Мильевці платосы шайқасы: Хорватия тәуелсіздік соғысы
Battle of the Miljevci Plateau
Хорватия соғысы: Мильевци платосы шайқасы (1992). Хорватия армиясы мен Серб Республикасы Краина әскерлері арасындағы қақтығыс, маңызды аумақ басып алынды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Хорватияның тәуелсіздік соғысының бір бөлігі
Part of the Croatian War of Independence
Мильевци жазығының шайқасы – 1992 жылғы 21-23 маусымда Хорватияның тәуелсіздік соғысы кезінде Хорватия армиясы (Hrvatska vojska – HV) мен Сербия Кражина Республикасы (RSK) күштері арасында болған қақтығыс. Бұл шайқас Ванс жоспарының іске асырылуы және Біріккен Ұлттар Ұйымының қорғау күштерінің (UNPROFOR) орналасуы басталғаннан кейін Солтүстік Далмациядағы HV және RSK күштері арасындағы бірқатар шайқастардың нәтижесі болды. Қақтығыстар «қызыл аймақтарда» – RSK бақылауындағы, бірақ Ванс жоспарымен белгіленген БҰҰ қорғалатын аймақтарына кірмейтін жерлерде жүрді. Екі HV бригадасының бөлімдері Шибеникке бірнеше километрге солтүстікке жылжып, Мильевци жазығын, оның ішіндегі аумақты және жеті ауылды басып алды. Шайқас аяқталғаннан кейін UNPROFOR HV-дан 21 маусымдағы позицияларына қайтуды талап етті, ал БҰҰ Қауіпсіздік Кеңесінің 762 қарары Хорватияны жазықтан шығуға шақырды, бірақ HV өз орнында қалды. Оқиғадан кейін Хорватия билігі бұл шабуылға Бас штабтың бұйрық бермегенін және оның бірнеше қауқыртпақтарға жауап ретінде жасалғанын мәлімдеді. Шайқас аяқталғаннан кейін, қаза тапқан RSK сарбаздарының денелері кейбіреуі карст шұңқырына тасталды және тамыз айына дейін табылмай қалды, содан кейін босатылған соғыс тұтқындары UNPROFOR-ға денелердің орналасқан жері туралы хабарлады.
The Battle of the Miljevci Plateau was a clash between the Croatian Army (Hrvatska vojska HV) and forces of the Republic of Serbian Krajina (RSK), fought on 21–23 June 1992, during the Croatian War of Independence. The battle represented the culmination of a series of skirmishes between the HV and the RSK forces in Northern Dalmatia, after the implementation of the Vance plan and deployment of the United Nations Protection Force (UNPROFOR) began. The skirmishes occurred in the pink zones—areas under control of the RSK, but outside the UN Protected Areas established by the Vance plan. Elements of two HV brigades advanced several kilometres north of Šibenik and captured the Miljevci Plateau, encompassing of territory and seven villages. After the battle, the UNPROFOR requested the HV to pull back to its positions prior to 21 June, and the request was followed by the United Nations Security Council Resolution 762 urging Croatia to withdraw from the plateau, but the HV remained in place. In the immediate aftermath, Croatian authorities claimed the offensive was not ordered by the General Staff and that the advance was made in response to a series of provocations. After the battle, some bodies of the killed RSK soldiers were thrown into a karst pit and were not retrieved until August, when the released prisoners of war informed the UNPROFOR of the location of the bodies.
