Павиядағы Әулие Петр алтын аспаны базиликасы

Кіріспе

San Pietro in Ciel d'Oro (итальянша "Алтын аспандағы Әулие Петр") – Италияның Ломбардия аймағындағы Павия қаласындағы католик базиликасы (және бұрынғы кафедралық собор). Оның аты апсиданың төбесін әсемдейтін, шыны мозаикалардың астындағы алтын жапырақтан жасалған мозаикалармен байланысты. Ғимараттың сыртқы жағы кірпіштен салынған, бұрыштары мен терезелері құмтаспен әшекейленген. Шіркеу еденінің жабыны қазіргі Piazza San Pietro in Ciel d'Oro алаңының деңгейінен төмен орналасқан, ол ғимараттың қасбетінің алдында жатыр.

Тарих

604 жылы Павияда Киелі Петр шіркеуі тіркелген; оны 720 және 725 жылдар аралығында Ломбардтардың патшасы Лиутпранд жаңартып, қайта жаңартты (осында жерленген). Қазіргі роман стиліндегі шіркеуді 1132 жылы Папа Иннокентий II киеледі. Шіркеуде 430 жылы өзінің туған епархиясы Гиппо Региус қаласында қайтыс болған Гипполық Августинның сүйектері сақталған. Ол, Вандалдар билігінде болған кезде, сондағы кафедралық соборға жерленген. Беддің «Шынайы шейіттер туралы» еңбегінде айтылғандай, оның денесі католик епископтары тарапынан Сардиниядағы Кальяри қаласына көшірілген. Бедтің айтуынша, кейіннен сол жердегі саррацендерден оның сүйектерін Павия епискобы Петр, Ломбард патшасы Лиутпрандтың туысы сатып алып, шамамен 720 жылы Киелі Петр шіркеуіне орналастырған. 9 ғасырда монастырьда маңызды жазу бюросы (скрипторий) және ирландтық монах Дунгал басқарған мектеп салынды. 825 жылы император Лотарьдің Королелонадағы сарайында шығарылған Олонездік капитуляры бойынша, Милан, Брешия, Бергамо, Лоди, Новара, Верчелли, Тортона, Асти, Акки, Генуя және Комо қалаларынан келген студенттер оқуға баруы керек болды. 10 ғасырдан бастап монастырь көптеген жеңілдіктерге ие болды, соның ішінде тек Папаның билігіне бағыну құқығы да болды. 11 ғасырдан бастап Сан-Пьетро-ин-Чиель-д'Оро монахтары, кем дегенде 974 жылдан бері Сан-Дамиано-аль-Колле маңында жүзімдіктер мен шарап қысылатын орындардың иелері болды, Олтрепо-Павезеде жүзім өсіруді кеңейтіп, По және Тичино өзендерінің арқасында өндірілген шараптарды Павияға жеткізді. Монахтардың тұтынуына жұмсалмай қалған бөлігі саудаға жіберілді. 987 жылы Клунидің Мажолусы монастырьда болды және оның монастырлық әдет-ғұрыптарын реформалады, ал көп ұзамай, 1004 жылы монастырь император Генрих II-ні қабылдады. 1022 жылы базиликада Папа Бенедикт VIII төрағалық еткен маңызды кеңес өтті (онда діни қызметкерлердің бойдақ болуы туралы шешімдер қабылданды). Кеңес барысында (оған император Генрих II де қатысты) Әулие Августинның қасиетті заттарының көрмесі ұйымдастырылды, оның соңында әулиенің қолы, монастырьға жасалған үлкен сыйлықтың арқасында, Кентербери архиепискобы Этельнофқа берілді, ал Августинның сүйектерінің басқа кішкентай бөліктері Монтальчино, Пьяченца, Рагуза, Валенсия және Лиссабон сияқты басқа да дінбасыларға тиді. Монастырьдың маңыздылығын императорлар Хью, Отто I, Отто II, Отто III, Генрих II, Конрад II, Генрих III, Генрих V және Фридрих Барбароссадан алынған императорлық сыйлықтар (IX-XII ғасырлар аралығында) көрсетеді. 1327 жылдың қаңтар айында Папа Иоанн XXII Veneranda Santorum Patrum паптық бұйрығын шығарды, онда ол Августинның қабірінің (Sant'Agostino аркасы) күзетшілері ретіне августиндіктерді тағайындады. 1362 жылы қайта жаңартылған және Августинның өмірінен көріністермен әсем безенілген арканы жасаған Джованни ди Бальдуччоның еңбегімен арка қайта жасалды. 1365 жылы Галеаццо II Висконти өзінің резиденциясын Миландан Павияға, жақын маңдағы Висконтео сарайына көшірді, онда ол өзінің сотын орнатты. Висконти Павияның патшалық өткеніне сілтеме жасағысы келгендіктен, базиликаны династияның жерлеу шіркеуіне айналдыруды шешті. 1361 жылы Галеаццо II шіркеуге сыйлықтар берді және келесі жылдан бастап Августинның мәрмәр аркасын дайындауды қаржылады. Содан бері Ломбард корольдік базиликасында жерлеу құқығы Галеаццо II сотының мәртебелі белгісі болды. Антверпеннің Лионелі шіркеуде жерленді, ал 1367 жылы Константинопольде қайтыс болған Висконти кондотьеросы Лучино Дал Верменин жерлеу рәсімі сол жерде өтті. Галеаццо II өзінің өсиеті бойынша Сан-Пьетро-ин-Чиель-д'Оро қаласында жерленді. Базилика Павиядағы Висконти сотының негізгі жерлеу шіркеуі болды. Сертозаның негізі қаланғанға дейін: 1384 және 15 ғасырдың басында Франческо д'Эсте, Джан Галеаццо мен Катерина Висконтидің үлкен қызы, Виоланте Висконти және кондотьеро Фачино Кане жерленді. Сондай-ақ сол жылдары базиликаға 1378 жылы Джеффри Чосер сияқты Галеаццо II сотына келген дипломаттар мен елшілер келді. 1525 жылы Павия шайқасында қаза тапқан Ландскнехте капитаны Этель Фридрих III, Гогенцоллерн графы және Ричард де ла Поле, ағылшын тәжінің үміткері, базиликада жерленді. 1570 жылдары Трент кеңесінің талаптарына сәйкес базиликаны толтырған көптеген саркофагтар мен жерлеу ескерткіштері алынып тасталды, сонымен қатар литургиялық қызмет кезінде белгілі бір ұят тудырды. Лиутпранд патшаның сүйектерін қоспағанда, 19 ғасырдағы қалпына келтіру жұмыстары кезінде табылған өлім сүйектерінің көпшілігі бас кемеден төмен, криптаның алдындағы соңғы бағананың жанында, еденге енгізілген эпиграф арқылы еске алынды. Алайда Августинның нақты сүйектері енді анықталмады. 1695 жылдың 1 қазанында криптадағы құрбандық үстелінде жұмыс істеген сауатсыз тас шеберлері еден төсемесін алып тастап, мәрмәр жәшік тапты. Оның ішінде басқа жәшіктер болды; үшінші жәшікте ағаш сынықтары, көптеген сүйектер мен сүйек сынықтары және шыны құтылар болды. Кейбір жұмысшылар кейіннен жәшіктің үстінде көміртебізбен «Августин» деп жазылғанды көргендерін айтты. Сүйектердің түпнұсқалығын растауды қиындатқан фактор Сан-Пьетро-ин-Чиель-д'Оро екі августиндік діни ордендерінің ащы бәсекелестігіне бөлінгендігі болды. Сүйектердің түпнұсқалығына қатысты даулар жарияламаларға, памфлеттерге және кітаптарға әкелді. 1728 жылы Папа Бенедикт XIII-нің Павиядағы араласуы Сан-Пьетро-ин-Чиель-д'Оро шіркеуінде табылған Августинның сүйектерінің түпнұсқалығын бекітуіне әкелді. (Стоун, Гарольд Сэмюэл (2002). "St. Augustine's Bones: A Microhistory." 90–93 беттер)

