Робін Орр: Шотланд композиторы және дирижер өмірі мен шығармашылығы
Robin Orr
Роберт Орр (1909-2006) – шотланд композиторы және органдышы. Музыка Viva фестивалын ұйымдастырушы, Scottish Opera төрағасы. Биографиясы мен шығармашылығы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотланд композиторы (1909–2006)
Scottish composer (1909 2006)
Роберт Кемсли (Робин) Орр (2 маусым 1909 – 9 сәуір 2006) – шотландтық органшы және композитор.
Robert Kemsley (Robin) Orr (2 June 1909 – 9 April 2006) was a Scottish organist and composer.
Өмір
Бречин қаласында туған, Лоретто мектебінде білім алған. Кейін ол Кембридждегі Пемброк колледжінде Сирил Рутамның басшылығымен оқуын жалғастырды. Парижде Альфредо Казелла мен Надя Булангерден сабақ алғаннан кейін 1938 жылы Кембриджге оралып, Сент-Джон колледжінің органитсі болып Рутамнан кейін қызмет етті. Глазгода ол Александр Гибсонмен бірлесіп, «Музика Вива» заманауи музыка фестивалін құрды, осы фестиваль аясында Стокгаузен, Шенберг, Стравинский, Иэн Гамильтон, Теа Мусгрейв және Оррдың өзінің туындылары насихатталды. Гибсон сондай-ақ 1960 жылы Шотландия операсын құруға Оррдың көмегін сұрады, ал Орр 1962 мен 1976 жылдар аралығында оның алғашқы төрағасы болды. 1965 жылы Кембриджке музыка профессоры болып қайтып келді және 1976 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін осы лауазымды иеленді (кейін зейнеткер профессор атанды). 1972 жылы CBE орденімен марапатталды. Робин Орр 1937 жылдың желтоқсанында египтолог Артур Круттенден Мейстің қызы Маргарет Мейске үйленді. Олардың үш баласы болды. 1979 жылы олар ажырасып, Орр қайтадан Дорис Винни Мейерге тұрмысқа шықты. 1999 жылы «Көңілді, бірақ жеке өмірінен сырлы» автобиографиясы – «Музыкалық орындықтар» жарық көрді. Ол Шотландия композиторы Бакстон Оррмен (1924-1997) туысқан емес.
Born in Brechin, and educated at Loretto School, He then continued his studies at Pembroke College, Cambridge under Cyril Rootham. Following studies with Alfredo Casella and Nadia Boulanger in Paris he returned to Cambridge in 1938 as Organist of St John's College, succeeding Rootham. While in Glasgow he worked with Alexander Gibson to set up the Musica Viva contemporary music festival, promoting the work of (among others) Stockhausen, Schoenberg, Stravinsky, Iain Hamilton, Thea Musgrave, and Orr himself. Gibson also asked Orr to help him form Scottish Opera in 1960, and Orr served as the founding chairman between 1962 and 1976. He returned to Cambridge in 1965 as Professor of Music, a post he held until his retirement in 1976 (later Emeritus). He was made a CBE in 1972. Robin Orr married Margaret Mace, the daughter of Egyptologist Arthur Cruttenden Mace, in December 1937. They had three children. In 1979 they divorced and Orr married again, to Doris Winny Meyer. An "entertaining if somewhat personally reticent" autobiography, Musical Chairs, was published in 1999. He was not related to Buxton Orr (1924 1997) – also a Scottish composer.