Өмірбаян
1990 жылы Хорватия Социалистік Республикасы үкіметінің сайлауда жеңілгенінен кейін этникалық шиеленістер күшейді. Югослав халық армиясы (Югославская народная армия – JNA) қарсылықты азайту үшін Хорватияның аумақтық қорғаныс күштерінің (Teritorijalna obrana – TO) қару-жарағын тәркіледі. 17 тамызда шиеленістер сербтердің ашық көтерілісіне ұласты, ол Книннің айналасындағы Далмацияның ішкі аймақтарында, серб халқы басым тұратын Лика, Кордун, Бановина аймақтарында және Шығыс Хорватияның бір бөлігінде орын алды. 1991 жылғы наурызда серб көтерілісшілері мен хорват арнайы полициясының арасындағы Пакрач қақтығысынан кейін жанжал Хорват Тәуелсіздік соғысына дейін жетті. JNA хорват сербтерінің көтерілісін қолдап, араласты. Сәуір айының басында хорват сербтері көтерілісінің басшылары өздері бақылап отырған аймақты, SAO Krajina деп аталатын аймақты Сербиямен біріктіру ниетін жариялады. Мамыр айында Хорватия үкіметі Хорватия ұлттық гвардиясын (Zbor narodne garde – ZNG) құрып, жауап берді, бірақ оның дамуына қыркүйек айында енгізілген Біріккен Ұлттар Ұйымының (БҰҰ) қару-жарақ эмбаргосы кедергі келтірді. 8 қазанда Хорватия Югославиядан тәуелсіздігін жариялады, ал бір айдан кейін ZNG Хорват армиясы (Hrvatska vojska – HV) деп аталды. 1991 жылдың соңында соғыстың ең қызыл қарсаңы болды, 1991 жылғы Югославтың Хорватиядағы әскери науқаны Дубровник қамалымен және Вуковар шайқасымен аяқталды. Қараша айында Хорватия, Сербия және JNA Женева келісімінде қамтылған Ванс жоспарына келісті. Жоспар атысты тоқтатуды, БҰҰ қорғалатын аймақтар деп белгіленген нақты аймақтардағы азаматтарды қорғауды және Хорватиядағы БҰҰ бейбітшілік күштерін орналастыруды көздеді. Атысты тоқтату 1992 жылдың 3 қаңтарында күшіне енді. 1991 жылдың желтоқсанында Еуропалық қауымдастық 1992 жылдың 15 қаңтарында Хорватияны дипломатиялық тұрғыдан мойындау туралы шешім қабылдады. SAO Krajina 1991 жылдың 19 желтоқсанында Серб Крайина Республикасы (RSK) болып қайта аталды. Женева келісімінде Хорватиядан JNA әскерлері мен техникасын дереу шығару талап етілгеніне қарамастан, JNA кейбір аймақтарда сегіз айға дейін қалды. Әскерлері кері қайтқанда JNA өз жабдықтарын RSK-ға қалдырды. Ұйымдастыру мәселелері мен атысты тоқтату ережелерін бұзу салдарынан БҰҰ-ның Қорғау күштері (UNPROFOR) 8 наурызға дейін орналастырыла бастаған жоқ. UNPROFOR-дың БҰҰ қорғалатын аймақтарында (UNPA) толық жиналуына екі ай уақыт кетті. Сонымен қатар, RSK күштері 1992 жылдың 3 қаңтарындағы атысты тоқтату туралы келісімге қол қойылған кезде RSK бақылауында болған UNPA емес аймақтарда қалды. Кейіннен «қызғылт аймақтар» деп белгілі болған бұл аймақтар жоспарды іске асыру басталғаннан бастап Хорватияның бақылауына қайтаруға тиіс болды. Ванс жоспарын іске асырудың осы аспектісінің сәтсіздігі «қызғылт аймақтарды» Хорватия мен RSK арасындағы негізгі даудың себебіне айналдырды.
In 1990, following the electoral defeat of the government of the Socialist Republic of Croatia, ethnic tensions worsened. The Yugoslav People's Army (Jugoslovenska Narodna Armija – JNA) confiscated Croatia's Territorial Defence Force's (Teritorijalna obrana – TO) weapons to minimize resistance. On 17 August, the tensions escalated into an open revolt by Croatian Serbs, centred on the predominantly Serb populated areas of the Dalmatian hinterland around Knin, parts of the Lika, Kordun, Banovina regions and eastern Croatia. Following the Pakrac clash between Serb insurgents and Croatian special police in March 1991, the conflict had escalated into the Croatian War of Independence. The JNA stepped in, increasingly supporting the Croatian Serb insurgents. In early April, the leaders of the Croatian Serb revolt declared their intention to integrate the