Эмоционалды бұзылыстары бар балаларға арналған емдеу әдісі
Dyadic developmental psychotherapy
Эмоционалды бұзылыстары бар балаларға арналған жаңа терапия әдісі – Dyadic Developmental Psychotherapy. Отандас ағайындылықты нығайту, жарақатты емдеуге көмектеседі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эмоционалды бұзылыстары бар балаларға медициналық көмек
Medical treatment for children with emotional disorders
Диадикалық даму психотерапиясы – эмоционалды бұзылыстары бар, соның ішінде күрделі психикалық жарақаттар мен байланыс бұзылулары бар балалары бар отбасыларға арналған психотерапиялық емдеу әдісі. Оны Артур Бекер Вайдман мен Дэниел Хьюз ертедегі күтімшілерден айырылу салдарынан туған эмоционалдық қиындықтарды бастан өткерген балаларға көмек ретінде әзірлеген. Диадикалық даму терапиясы негізінен терапевттің баланың "субъективті тәжірибесіне" бейімделіп, көзбен байланыс, бет әлпеті, дене тілі, дауыс ырғағы, уақыт пен тиісу арқылы оны балаға көрсететін, "ойындағы, қабылдайтын, қызығушылық танытатын және эмпатиялық" ортаны құруды қамтиды. Сонымен қатар, эмоционалдық жағдайды "бірлесіп реттеуге" және баламен "балама автобиографиялық әңгіме құруға" мүмкіндік береді. Диадикалық даму психотерапиясы когнитивті-мінездік стратегияларды да пайдаланады. "Диада" дегенде, әдетте, ата-ана мен баланың қарым-қатынасы түсініледі. Басты күтімшінің белсенді қатысуы қажет емес, бірақ ұсынылады. Бұл туралы Америкалық балаларды зорлық-зомбылықтан қорғау қоғамының (APSAC) пікірі білдірілген. APSAC жұмыс тобының есебі мен жауабына сәйкес, диадикалық даму психотерапиясы "дәлелді" емдеу ретінде танылмайды және "қалыпты емдеу әдістері" туралы шешімдер қабылдауға негіз бермейді. 2006 жылғы зерттеулер жиынтығы бұл әдісті "қолдауға лайық және қабылданатын" емдеу ретінде сипаттады, бірақ бұл қорытынды да әртүрлі пікірлерге бөлінді.
Dyadic developmental psychotherapy is a psychotherapeutic treatment method for families that have children with symptoms of emotional disorders, including complex trauma and disorders of attachment. It was originally developed by Arthur Becker Weidman and Daniel Hughes as an intervention for children whose emotional distress resulted from earlier separation from familiar caregivers. Dyadic developmental therapy principally involves creating a "playful, accepting, curious, and empathic" environment in which the therapist attunes to the child's "subjective experiences" and reflects this back to the child by means of eye contact, facial expressions, gestures and movements, voice tone, timing and touch, "co regulates" emotional affect and "co constructs" an alternative autobiographical narrative with the child. Dyadic developmental psychotherapy also makes use of cognitive behavioral strategies. The "dyad" referred to must eventually be the parent child dyad. The active presence of the primary caregiver is preferred but not required. has been criticised by the American Professional Society on the Abuse of Children (APSAC). According to the APSAC Taskforce Report and Reply, dyadic developmental psychotherapy does not meet the criteria for designation as "evidence based" nor provide a basis for conclusions about "usual treatment methods". A 2006 research synthesis described the approach as a "supported and acceptable" treatment, but this conclusion has also proved controversial.