Музыка
1948 жылы "The Prospect of Whitby" (Лондон пабинен кейін) атты увертюра қызығушылық тудырды. Бірақ 1960–63 жылдар аралығында жазылған, алғаш Норман Дель Мар және BBC Шотландия оркестрі қолдап, кейін Александр Гибсон басқаратын Шотландия Корольдік ұлттық оркестрі жазбаға түсірген бір қозғалыстық симфония ғана Оррды композитор ретінде таныстырды. Гибсон 1966 жылы BBC Proms-та осы туынды орындады. Одан кейін тағы екі симфония жазды (1970 және 1978), олар да бір бөлімдік туындылар болды. Ол үш опера жазды: "айқын, әлеуметтік жағынан сезімтал" "Толық айналым" (1968 жылы Шотландия теледидары Шотландия операсы үшін тапсырыс берді), "күшті және шиеленісті" "Гермистон" (1975 жылғы Эдинбург фестивалі) және Том Стоппардтың пьесасы негізінде жазылған "әзілге толы, шеберлікпен жасалған комикалық опера" "On the Razzle" (1988). Оның оркестрлік музыкасының CD-сіне 1952 жылғы итальяндық увертюра, 1969 жылғы Джон Скелтоннің өлеңдеріне негізделген сопрано және струнныйларға арналған "Филип Спароу кітабынан", 1958 жылғы струнныйлар оркестріне арналған рапсодия және 1971 жылғы Эдвин Мьюрдің өлеңдеріне негізделген сопрано және оркестрге арналған "Саяхаттар мен орындар" енді, бұл CD 2000 жылы композитордың 90 жылдық мерейтойына арналып шығарылды. Оның камералық музыкасының тағы бір CD-сінде Макс Росталдың 1948 жылғы скрипка мен фортепианоға арналған сонатинаның тарихи жазбасы (1941), сондай-ақ 1947 жылғы скрипкалық сонатаның, 1948 жылғы (1989 ж. қайта жөнделген) Струнный триоға арналған серенаданың және 1953 жылғы (1965 ж. қайта жөнделген) скрипка мен виолончельге арналған дуэттің басқа архивтік жазбалары бар, бұл CD 2009 жылы композитордың 100 жылдығына арналып шығарылды. Камералық музыка композициялық техниканың жетілуін және сезімнің күшеюін көрсетеді, әсіресе соғыстан кейін (мысалы, 1947 жылғы скрипкалық сонатаның баяу доленте қозғалысында). Серенада оның музыкасына Орталық Еуропа экспрессионизмінің арттыра берген әсерін көрсетеді. Скрипка мен виолончельге арналған дуэт соншалықты тығыз, кейде тіпті струнный квартеттей естіледі. "Sinfonietta Helvetica" (1990) – оның соңғы оркестрлік туындысы. Ол Швейцарияда, Клостерс қаласының жанындағы екінші үйі орналасқан жерде, Швейцария конфедерациясының 700 жылдығын атап өту үшін жазылды.
The overture The Prospect of Whitby (after the London pub) attracted some attention in 1948. But it was the Symphony in One Movement (1960–63), first championed by Norman Del Mar and the BBC Scottish Orchestra, but soon taken up and recorded by the Royal Scottish National Orchestra under Alexander Gibson, that put Orr on the map as a composer. Gibson subsequently conducted the work at the BBC Proms in 1966. There were two further symphonies (1970 and 1978), both also one movement works. He wrote three operas: the "pithy, socially perceptive" Full Circle (commissioned by Scottish Television for Scottish Opera in 1968), the "tense and powerful" Hermiston (Edinburgh Festival 1975) and the "witty, artful comic opera" On the Razzle (1988), based on Tom Stoppard's play. A CD of his orchestral music, including the Italian Overture (1952), From the Book of Philip Sparrow for soprano and strings setting John Skelton (1969), Rhapsody for string orchestra (1958) and Journeys and Places for soprano and orchestra setting Edwin Muir (1971) was issued in 2000 to mark the composer's 90th birthday. A further CD of his chamber music, including Max Rostal's historic 1948 recording of the Sonatina for Violin and Piano (1941), as well as other archive recordings of the Violin Sonata (1947), Serenade for String Trio (1948, rev. 1989) and Duo for Violin and Cello in one movement (1953, rev. 1965), was issued for the centenary in 2009. The chamber music shows a growing maturity of compositional technique and intensity of feeling, especially after the war (for instance in the slow dolente movement of the 1947 Violin Sonata). The Serenade shows the growing influence on Central European expressionism on his music. The Duo for violin and cello is so dense it sometimes sounds almost like a string quartet. The Sinfonietta Helvetica (1990) was his final orchestral work. It written in Switzerland, where he had a second home near Klosters, to mark the 700th anniversary of the Swiss confederation.