area under their control, known as SAO Krajina, with Serbia. In May, the Croatian government responded by forming the Croatian National Guard (Zbor narodne garde – ZNG), but its development was hampered by a United Nations (UN) arms embargo introduced in September. On 8 October, Croatia declared independence from Yugoslavia, and a month later the ZNG was renamed the Croatian Army (Hrvatska vojska – HV). Late 1991 saw the fiercest fighting of the war, as the 1991 Yugoslav campaign in Croatia culminated in the Siege of Dubrovnik, and the Battle of Vukovar. In November, Croatia, Serbia and the JNA agreed upon the Vance plan, contained in the Geneva Accord. The plan entailed a ceasefire, protection of civilians in specific areas designated as United Nations Protected Areas and UN peacekeepers in Croatia. The ceasefire came into effect on 3 January 1992. In December 1991, the European Community announced its decision to grant a diplomatic recognition to Croatia on 15 January 1992. SAO Krajina renamed itself the Republic of Serbian Krajina (RSK) on 19 December 1991. Despite the Geneva Accord requiring an immediate withdrawal of JNA personnel and equipment from Croatia, the JNA stayed behind for up to eight months in some areas. When its troops eventually pulled out, JNA left their equipment to the RSK. As a consequence of organisational problems and breaches of ceasefire, the UN peacekeepers, named the United Nations Protection Force (UNPROFOR), did not start to deploy until 8 March. The UNPROFOR took two months to fully assemble in the UN Protected Areas (UNPAs). Furthermore, the RSK forces remained in areas outside designated UNPAs which were under RSK control at the time of the signing of the Implementation Agreement ceasefire of 3 January 1992. Those areas, later better known as the pink zones, were supposed to be restored to Croatian control from the outset of the plan implementation. Failure of this aspect of the implementation of the Vance plan made the pink zones a major source of contention for Croatia and the RSK.
Кіріспе
UNPROFOR толыққанды орналасу алдында ХВ 1992 жылғы 2 наурызда сағат 16:45-те Шибеник маңындағы қызыл аймақта орналасқан Нос Калик ауылында РСК қарулы күштерімен қақтығысып, ауылды басып алды. Жауынгерлік ұлт армиясы (ЖҰА) келесі күні қарсы шабуыл жасау үшін ұрыс тобын құрды. ЖҰА ұрыс тобы, 9-шы әскери полиция батальонының элементтерімен күшейтілді, таңғы сағат 5:50-де орналастырылды және Нос Каликте ХВ күштерімен қақтығысты. Алайда, ЖҰА қарсы шабуылы сәтсіз аяқталды. ХВ Нос Каликте 21 РСК әскерін тұтқынға алды, оларды Книнде тұтқындалған хорваттарға айырбастауды жоспарлады. Келіссөздер нәтижесінде ХВ 11 сәуірде кері шегінуге келісті, бірақ кейіннен одан бас тартты, өйткені майданның қауіпсіздігі нашарлағандықтан шегіну мүмкін болмады. ХВ ауылды басып алғаннан кейін Нос Каликтегі бірнеше сербтерге тиесілі үйлер өртелді. ХВ 17-22 мамырда Задар маңындағы қызыл аймақта ЖҰА-ның 180-ші мотоатқыштар бригадасына бағынышты бөлімшелермен қақтығысты. ЖҰА Задар және Станковци маңындағы көптеген шабуылдарды тойтарған кезде, ХВ 17 мамырда Криж төбесіндегі ЖҰА базасын күштен оқшаулады. ЖҰА аванпосты айналасындағы аймаққа, соның ішінде Задар қаласына да қарап тұрған биік жерде орналасқан еді. Онда радарлық жабдықтар орнатылған және артиллериялық бақылау пункті ретінде пайдаланылған. ЖҰА келесі бірнеше күнде қоршаудағы гарнизонды босатуға тырысты, бірақ бұл әрекеттер сәтсіз аяқталды және база 22 мамырда ХВ-ге берілді. Криж төбесіне шабуыл және басып алу, «Жагуар» кодолық атымен белгіленген операция, ХВ 159-шы жаяу әскер бригадасының 2-ші батальоны, 112-ші жаяу әскер бригадасының артиллериясының қолдауымен жүзеге асырылды.