Теориялық негіз
Диадикалық даму психотерапиясы Боулбидің талдау теориясына негізделген және балалық шақта зорлық-зомбылыққа ұшыраған нәрестелердің жиі ұйымдаспаған байланыстары ғана емес, сонымен қатар олар есейген сайын, қоршаған ортаның барлық аспектілерін бақылауға мәжбүрлі қажеттілікке айналатын қатаң өзіне сенуді дамытады деген теорияға негізделген. Хьюз бұл теорияны қолдауда Лионс Рут пен Джейкобвицті (1999) келтіреді. Бала күтімі қорқыныш көзі ретінде қарастырылады, нәтижесінде балалар өздерін қауіпсіз ұстау үшін оларды манипуляциялау, шамадан тыс мойынсұну, қорқыту немесе рөлдерді ауыстыру арқылы бақылауға тырысады. Мұндай балалар, сондай-ақ, травмадан кейінгі шабуылдайтын естеліктерден зардап шегуі мүмкін және нәтижесінде емдеуге қатысуға батылдық танытпауы немесе дайын болмауы мүмкін. Мұндай балалар терапиялық қарым-қатынасты дамытумен байланысты әсерден белсенді түрде аулақ болуға тырысады және ұят пен травма аймақтарына бағытталуға қарсы тұрады деп күтіледі. Хьюз мұндай асырап алынған балалар үшін ата-аналық көмек пен дәстүрлі емдеуге қарағанда, байланысқа негізделген емдеу тиімдірек болуы мүмкін деп ұсынады. Кейбір байланыс терапиясының ұқсастығы да дау тудырды. Олар Хьюздің веб-сайтынан физикалық қарым-қатынаспен емдеуге қатысты материалдарды келтіреді. Алайда, соңғы академиялық зерттеуде "Бұл тәжірибелерді зерттеуге қатысқан ата-аналардың ешқайсысы хабарламаған, және, шын мәнінде, көптеген адамдар DDP-ді балалардың басшылығымен, жақсы нәтижелермен және қауіпсіздік жағдайында өз отбасының қажеттіліктерін қанағаттандыру деп анықтады". 2006 жылы жарияланған APSAC Taskforce байланыс бұзылысы, реактивті байланыс бұзылысы және байланыс терапиясы туралы баяндамасында Хьюз мен Бекер Вайдманды байланыс терапиясы парадигмасына жатқызылады және Бекер Вайдманды басқа нәрселермен қатар, жас регрессиясын қолдану үшін нақты келтіреді, бірақ мәжбүрлеу немесе шектеу практикасы үшін емес (79-бет). Олар сонымен қатар 2006 жылдың қарашасында хаттарға жауап беруде ДДП-ны байланыс терапиясы деп атайды. Беккер Вайдман Тапсырма тобына жазған хатында баланы хронологиялық емес, даму деңгейінде емдеудің маңызды екенін айтқан болатын, бірақ Тапсырма тобы 2006 жылдың қарашасында Хаттарға жауап бергенде келіспеді (ж. 382). Тапсырма тобы хаттарға жауап беруде Хьюзді "жетекші байланыс терапевті" деп атайды және Хьюзді (Келли мен Поппермен бірге) байланыс терапевтерінің мысалдары ретінде келтіреді, олар өз тәжірибелерін жақында байланыс терапиясының техникасынан алыстатып жасады (ж. 383). Канзас университеті / SRS үздік тәжірибелер туралы баяндама (2004) Беккер Вайдман сипаттағандай диадикалық даму психотерапиясы Хьюз сипаттағаннан біршама өзгеше болып көрінді. Олар 2004 жылы Беккер Вайдманның диадикалық даму психотерапиясы "дәлелге негізделген" деген мәлімдемесінде Evergreen-дегі Attachment Center-тен Myeroff, Randolph және Levy-дің терапияны ұстау туралы зерттеулері келтірілгенін айтады. Хьюз моделі балаларды травманы қайта көруге итермелеу туралы зерттеулерді айқын қамтиды (бұл зардап шеккендерді қайта травматизациялай алады) және травмалық емдеудің қалыптасқан қағидаларын өзінің әдісіне енгізді. Дисрегуляцияны болдырмауды Хьюз негізгі емдеу мақсаты ретінде сипаттады. Троуэлл Хьюздің клиникалық дағдыларына таңданып, "Ата-аналар мен күтім көрсетушілерге ата-аналардың өздерінің нақты жұмысы қажет, ал балалар мен жастарға олардың қажеттіліктеріне сай жасалған нақты жұмыс қажет. Балалық шақтан бастап қанағаттандырылмаған ата-аналар өздерінің қажеттіліктерімен байланысты, олармен ашық сөйлесу қабілеттерін айтарлықтай тежеуі мүмкін және өздеріне көмектесуге бағытталған мамандар тарапынан қолдау табады". Тройэлл бейімделу әрекеттерінде бет-әлпетті қолдану туралы айтып, "терапевт қайғылы болып көрінсе де, жас адам мұны провокация ретінде көре алады - не соққы, не терапевт жеңіске жетуде деп есептелуі мүмкін (бет-әлпетті қате түсіну мүмкін) " (ж. 281). Троуэлл Хьюздің көптеген идеяларының клиникалық жұмыстың құндылығын атап өтті, бірақ ол "қауіпсіздік қажет. Тәжірибелі, жақсы оқытылған дәрігерлер осы идеяларды өз клиникалық практикасына енгізе алады. Алайда [Хьюздың 2004 жылғы мақаласындағы] идеялар емдеу нұсқаулығына жеткілікті негіз бола алмайды, әрі оларды сынсыз ұстануға болмайды".
