«Дүниеге келмес бұрынғы дұға» – Луис Макнисенің 2-дүниежүзілік соғыс кезінде жазылған өлеңі. Әрекетсіздікке қарсы, соғыс қорқынышын, балалардың тазалығына қатысты алаңдауды көрсетеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"Туғанға дейінгі дұға" – ирланд ақыны Луис МакНейс (1907–1963) екінші дүниежүзілік соғыстың қақ ортасында жазған өлең. Дүниеге келмеген баланың көзқарасынан жазылған бұл өлең, автордың әлемдегі зорлық-зомбылықтың балалардың әділдігіне тигізетін зиянына деген қауіп-қорқынышын көрсетеді және сол кезде әлемді шарлаған құрып жоюға адамзатты кінәлайды.
"Prayer Before Birth" is a poem written by the Irish poet Louis MacNeice (1907–1963) at the height of the Second World War. Written from the perspective of an unborn child, the poem expresses the author's fear at what the world's tyranny can do to the innocence of a child and blames the human race for the destruction that was gripping the world at the time.
Бастапқы және баспа тарихы
Өзінің көптеген отандастарынан өзгеше, Макнейс Ирландияның соғыстағы бейтараптық позициясына қарсы болды, фашизмге қарсылық танытпауды жеңілтексіз қабылдамады. Осы мақсатта ол 1943 жылы "Бейтараптық" атты өлеңін жариялады, онда елдің бұл ұстанымы сыналып, соғыс жылдары Лондонда BBC үшін үгіт материалдарын жазу арқылы соғысқа үлес қосты. "Дүниеге келмес бұрынғы дұға" алғаш рет 1944 жылы Макнейстің "Трамплин" жинағындағы бірінші өлең ретінде жарық көрді.
Unlike most of his countrymen, MacNeice opposed Ireland's neutral stance in the war, disdaining the lack of opposition to fascism. To this effect, he published a poem called "Neutrality" in 1943, which criticized his country's stance and spent the war years in London, contributing to the war effort by writing propaganda for the BBC. "Prayer Before Birth" first appeared in print in 1944, the first poem in MacNeice's volume Springboard.
Интерпретация
Бұл өлең – анасының құрсағындағы туылмаған баланың ауыр сыздысы, жалбарынуы. Туылмаған сәби осы қатал әлемге келмес бұрын Құдайдан тыңдауын өтінеді. Бала Құдайдан қорғау сұрайды және анасының қамқорлығынан шыққаннан кейін жасайтын барлық жамандықтары үшін кешірім тілейді. Өте терең мағыналы, драматизмге толы өлең әлемнің қайғылы хал-ахуалы туралы кең мәлімдеме жасайды. Өмір – қызықтырулы емес, туу – қорқынышты. Баланың жалбарынуы – ақынның қайғысы, күйзелісі және қорқынышының көрінісі, әлем тұрақты түрде тозаққа айналып бара жатқанда. Ақын туылмай жатқан баланың көңілді үні арқылы мейірімсіздік, махаббатсыздық және өкінішсіздікпен толы әлемді бейнелейді. Өлең ақынның толыққанды күйзелісі мен үмітсіздігін көрсетеді, әлем өзін өзі түзетпейтінін, керісінше, зұлымдықты күшейтетінін, зорлық-зомбылықтың өршіп келе жатқан спиралінде жалғаса беретінін білдіреді. Баланың өмірін опасыздықпен өткізетіні туралы алдын ала болжам және оның "өлтіруші автомат" ретінде өмір сүргеннен кейін өлімі үшін алдын ала кешірім сұрауы – тозаққа тең әлемді суреттейді. МакНейс аллитерация мен ассонансты пайдаланады: "күшті дәрілер маған ұйыққысы келді, ақылды өтіріктер мені әуелеп алды" – өлеңде ырғақ жасау үшін. "Мен әлі туылмағанмын" деген сөздің қайталануы оған дұғаның қасиетті сипатын беру үшін қолданылады. Автор сондай-ақ "машинадағы тісті дөңгелек" екендігі туралы айтады, бұл қоғам баланың айналасындағы барлық нәрсенің бір бөлігіне айналдырады деп санайтынын көрсетеді, ол құнды емес, маңызды емес және жалғыз ынтымақтастықтың бір бөлігі ғана болады. Әр шумақтың бірінші және соңғы сөздері ретінде "Мен" және "Менің" сөздерін қолдану, жаппай жұмылдыру және жаңсақ санатка жататын адамдарды жаппай жою кезінде жеке тұлғаның бекітілуіне көмектеседі. Өлеңде көптеген діни тақырыптар мен мән-мағыналар да бар, олар қос суреттерді пайдалану арқылы көрініс береді; бала – Исаның метафорасы ретінде қарастырылуы мүмкін, Оның жердегі миссиясы кезінде болған белгілі оқиғаларға сілтеме жасайды.
The poem is an agonized plea from the mouth of an unborn infant in its mother's womb. The unborn baby pleads with God to hear him out before he is born into this ruthless world. The child seeks protection from the Divine and begs forgiveness for all the deeds of evil that it shall commit once it is out of the mother's protective care. Dramatic in intensity, the poem makes a sweeping statement on the deplorable state of the world. Living is a painful experience, being born is a terrifying one. The child's plea is a representation of the poet's anguish, grief and fear in a world that has steadily metamorphosed into a hell. The poet paints a picture of a world devoid of compassion, love and remorse through the haunting appeal of the unborn infant. The poem reflects the poet's utter dejection and hopelessness expressing the thought that the world will not correct itself, but perpetuate its evils in an ever ascending spiraling pattern of violence. The foregone conclusion that the child will live a life of treason and its apology proffered in advance for its death after it has lived as a "lethal automaton", offers a picture of a world akin to nothing but hell. MacNeice makes use of alliteration and assonance: "strong drugs dope me, with wise lies lure me" to create rhythm in the poem. The repetition of "I am not yet born" is used to give it the ritualised quality of a prayer. The author also talks of being a "cog in a machine" this shows that he feels that society will mould the child to become part of everything else around him, he will be worthless, insignificant and merely a part of an entire collaboration. The uses "I" and "me" as the first and last words of each stanza contributes to an assertion of individuality in a time of mass mobilisation and of the mass extermination of individuals who belonged to the wrong category. The poem also contains many religious themes and overtones through the use of double imagery; the child could be seen as a metaphor for Christ, making reference to certain themes and events said to have occurred during his ministry on earth.