Before the UNPROFOR fully deployed, the HV clashed with an armed force of the RSK in the village of Nos Kalik, located in a pink zone near Šibenik, and captured the village at 4:45 p. m. on 2 March 1992. The JNA formed a battlegroup to counterattack the next day. The JNA battlegroup, augmented by elements of the 9th Military Police Battalion, deployed at 5:50 a. m. and clashed with the HV force in Nos Kalik. However, the JNA counterattack failed. The HV captured 21 RSK troops in Nos Kalik, intent on exchanging the prisoners for Croats held under arrest in Knin. Following negotiations, the HV agreed to pull back on 11 April, but later declined to do so, claiming deteriorating security at the battlefield in general prevented the withdrawal. Several Serb owned houses in Nos Kalik were torched after the HV captured the village. The HV clashed with units subordinated to the 180th Motorised Brigade of the JNA in a pink zone near Zadar on 17–22 May. While the JNA repelled attacks in most areas around Zadar and Stankovci, the HV managed to cut a JNA base at the Križ Hill away from the rest of the force on 17 May. The JNA outpost occupied high ground overlooking the surrounding area, including Zadar. It housed radar equipment and was used as an artillery observer post. The JNA attempted to relieve the besieged garrison in the next few days, however the attempts failed and the base surrendered to the HV on 22 May. The attack and capture of the Križ Hill, codenamed Operation Jaguar, was carried out by the 2nd Battalion of the 159th Infantry Brigade of the HV, supported by artillery of the 112th Infantry Brigade.
Уақыт шкаласы
21 маусымда ХВ Шибеникке солтүстікке қарай қызыл аймақта орналасқан Мильевци платосындағы РСК позицияларына шабуыл жасады. Аймақтағы ТО күштері (1-бригаданың 1-батальоны) ТО 1-бригадасына және генерал-лейтенант Милан Торбицаға бағынышты болды. ХВ бригадалық Круно Мазалин басқарған 113-ші және 142-ші жаяу әскер бригадаларының элементтері 250 сарбазды жұмылдырды. ХВ 20-21 маусым түнінде үш бағыт бойынша қызғылт аймаққа енді – Нос Калик арқылы, Чикола өзені арқылы және Крка өзенімен ағысқа қарсы жүзіп келе жатқан қайықпен. Шабуыл таңғы сағат 5-те басталды, ХВ күштері 26 топқа бөлініп, таңның соңына дейін платодағы жеті ауылдың алтауын басып алды. Сағат 20:00-де ХВ Ключ ауылын және барлық платоны басып алды. Бұл шабуыл ХВ-ның Книннің оңтүстігінде бірнеше километрге созылған басып алынған аймақты құрды. Сонымен қатар, 22 маусымда РСК артиллериясы Шибеникке оқ жаудырды, ал ХВ жауап ретінде Книнге оқ жаудырды. Артиллериялық атыс 23 маусымға дейін күшейді, ал РСК әскер жинап, Мильевци платосындағы ХВ позицияларына қарсы шабуылға көшті. Бірақ, әскер жинау нәтижесінде бар болғаны 227 қосымша сарбаз жиналды, ал қарсы шабуыл сәтсіз аяқталды. БҰҰ Миссиясының (UNPROFOR) бағалауынша, жағдай одан әрі нашарлап, барлық қызғылт аймақтарды қамтуы мүмкін еді. Жағдайды реттеу үшін БҰҰ Миссиясының әскери қолбасшысы генерал-лейтенант Сатиш Намбиар сол күні Загребте Хорватия Премьер-Министрінің орынбасары Милан Рамлякпен және Хорватия Республикасы Қарулы Күштері Бас штабының бастығы генерал Антон Туспен кездесті, Мильевци платосындағы жағдайды талқылады. 24 маусымда артиллериялық атыспен бірге шайқастар жалғасты. Дегенмен, РСК әскерлерінің рухы құлдырады, нәтижесінде жақын маңдағы Трбуньедегі ТО гарнизоны казармасын тастап кетті.
On 21 June, the HV attacked RSK positions at the Miljevci Plateau, located in the pink zone north of Šibenik. The TO forces (1st battalion of 1st Brigade) in the area were subordinated to the 1st Brigade of the TO, and Lieutenant Colonel General Milan Torbica. The HV deployed 250 troops, elements of the 113th and 142nd Infantry Brigades, commanded by Brigadier Kruno Mazalin. The HV had infiltrated the pink zone along three routes—via Nos Kalik, across the Čikola river and by boat sailing upstream along the Krka River, during the night of 20/21 June. The fighting began at 5 a. m. as the HV force, deployed in 26 squads, captured six out of seven villages on the plateau by the end of the morning. At 8:00 p. m., the HV captured the village of Ključ, and all of the plateau. The advance created a HV held salient south of Knin, several kilometres deep. It also led the RSK artillery to bombard Šibenik and HV bombardment of Knin in response, both on 22 June. The artillery fire progressively intensified until 23 June, while the RSK mobilised and counterattacked against the HV positions at the Miljevci Plateau. However, the mobilisation yielded only 227 additional troops, and the counterattack failed. An UNPROFOR assessment concluded the situation might deteriorate further and engulf all of the pink zones. To address the situation, UNPROFOR military commander Lieutenant General Satish Nambiar met with Deputy Prime Minister of Croatia Milan Ramljak and Chief of the General Staff of the Armed Forces of the Republic of Croatia General Anton Tus in Zagreb the same day, in order to discuss the developments on the Miljevci Plateau. Skirmishes continued on 24 June, accompanied by some artillery fire. Morale of the RSK troops plummeted though, causing a TO garrison based in nearby Trbounje to abandon its barracks.