Dyadic developmental psychotherapy grounded in Bowlby's attachment theory and is based on the theory that maltreated infants not only frequently have disorganized attachments but also, as they mature, are likely to develop rigid self reliance that becomes a compulsive need to control all aspects of their environment. Hughes cites Lyons Ruth & Jacobvitz (1999) in support of this theory. Caregivers are seen as a source of fear with the result that children endeavour to control their caregivers through manipulation, overcompliance, intimidation or role reversal in order to keep themselves safe. Such children may also suffer intrusive memories secondary to trauma and as a result may be reluctant or unwilling to participate in treatment. It is anticipated that such children will try to actively avoid the exposure involved in developing a therapeutic relationship and will resist being directed into areas of shame and trauma. Hughes proposes that an attachment based treatment may be more effective for such foster and adoptive children than traditional treatment and parenting interventions. Similarities to certain attachment therapy practices have also provoked controversy. In particular, they cite material from Hughes's website about the use of physical contact in therapy. However a recent academic study found that, "Such practices were not reported by any of the parents" who took part in the study, "and indeed many identified DDP as being child led, meeting the needs of their family with good results and in a climate of safety." The APSAC Taskforce report on attachment disorder, reactive attachment disorder and attachment therapy, published in 2006, places Hughes and Becker Weidman within the attachment therapy paradigm and indeed specifically cites Becker Weidman for, amongst other things, the use of age regression, though not for coercive or restraining practices (p. 79). They also describe DDP as an attachment therapy in their November 2006 Reply to Letters. Becker Weidman had stated in his letter to the Taskforce that it was essential to treat a child at its developmental rather than chronological level, but the Taskforce in its November 2006 Reply to Letters disagreed (p. 382). The Taskforce in their Reply to Letters describe Hughes as "a leading attachment therapist" and cite Hughes (together with Kelly and Popper) as examples of attachment therapists who have more recently developed their practices away from the more concerning attachment therapy techniques (p. 383). The Kansas University/SRS Best Practices Report (2004) considered that dyadic developmental psychotherapy as described by Becker Weidman, appeared to be somewhat different from that as described by Hughes. They state that in 2004 Becker Weidman's claim that dyadic developmental psychotherapy was "evidence based" cited studies on holding therapy by Myeroff, Randolph and Levy from the Attachment Center at Evergreen. Hughes' model is described as more clearly incorporating researched concerns about 'pushing' children to revisit trauma (as this can re traumatize victims) and as having integrated established principles of trauma treatment into his approach. Avoiding dysregulation is described by Hughes as a primary treatment goal. Trowell, while admiring Hughes's clinical skills, stated that "Parents and carers need their own specific parent work and the children and young people need specific work tailored to their needs parents with their own unmet attachment needs from childhood may significantly inhibit their ability to speak frankly with, and feel supported by professionals aiming to help their children". Referring to the use of facial expressions in attempts at attunement, Trowell noted, "although the therapist may look and feel sad, the young person may see this as a provocation—either hit out or the therapist may be perceived to be triumphant (the facial expression may be misread)" (p. 281). Trowell emphasized the value of many of Hughes's ideas for clinical work, but she concluded that "There is a need for caution. Experienced, well trained clinicians can, with supervision, take these ideas forward into their clinical practice. But the ideas in [Hughes's 2004 paper] do not provide a sufficient basis for a treatment manual, and are not to be followed uncritically."
Дәлел
Бекер Вайдманның екі зерттеу есебі, екіншісі біріншісінен кейін төрт жылдық бақылау, диадикалық даму психотерапиясының жалғыз эмпирикалық зерттеуі болып табылады. Емдеу тобына 34 қатысушы кірді, олардың іс-қағаздары 2000/01 жылдары жабылған. Бұл көрсеткіш басқа жерде емделген 30 қатысушыдан тұратын «қалыпты күтім тобымен» салыстырылды. Бұл жұмыстың жарияланған есептерінде «қалыпты күтімнің» мәні нақты көрсетілмеген, сондай-ақ «қалыпты күтім» тобының, Бекер Вайдман клиникасында бағаланғанымен, онда ем алмауының себебі де түсіндірілмеген. Емдеу 11 ай ішінде орташа есеппен 23 сеанстан тұрды. Нәтижелер балалардың 6 мен 15 жас аралығында болған кезінде емдеу аяқталғаннан кейін орташа есеппен 1,1 жыл бойы сақталды. «Қалыпты күтім» тобының қатысушыларында ешқандай өзгеріс байқалмады, олар бағалау