ресурстары үшін бәсекелестікті күшейтеді. Тасбақаның төмен репродуктивтік қабілеті оны ұзын жапырақты экожүйенің құлдырауы мен жойылу қаупіне осал етеді.

Өркеннің бөлшектелуі

Антропогендік әрекет тіршілік ортасының жоғалуына ғана емес, сонымен қатар тіршілік ортасының фрагментациясына да алып келеді. Құрбақалар мен тасбақалар теміржолдардың әсеріне ұшырайды, олар қозғалысқа кедергі келтіретін фактор ретінде әрекет етеді. Радиотелеметриялық деректер көрсеткендей, тасбақалар күтілгеннен гөрі теміржолды әлдеқайда сирек кесіп өтеді. Тасбақалар рельстер арасына кіргеннен кейін одан қашу мүмкіндігі де төмен. Теміржолға бейімделген тасбақалар (теміржолға жақын жерде өмір сүріп, олармен байланыс жасайтындар деп есептеледі) және тәжірибесіз тасбақалар (теміржолмен жиі байланыс жасайтындары емес) теміржолдан қашу әрекеттерінде айтарлықтай ерекшеленбейді, бұл бұрынғы тәжірибе тасбақалардың теміржолға кіргеннен кейін қашу қабілетін жақсартпайды дегенді көрсетеді. Жоғарғы тыныс жолдарының ауруларының (URTD) симптомдарына мұрыннан серозды, шырышты немесе іріңді шығарылым, шамадан тыс көз жасы, іріңді көз шығарылымы, конъюнктивит және қабақтар мен көз бездерінің ісігі жатады. M. agassizii белгілі бір симптомдарсыз тасбақаларда кездеседі. Кейбір тасбақалар ауруды анықтағаннан кейін көп жылдар бойы тірі қалады, ал басқалары ауыр сырқаттанып өледі, бірақ URTD-ге ем жоқ. Ұзақ мерзімді зерттеулер URTD-нің алғашқы жұққаннан кейін 10–15 жыл өткен соң шөл далалық тасбақалар популяциясының төмендеуіне себеп болатынын көрсеткенімен, G. polyphemus-қа қатысты мұндай ұзақ зерттеулер жүргізілмеген. 2003 жылдан 2006 жылға дейін Флоридада G. polyphemus тасбақаларын бақылаған бір зерттеуде URTD антиденелеріне оң нәтиже берген тасбақалардың осы кезеңде антиденесі жоқ тасбақаларға қарағанда өлу ықтималдығы төмен екені анықталды. Алайда, URTD антиденесі оң нәтиже берген популяциялардың мекендейтін жерлерінде өлген тасбақалардың қалдықтары көбірек болды. Зерттеушілер URTD антиденесі оң нәтиже берген тасбақалардың алғашқы жұққаннан кейін тірі қалғанын, содан кейін созылмалы ауруға шалдыққанын түсіндірді. Бұл деректер өлімге жедел әсер етуі мүмкін екенін, содан кейін тірі қалғандарда созылмалы ауру дамуы мүмкін екенін көрсетеді. URTD-нің осы түрге тигізетін әсерін толық түсіну үшін қосымша зерттеулер қажет. Бір зерттеуде Флоридадағы 35 тасбақаның 14-і "Candidatus Anaplasma testudinis" деп аталатын бактерияға оң нәтиже бергені анықталды. Бұл тасбақалар анемиямен және цитоплазмалық вакуолизациямен мал дәрігерлік клиникасына түсті. Бұл бактерияның болуы анаплазмозды тудырады, ол қызыл қан жасушаларын зақымдайды. Ол құйрықтар немесе басқа да биологиялық векторлар арқылы таралуы мүмкін және бұл ауру жұқпалы, бірақ жұқпалы емес. Зерттелген тасбақаларда бұл аурудың кең таралғаны анықталғандықтан, бұл ауру жиі кездеседі және жабайы популяцияларда кең таралғанына сенімді. Осылайша, бұл аурудың популяция санына тигізетін әсерін азайтуға бағытталған консервациялық шаралар маңызды мәселе болып табылады. Жабайы тасбақаларды тиімді диагностикалау және емдеу үшін қосымша диагностикалық тесттер қажет, сондай-ақ әлеуетті биологиялық векторларды анықтау және жою әдісін әзірлеу қажет. Осы ормандарды сақтау тасбақаларға қажетті табиғи ортаны қамтамасыз етеді. Бұрын тасбақалардың географиялық ареалы Оңтүстік-Шығыс АҚШ-тың ұзын жапырақты қарағай ормандарының көп бөлігін қамтыған. Орманды қайта өсіру жұмыстары сәтті жүргізілді. Environmental Defense Fund веб-сайтында айтылғандай, экологтар мен жеке жер иелері өсімдіктердің өнімділігін сақтай отырып, жабайы табиғаттың мекендеу ортасын сақтау үшін бірлесіп жұмыс істеп жатыр. Топтар жеке жер иелеріне жерлерінде жануарлар дүниесін сақтауға дайын жер иелеріне консервациялық стимулдар үшін қаржыландыруды қамтамасыз ету үшін көмек көрсетеді. Шығыс аймақтағы жерлердің көп бөлігі жеке меншікте. Жер иелері қолайлы жағдайды қалпына келтіру үшін "бақыланатын өрттерді" қолданды. Safe Harbor Agreement бойынша басқарылатын бақыланатын өрттер U. S. Fish & Wildlife қызметіне пайдалы, Федералды жойылып бара жатқан түрлер туралы заңға сәйкес тасбақаларға қауіп төндіретін инвазивті түрлердің санын азайтуға және болдырмауға көмектеседі; тасбақалардың мекендеу ортасын бұзатын және тасбақалардың жұмыртқаларын өлтіретін cogongrass (Imperata cylindrica) және қызыл құмырсқалар сияқты инвазивті түрлерді бақылауға болады. Бақыланатын өрт тасбақа мен оның жұмыртқаларының тірі қалуы үшін жеткілікті жерді қамтамасыз етудің және биоәртүрлілікті сақтаудың бір әдісі болып табылады.