Салдары
Хорватиялық дереккөздерге сәйкес, ХВ шайқаста жеті немесе сегіз сарбазды жоғалтты. Серб дереккөздері шайқаста немесе одан кейін 40 РСК сарбазының қаза тапқанын, ал ХВ 17 тұтқынға алғанын хабарлайды. Тұтқындар Шибениктегі Кулин казармасына жеткізілді. 23 маусымда шайқастың бірінші күні Мильевци платосында қаза тапқан 29 РСК сарбазының денелері 113-ші жаяу әскер бригадасының командирі, бригадир Иван Бачич берген бұйрыққа қайшы келіп, Бачица шұңқырына тасталды. Бачич қаза тапқан РСК сарбаздарын жергілікті серб православие шіркеуінің зиратына жерлеуді бұйырды. Кейін, БҰҰ бейбітшілік сақтаушыларының делдалдығымен қаза тапқан сарбаздардың денелері карст шұңқырынан табылды. Сол күні Нос Каликте ХВ қызметкерлері тұтқын Мирослав Суботичті атып өлтірді. Ол шайқас аяқталғаннан кейін аумақты тазалауға тартылған тұтқындардың бірі болды. Хорватиялық дереккөздерге сәйкес, ХВ сонымен қатар он танк пен бронетранспортерді жойды, алты гаубицаны және көп мөлшерде басқа қару-жарақ пен оқ-дәріні жаулап алды. Шабуыл нәтижесінде жеті ауыл ХВ бақылауына көшті. Намбиармен кездесуде Рамляк пен Тус шабуылдың жоспарланбағанын және Загреб билігінен бұйрық келмегенін мәлімдеді. Олардың сөзіне қарағанда, бұл шабуыл РСК қарулы күштері жасаған бірқатар қастықтарға жауап ретінде жасалған. Бачич шабуыл жасау туралы нақты бұйрық алмағанын, бірақ Тус РСК күштері атысты тоқтату туралы келісімді өрескел бұзған жағдайда агрессивті түрде жауап беруге және мүмкіндігінше көп аумақты басып алуға нұсқау бергенін айтты. Дегенмен, Туджман президенті Бачичті шабуылға байланысты сөккен. РСК-да Торбица лауазымынан кетіп, оның орнына генерал-майор Миле Новакович тағайындалды. UNPROFOR және Еуропалық қауымдастық мониторингтік миссиясы (ECMM) ХВ-дан шабуылға дейін бақылаған позицияларға қайтуды сұрады, бірақ ХВ бұл сұранысты қабылдамады. Алайда, Хорватия UNPROFOR және ECMM мониторлары Хорватия оларды бақылауға алған кезде қызыл аймақтарда қалуына келісті. Бұл қадам серб халқына қызыл аймақтар оларға қауіпсіздік бере алатынына сендіру мақсатында жасалды. Шабуылдан кейін Біріккен Ұлттар Ұйымының Қауіпсіздік Кеңесі (БҰҰҚ) БҰҰҚ 762 қаулысын қабылдады, онда БҰҰ ПА-да немесе оның маңындағы жауынгерлік әрекеттерді тоқтатуға және ХВ-ны 21 маусымға дейін бұрынғы позицияларына қайтаруға шақырды. Бірақ ХВ-ның 113-ші бригадасы платода қалды. Қаулыда UNPROFOR-ға қызыл аймақтарды бақылауға рұқсат берілді. Сондай-ақ, БҰҰ ПРОФОР өкілі төрағалық ететін, Хорватия үкіметі, жергілікті билік органдары және ECMM өкілдері бар бірлескен комиссия құру ұсынылды, ол қызыл аймақтарда Хорватияның бақылауын қалпына келтіруді қадағалауға тиіс болды. ХВ тұтқындаған тұтқындар тамыз айында босатылып, Бачица шұңқырындағы денелер мен Суботичтің өлімі туралы UNPROFOR-ға хабарлады. Денелер UNPROFOR және басқа да халықаралық ұйымдардың қатысуымен Хорватия билігі тарапынан алынып шығарылды. 2011 жылы Суботичтің өліміне қатысқан екі хорват әскери полициясы қылмыстық жауапкершілікке тартылды. 2013 жылы сот процесі жалғасуда. 2012 жылы, шайқасқа 20 жыл толуына орай, президент Иво Йосипович шайқасқа қатысқан командирлер мен бөлімшелерге Хорватия Республикасының Хартиясын табыс етіп, олардың әскери жетістіктерін жоғары бағалады. Бұл соңғы 20 жылдағы алғашқы мұндай қадам және ХВ-ның рұқсатсыз орналасуы деп жарияланған шабуылға қатысты ресми ұстанымның өзгеруі болды.