аяқталғаннан кейін орташа есеппен 1,3 жылдан кейін қайта тексерілді. Бақылау зерттеуінде бастапқы зерттеу нәтижелері емдеу аяқталғаннан кейін орташа есеппен 3,9 жыл бойы сақталды. «Қалыпты күтім» тобының қатысушыларында да ешқандай өзгеріс болған жоқ, олар бағалау аяқталғаннан кейін орташа есеппен 3,3 жылдан кейін қайта тексерілді. Бекер Вайдманның алғашқы зерттеуі APSAC жұмыс тобы тарапынан 2006 жылдың қараша айындағы хаттарға жауабында, олардың негізгі тіркелу терапиясы туралы есебінен кейін қарастырылды. Жұмыс тобы 2006 жылғы зерттеуді қарап, әдістемесін сынға алды және зерттеу DDP нәтижелері туралы фактілерді білу жолындағы маңызды алғашқы қадам болғанымен, емді дәлелді деп тану үшін қажетті критерийлерден мүлдем алшақтығын мәлімдеді. Тапсырма тобының есебі мен хаттарға жауабы арасында Craven & Lee (2006) асыраушы балаларға қолданылатын 18 араласу зерттеуінің әдебиеттік шолуын жасады және оларды даулы Saunders, Berliner & Hanson (2004) жүйесі бойынша жіктеді. Олар тек екі терапияны қарастырды, олардың әрқайсысы бір зерттеуде ұсынылған: диадикалық даму психотерапиясы және ұстап тұру терапиясы. Олар екеуін де «қолдауға тұрарлық және қабылданатын» деп 3-ші санатқа жатқызды. Бұл жіктеу дәлелдік базаның әлсіз екенін, бірақ емдеудің зиянды екенін көрсететін ешқандай дәлел жоқ екенін білдіреді. Craven & Lee жіктеу есебі орынсыз жағымды деп сынға түсті. Есептерден көрінетіндей, стандартты ДДП-ға қосымша сүйемелдеу терапиясы әдістері қолданылған болуы мүмкін. Бекер Вайдман зерттеуіндегі терапевт ата-аналарға Жан Мерсердің «емдеудегі балаларға қатысты мәжбүрлеу және қорқыту тәсілдерін», атап айтқанда, физикалық шектеу және тамақ пен сусыннан айыруды қолдайтын екі автордың «жалған ата-аналық әдістерін» қолдануды тапсырды. DDP-нің қазіргі заманғы тұжырымдамасынан ауытқуына байланысты Мерсер бұл зерттеуді қазіргі түрінде DDP-ді тексеру деп қарастыруға болмайды деп санайды. Мерсер Вузл эффектісінің мысалы ретінде Бекер Вайдманның зерттеулерін келтіреді, онда «қателі, шектеулі немесе асыра сілтелген деректер» халық қабылдауына қол жеткізгенше сынсыз қайталанады және қайта жарияланады.
Two research reports by Becker Weidman, the second being a four year follow up of the first, are the only empirical examination of dyadic developmental psychotherapy. The treatment group comprised thirty four subjects whose cases were closed in 2000/01. This was compared to a "usual care group" of thirty subjects, who were treated elsewhere. The published reports on this work do not specify the nature of "usual care" or clarify why the "usual care" group, who were assessed at Becker Weidman's clinic, did not have treatment there. Treatment consisted of an average of 23 sessions over eleven months. The findings continued for an average of 1.1 years after treatment ended for children between the ages of six and fifteen years. There were no changes in the usual care group subjects, who were re tested an average of 1.3 years after the evaluation was completed. In the follow up study the results from the original study were maintained an average of 3.9 years after treatment ended. There were no changes in the usual care group subjects, who were re tested an average of 3.3 years after the evaluation was completed. Becker Weidman's first study was considered by the APSAC Taskforce in their November 2006 Reply to Letters following their main report on attachment therapy. The Taskforce examined the (2006) study, criticized the methodology and stated that although the study was an important first step towards learning the facts about DDP outcomes, it fell far short of the criteria that must be met before designating a treatment as evidence based. Between the Taskforce report and Reply to Letters, Craven & Lee (2006) undertook a literature review of 18 studies of interventions used for foster children and classified them under the controversial Saunders, Berliner, & Hanson (2004) system. They considered only two therapies aimed at treating disorders of attachment, each of which was represented by a single study: dyadic developmental psychotherapy and holding therapy. They placed both in Category 3 as "supported and acceptable". This classification means that the evidence basis is weak, but that there is no evidence of harm done by the treatment. The Craven & Lee classification report has been criticized as unduly favourable. It appears from the reports that attachment therapy techniques may have been used in addition to standard DDP. The therapist in Becker Weidman's study instructed parents to use the "attachment parenting methods" of two authors who are described by Jean Mercer as advocating "coercive and intimidating approaches to children in treatment", specifically physical restraint and withholding of food and drink. Because of this deviation from the modern presentation of DDP, Mercer argues that the study cannot be considered a test of DDP in its current form. Mercer cites Becker Weidman's research as an example of the Woozle effect, in which "flawed, limited, or exaggerated data" is uncritically repeated and republished until it achieves popular acceptance.