Anthropogenic activity appears to not only result in habitat loss but also habitat fragmentation. Turtles and tortoises are strongly impacted by railways, which can act as barriers to movement. Radio telemetry data show that gopher tortoises cross railways significantly less frequently than expected. Tortoises also have poor ability to escape from railways after entering the area between the rails. Railway habituated tortoises (those believed to live near railways and interact with them) and naïve tortoises (those unlikely to frequently interact with railways) do not differ substantially in their railway escape behavior, suggesting that prior experience may not improve tortoises' ability to escape from railways that they have entered. Symptoms of URTDs include serous, mucoid, or purulent discharge from the nares, excessive tearing to purulent ocular discharge, conjunctivitis, and edema of the eyelids and ocular glands. M. agassizii is known to exist in tortoises without showing obvious symptoms. Little is known about why some tortoises test positive and live for years, while others become seriously ill and die. However, there is no cure for URTD. Although long term studies indicate URTDs can cause population declines in desert tortoise populations 10–15 years after initial infection, studies of such length have not been performed on G. polyphemus. One study, which observed G. polyphemus tortoises in Florida from 2003 to 2006, returned the unexpected observation that tortoises which were seropositive for URTD antibodies were less likely to die over that time than seronegative tortoises. However, the habitats of more seropositive populations had more remains of dead tortoises. The investigators offered the explanation that seropositive tortoises had survived an initial infection, then developed chronic disease. This evidence may imply a possible acute effect on mortality, followed by chronic disease in surviving individuals. Further studies are needed to more fully understand the effects of URTD on this species. There was a study that found that 14 out of 35 Florida gopher tortoises tested positive for a bacteria called, provisionally, "Candidatus Anaplasma testudinis". These tortoises came into the animal hospitals with anemia and cytoplasmic vacuolization. With this bacteria present, it can cause anaplasmosis, that is thought to damage red blood cells. It can spread by ticks or other biological vectors and this disease is transmittable, but not contagious. Since this disease was so prevalent within the tortoises studied, it is believed that this disease occurs frequently and is common occurrence in wild populations. This then becomes a pressing issue in terms of the conservation efforts put forward to decrease the likelihood of this disease affecting the population counts. More diagnostic tests are necessary to ensure the effective diagnosis and treatment of wild gopher tortoises, as well as a method for the identification and removal of the potential biological vectors. Conserving these forests would provide the natural habitats gopher tortoises need. The geographic range of the gopher tortoise once encompassed much of the longleaf pine forests of the southeastern United States. Successful reforestation efforts have been made. According to the Environmental Defense Fund's website, environmentalists and private land owners are working together to maintain the wildlife habitat while maintaining crops productivity. Groups provide assistance to private landowners to ensure funding for conservation incentives to landowners who are willing to preserve wildlife on their soil. Most lands in the East are privately owned. Landowners used "prescribed burns" to restore favorable habitat conditions. Prescribed burns managed by the Safe Harbor Agreement benefits U. S. Fish & Wildlife, serve under Federal Endangered Species Act help reduces and prevents the amount of invasive species that are threatening to the tortoise; invasive species, such as the cogongrass (Imperata cylindrica) and fire ants that disrupt gopher tortoise's habitat and kill tortoise eggs, can be controlled. Prescribed fire is one method to provide sufficient ground for the tortoise and its eggs to survive and maintain biodiversity.