According to Croatian sources, the HV lost seven or eight troops killed in the battle. Serb sources cite 40 killed RSK troops, in the battle or its immediate aftermath, while the HV took seventeen prisoners. The prisoners were taken to the Kuline barracks in Šibenik. On 23 June, a total of 29 RSK soldiers killed at the Miljevci Plateau on the first day of the battle were thrown into the Bačića Pit, contrary to orders given by Brigadier Ivan Bačić, commanding officer of the 113th Infantry Brigade. Bačić ordered burial of the killed RSK troops at a local Serbian Orthodox cemetery. The bodies of the dead soldiers were later exhumed from a karst pit through the mediation of UN peacekeepers. The same day, one prisoner, Miroslav Subotić, was shot in Nos Kalik by HV personnel. He was one of a group of prisoners tasked with clearance of the area after the fighting. According to Croatian sources, the HV also destroyed ten tanks and armoured personnel carriers, and captured six howitzers and a considerable stockpile of other weapons and ammunition in the battle. The offensive brought seven villages and to HV control. During their meeting with Nambiar, Ramljak and Tus claimed that the offensive was neither planned nor ordered by authorities in Zagreb. They stated that the advance was made in response to a series of provocations made by the RSK armed forces. Bačić claimed that while no specific order to attack was received, Tus did instruct him to respond aggressively and capture as much territory as possible in cases of grave breaches of ceasefire by the RSK forces. Nevertheless, Bačić was reprimanded by the President of Croatia Franjo Tuđman because of the offensive. In the RSK, Torbica was forced to resign his post and was replaced by Major General Mile Novaković. UNPROFOR and the European Community Monitor Mission (ECMM) requested the HV to withdraw to positions held before the offensive, but the HV declined the request. However, Croatia agreed that UNPROFOR and ECMM monitors would continue to be present in the pink zones when Croatia assumed control over them. The move was planned as a way to reassure the Serb population that the pink zones could provide them safety. In the aftermath of the offensive, the United Nations Security Council (UNSC) adopted the UNSC Resolution 762, urging cessation of hostilities in or near the UNPAs, and urging the HV to pull back to positions held before 21 June. The 113th Brigade of the HV remained at the plateau regardless. The resolution authorised the UNPROFOR to perform monitoring of the pink zones. It also recommended establishment of a joint commission chaired by an UNPROFOR representative, and including representatives of the Government of Croatia, local authorities and the ECMM to oversee restoration of Croatian control in the pink zones. The prisoners taken by the HV were released in August, and they informed the UNPROFOR about the bodies in the Bačića Pit and the death of Subotić. The bodies were retrieved by Croatian authorities in the presence of UNPROFOR and other international organisations. Two Croatian military police members were charged with Subotić's murder in 2011. as of 2013 the trial is ongoing. In 2012, twenty years after the battle, President Ivo Josipović presented the Charter of the Republic of Croatia to the commanders and units involved in the battle, commending their military achievements. That was the first such move in twenty years, and a reversal of the official stance towards the offensive which had originally declared it as an unauthorised deployment of the HV.