Кіріспе

Мексика қоғамында "пеладо" дегені – "1920 жылдары Мексикадағы белгілі бір қалалық "сорлы" тобын сипаттау үшін ойлап табылған термин" делінеді. Дегенмен, бұл сөз одан да ертерек қолданылған. Льюис Гаррард оны "Wah to yah and the Taos Trail" атты кітабында пайдаланған. Бұл кітап 1850 жылы жарық көрген және Таосқа дейінгі жолмен өту туралы жеке баяндамасы болып табылады. Ол былай деп жазды: "Осы кісінің кеудесінде сезім бар", - деп кеудесін қағып, - "қандай жағдайда болса да адамның қиын жағдайына ашылық бар, бірақ бұл "палаус" (пеладос) үшін ол еш қампаланбайды".

Тарихи негіздер

Мексикада қалалық кедейліктің ұзақ тарихы бар, ол леперостардан басталады – бұл термин колониялық иерархиялық нәсілдік жүйеде, касталар қоғамында әртүрлі нәсілдік топтарға жататын, жарамсыз көшпелілерді білдіреді. Олардың ішінде метистер, жергілікті тұрғындар және кедей ақтар (эспанольдер) болды. Әдепті қоғам (la gente culta) леперостарды құрметсіз адамдар (el pueblo bajo) деп санады және оларды моральдық және биологиялық тұрғыдан кемсіз деп бағалады. Леперостар шағын сауда немесе тілеу арқылы күнкөріс жасады, бірақ көбі қылмысқа қосылды. XVIII ғасырдағы Мехико қаласындағы қылмыс туралы зерттеу, тұтқындау деректеріне сүйене отырып, олардың "шеткерлік немесе төменгі таптың ең нашар өкілдері емес екенін көрсетеді. Олар ерлер де, әйелдер де, ерекше жас емес, көбінесе жалғыз және тамырсыз емес, тек үндістер мен касталар ғана емес, сондай-ақ көбінесе білікті емес те еді".

Пеладито

Пеладо архетипінің бір ақылды, мейірімді қосалқы түрі – пеладито, оның ең жарқын мысалы Кантинфлас. Комедияшы айтуынша, "Пеладито – бұл карпалардан келген, беті ұнмен немесе ақ бояумен дағылған, киімдері жыртық, шалбары белден төмен, түгелдей жөндеумен жабылған, белбеуінің орнына ескі галстук тағылған, шыңырлы қалпақ бас киім рөлін атқаратын, кез келген қимыл-қозғалыста көрінетін тіршілік ішіңгі киімдері, жыртылған көйлек және сол иығына габардин жабылған адам".