Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
16 ғасырдың аяғындағы ағылшын театрлық труппасы. Пемброк графының труппасы – ағылшын Ренессанс театрындағы Елизавета дәуіріндегі актерлер труппасы. Олар Генри Герберт, Пемброктың 2-ші графының қолдауымен жұмыс істеді. Пемброк труппасы туралы алғашқы және нақты емес мәліметтер 1575 жылға дейін жетеді; бірақ труппаның 1592 жылы құрылғаны белгілі. Сол жылы труппаның бір үлесі 80 фунт стерлингке бағаланды (ол Уильям Шекспирдің бес жылдан кейін Стратфорд-Авондағы «Жаңа орынға» төлейтін сомадан әлдеқайда көп болды).
Late 16th century English playing company
The Earl of Pembroke's Men was an Elizabethan era playing company, or troupe of actors, in English Renaissance theatre. They functioned under the patronage of Henry Herbert, 2nd Earl of Pembroke. Early and equivocal mentions of a Pembroke's company reach as far back as 1575; but the company is known for certain to have been in existence in 1592. In that year, a share in the company was valued at £80 (more than William Shakespeare would pay for New Place in Stratford upon Avon five years later).
Шекспир
Кейбіреулер Шекспир 1590-шы жылдардың басында "Пемброк ерлері" труппасында актер және драматург ретінде жұмыс істегенін айтады. Шекспирдің жеке пьесаларының ең алғашқы екі кварто басылымы осы труппамен байланысты: Генрих VI, 3-бөлім (1595) пьесасының ең алғашқы мәтінінің атау парағында пьеса "Пемброк ерлері" тарапынан қойылғаны айтылған, ал "Тит Андроник" пьесасының Q1 (1594) атау парағында бұл пьесаны үш труппа – "Пемброк ерлері", "Дерби ерлері" және "Сассекс ерлері" қойғаны көрсетілген. Бір пьесаны үш труппаның қоюы – ерекше жағдай, бірақ 1590-шы жылдардың басы сол кездегі кәсіби актерлер үшін қиын жылдар еді. Бубондық обаның күшті эпидемиясы Лондон мен айналасындағы қоғамдық қойылымдарды тоқтатуға мәжбүр етті; актерлер труппалары провинцияларға гастрольдік сапарлар жасады, бөлініп, қайта біріктірілді және жалғастыру үшін қажет болғанның бәрін жасады.
Some think that Shakespeare spent time as both an actor and writer for Pembroke's Men in the early 1590s. Two of the earliest quarto publications of individual Shakespearean plays are both linked to this company: the title page of the earliest text of Henry VI, Part 3 (1595) states that the play was performed by Pembroke's Men, while the title page of Q1 of Titus Andronicus (1594) states that that play was acted by three companies, Pembroke's Men, Derby's Men, and Sussex's Men. The mention of three acting companies for one play is unusual; but the early 1590s were difficult years for the professional actors of the day. Severe epidemics of bubonic plague forced a halt to public performances in and around London; the actors' troupes toured the provinces, splintered and recombined, and generally did whatever was necessary to continue.
Қиын жылдар
1592 жылы Пемброктың демеушілігімен гастрольдік сапарға шыққан труппаның, негізінен 1591 жылы Филип Хенслоудың «Роза» театрында бірге жұмыс істеген «Лорд Стрейндждің адамы» және «Лорд Адмиралдың адамы» екі труппасынан құралғаны қабылданған. Бұл сапар шамамен он айға созылды және қаржылық тұрғыдан сәтсіз аяқталды. 1593 жылғы сапарда «3 Генрих VI» қойылды; сол кездегі репертуарда Кристофер Марлоудың «Эдвард II» және «Қызғыштайды қолға түсіру» (қазіргі Шекспир пьесасының басқа нұсқасы) сияқты басқа да пьесалар болды. 1593 жылғы сапар да көңіл көншітпеді; Хенслоудың 1593 жылдың қыркүйегінде Эдвард Аллейнге жазған хатында «Пемброк адамының» алты аптаның бесеуінде үйге оралғаны және костюмдерін кепілге беруге мәжбүр болғаны айтылған. Дегенмен, труппа мүшелері қиындықтарды жеңіп өтті; олар 1595 және 1596 жылдары қайтадан провинциялар бойынша гастрольдік сапарлар жасады.
The company that toured under Pembroke's patronage in 1592 is generally considered to have been formed by personnel from Lord Strange's Men and the Lord Admiral's Men, two companies that had been working together at Philip Henslowe's Rose Theatre in 1591. The tour lasted about ten months and was a financial failure. Their tour of 1593 featured 3 Henry VI; other plays in their repertory at the time were Christopher Marlowe's Edward II, and The Taming of a Shrew (a different version of the Shakespeare play known today). The 1593 tour was also a disappointment; a letter that Henslowe wrote to Edward Alleyn in September 1593 states that Pembroke's Men had been home from their tour for five of six weeks, and had had to pawn their costumes. The company's members struggled through, however; they were touring the provinces again in 1595 and 1596.
