Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрлері
Species of bird
Қытай аққуы немесе Суинхоу аққуы (Egretta eulophotes) – Шығыс Азияға тән, қорғауға алынған аққу түрі. Оны 1860 жылы Роберт Суинхоу алғаш рет сипаттаған.
The Chinese egret or Swinhoe's egret (Egretta eulophotes) is a threatened species of egret from east Asia, first described by Robert Swinhoe in 1860.
Сипаттама
Қытайлық аққудың орташа биіктігі 68 см. Оның қауырсыны өмірі бойы ақ болып қалады және кішкентай аққуға (Egretta garzetta) ұқсайды. Көбелекке дайындалмаған кезде, тұмсығы қоңырқай, ал түбі қызғылт сары, ал тұмсық үсті мен аяқтары сары-жасыл, ал көзі сары болады. Осы маусымда барлық құстар бірдей көрінеді. Көбелек маусымында ересек құстарда кейде 11 см-ден асатын әсем шошақ пайда болады. Олардың кеудесінде де ұзын, сүйір қауырсындар және құйрықтан ұзын созылатын, аққудың кішкентай түріне ұқсас, айгреттер деп аталатын қауырсындар өседі. Бұл кезде денесінің ашық бөліктері де өзгереді: тұмсығы ақшыл, тіпті қызғылт сары түске айналады, тұмсық үсті ашық көк, ал аяқтары сары табандары бар қара түске боялады.
The Chinese egret averages 68 cm in height. The plumage is white throughout the bird's life and resembles the little egret (Egretta garzetta). Outside the breeding season the bill is dusky with the basal portion being tannish peach and the lores and legs yellow green, while the iris is yellow. All individuals are similar in this season. In the breeding season the adults develop a luxuriant crest which is sometimes over 11 cm long. It also develops long lanceolate plumes on its breast and dorsal plumes extending beyond the tail, called aigrettes and similar to those of little egret. The bare parts change too, the bill becomes a bright, almost orange, yellow while the lores turn bright blue and the legs black with yellow feet.
Таралу және халық саны
Қытайлық құсқұрт Ресейдің алыс шығыс жағалауындағы, Солтүстік Корея, Оңтүстік Корея және Қытайдың құрлықтағы шағын аралдарда көбейеді. Бұрын Тайвань мен Гонконгтың Жаңа аумақтарында да көбейтілген, бірақ қазір бұл елдерге тек көбеймейтін қонақ немесе көшіп өтетін құс ретінде келеді. Сондай-ақ, ол Жапония, Филиппин, Вьетнам, Таиланд, Малайзия түбегі, Саравак, Сингапур, Индонезия және Брунейде көбеймейтін көшіп өтетін немесе қыстайтын құс болып табылады. Ең маңызды қыстау орындары – Шығыс Висая, атап айтқанда Филиппиндегі Лейте, Бохол және Себу аралдары, сондай-ақ Малайзияның Саравак және Селангор штаттары. 2004/05 жылдары жүргізілген қысқы санаудың нәтижелеріне сәйкес, әлемдік популяцияның үштен бірінен жартысына дейін осы аймақтарда қыстайды деп есептеледі. Жалпы саны 2600–3400 жеке құсқа бағаланады. 2002–2012 жылдар аралығында бұл түрдің саны айтарлықтай азаймады, ал Қытайдың оңтүстік жағалауында жаңадан ашылған колониялар байқау жұмысының күшеюіне байланысты болуы мүмкін, бірақ популяцияның нақты өсуін де көрсетеді.
The Chinese egret breeds on small islands off the coasts of far eastern Russia, North Korea, South Korea and mainland China. It formerly bred in Taiwan and the New Territories of Hong Kong although it is now only a non breeding visitor or passage migrant to these countries. It is also a non breeding passage migrant or winterer in Japan, the Philippines, Vietnam, Thailand, Peninsular Malaysia, Sarawak, Singapore, Indonesia and Brunei. The most important wintering areas are the Eastern Visayas, i. e. the islands of Leyte, Bohol and Cebu in the Philippines, and the Malaysian states of Sarawak and Selangor where between one third and a half of the world population are believed to winter, based on the results of a winter census undertaken in 2004/05. The total population is estimated at 2,600–3,400 individuals. During the decade from 2002 to 2012 there was no significant decline in the population of this species, and there are newly discovered colonies off the coast of southern China which may represent increased observer effort, but could also indicate a real growth in the population.
Қорғау
Қытайлық аққудың тойлық қауырсындары, басқа аққулар сияқты, шляпаларды безендіруге жиі қолданылды. Олар осы мақсатта кем дегенде 17 ғасырдан бері пайдаланылып келді, бірақ 19 ғасырда бұл үлкен қызығушылыққа ие болды және делдалдар арқылы өткен аққу терілерінің саны миллиондағанға жетті. Бұл барлық ақ Egretta түрлерінің азаюына себеп болды деп саналады. Қазіргі кездегі ең үлкен қауіп – мекенжайының жоғалуы, таяздау мен су айдындарының құрғатылуы және ластану.
The nuptial plumes of the Chinese egret, like other egrets, were in demand for decorating hats. They had been used for this purpose since at least the 17th century but in the 19th century it became a major craze and the number of egret skins passing through dealers reached into the millions. This is thought to have contributed to the decline of all of the white Egretta species. The greatest modern threat is habitat loss and reclamation of tidal flats and estuarine habitats, and through pollution.