Иттер аралы
Пемброктың адамдары 1597 жылы атақ-даңқының ең биік нүктесіне жетті. Сол жылдың ақпан айында олар Фрэнсис Лэнглимен оның жаңа «Лебедь» театрында өнер көрсету үшін эксклюзивті келісімге келді. Олардың тұрақты құрамына «Адмиралдың адамдарынан» Томас Даунтон мен Ричард Джонс екі актер қосылды. Маусым көктем мен жаздың басында, белгілі болғандай, ешқандай оқиғасыз басталды; бірақ 1597 жылдың шілдесінде олар Томас Наше мен Бен Джонсонның «Иттер аралы» пьесасын қойды. Бұл жоғалған пьеса (оны басып шығармағандықтан, қолжазбасы сақталмады) Ұлы Кеңесті ашуландырды; пьесаның «өте бүлікшіл және ар-ұятсыз мазмұнына» жауап ретінде Кеңес жаздың соңына дейін барлық қоғамдық театрларды жабуға бұйрық берді. Бен Джонсон мен пьесада ойнаған актерлердің екеуі, Роберт Шоу мен Габриэль Спенсер, 3 қазанға дейін Маршалси түрмесіне қамалды; Томас Наш Норфолк графтығындағы Ұлы Ярмутқа қашып құтылды (көбінесе шатастыратыны, Уайт аралындағы Ярмут емес). Осы іске қатысты құжаттарда Джонсонның пьесаның ғана емес, сонымен қатар актерлер құрамының мүшесі болғаны көрсетілген – бұл Джонсонның сахнадағы ерте мансабының сирек кездесетін дәлелдерінің бірі. Лондонның басқа театр компанияларына жаз аяқталғаннан кейін жұмысты қайта бастауға рұқсат берілді; бірақ Ұлы Кеңес Лэнглиді ерекше жазалауға шешім қабылдады (ол театрмен байланысы жоқ қосымша себептермен де қиындыққа тап болды) және «Лебедьті» жабық ұстады. (Лэнгли тыйымға қарамастан, кейде қойылымдар ұйымдастырған болуы мүмкін, бірақ ол тұрақты қойылымдарды қайта жандандыра алмады, бұл барлық қатысушыларға тұрақты табыс әкелген болар еді.) Бұл Пемброктың адамдары үшін өте қиын мәселе тудырды: олар заң бойынша Лэнгли үшін ғана жұмыс істеуге міндетті болды, бірақ Лэнгли үшін жұмыс істей алмады. Компания күшті қысымға көнбеді: Джонс пен Даунтон Адмиралдарға оралды, ал тағы үш Пемброк адамы, Уильям Борн және жақында босатылған Шоу мен Спенсер олардың соңынан ерді. (Спенсер бір жылдан кейін Джонсонмен болған атақты дуэльде қаза тапты.) Олар Пемброктың кейбір пьесаларын өздерімен бірге алып кеткен көрінеді, олардың арасында Дидо мен Эней, сондай-ақ Хардиканут, Қара Жоан, Фрайр Спендлтон, Элис Пирс және басқалары болуы мүмкін. Лэнгли келісімшартты бұзғандықтан сотқа шағымданып, бірақ ол Хенслоумен қандай да бір келісімге келді, себебі бес актер Хенслоудың труппасында қалды. Пемброктың адамдарының қалдығы, мүмкін, жаңа актерлермен толықтырылып, 1597 жылдың соңынан 1599 жылға дейін провинциялар бойынша гастрольдеді. 1600 жылдың қазанында Роза театрында екі сәтсіз қойылымнан кейін компания тарихтан жоғалып кетті; оның кейбір мүшелері сол кезде қайта құрылып жатқан Ворчестердің адамдарына қосылған болуы мүмкін. Лэнгли компания тарағаннан кейін бір жыл өткен соң, 1601 жылы қайтыс болды.
Pembroke's Men achieved their one great peak of fame, notoriety, infamy in 1597. In February of that year they signed an exclusive contract with Francis Langley, to perform at his new Swan Theatre. Their standing roster was augmented by two actors from the Admiral's Men, Thomas Downton and Richard Jones. Their season began in the spring and early summer without incident, as far as is known; but in July 1597 they performed The Isle of Dogs, by Thomas Nashe and Ben Jonson. Something in this lost play (no copy survived its suppression) offended the Privy Council; in response to its "very seditious and scandalous matter," the Council ordered all the public theatres closed for the rest of the summer. Ben Jonson and two of the actors in the cast, Robert Shaw and Gabriel Spencer, were thrown into the Marshalsea prison till October 3; Thomas Nashe escaped only by fleeing to Great Yarmouth in Norfolk (not, as this is often confused, Yarmouth, which is on the Isle of Wight). The documents relating to the case specify that Jonson was not only a part author of the play, but also a member of the cast — one of the few indications of Jonson's early career on the boards. The other theatre companies in London were allowed to resume activity after the summer was over; but the Privy Council decided to punish Langley in particular (he was in trouble for additional, non theatre related causes), and kept the Swan closed. (Langley may have staged occasional performances despite the ban; but he was unable to resume regular performances, which would have provided a regular income for all concerned.) This presented the Pembroke's Men with a critical problem: they were legally bound to act only for Langley — but couldn't act for Langley. The company broke apart under the strain: Jones and Downton returned to the Admiral's, and three more Pembroke men, William Borne and the recently released Shaw and Spencer, followed them. (Spencer would be killed by Jonson in their famous duel a year later.) They appear to have taken some Pembroke's playscripts with them, titles that may have included a Dido and Aeneas, plus Hardicanute, Black Joan, Friar Spendleton, Alice Pierce, and others. Langley sued over this breach of contract; but apparently he reached some kind of agreement with Henslowe, since the five actors stayed with Henslowe's company. The rump of Pembroke's Men, perhaps augmented with replacement recruits, toured the provinces from late 1597 through 1599. After two unsuccessful performances at the Rose Theatre in October 1600, the company disappears from history; some of its members may have joined Worcester's Men, a company that was re forming at the time. Langley himself died a year after the company, in 1601.