A church of Saint Peter is recorded in Pavia in 604; it was renovated by Liutprand, King of the Lombards (who is buried here) between 720 and 725. The present Romanesque church was consecrated by Pope Innocent II in 1132. The church is the resting place for the remains of Augustine of Hippo, who died in 430 in his home diocese of Hippo Regius, and was buried in the cathedral there, during the time of the Vandals. According to Bede's True Martyrology, the body was removed to Cagliari, Sardinia by the Catholic bishops whom the Arian Vandal Huneric had expelled from north Africa. Bede tells that the remains were subsequently redeemed out of the hands of the Saracens there—by Peter, bishop of Pavia and uncle of the Lombard king Liutprand—and deposited in the church of Saint Peter about the year 720. An important scriptorium was also built in the monastery in the 9th century and a school, led by the Irish monk Dungal, where, as ordered in the Olonese capitular, issued by the emperor Lothair in the royal palace of Corteolona in 825, they had to go to study students from Milan, Brescia, Bergamo, Lodi, Novara, Vercelli, Tortona, Asti, Acqui, Genoa and Como. From the 10th century the monastery enjoyed numerous privileges, including that of being subject only to the authority of the pope. Since the 11th century, the monks of San Pietro in Ciel d'Oro, who at least since 974 owned vineyards and winepresses near San Damiano al Colle, extended the vine culture in Oltrepò Pavese, producing wines that, thanks to the Po and Ticino, were then transported to Pavia, where the part not absorbed by the consumption of the monks was destined for trade. In 987 Majolus of Cluny stayed in the monastery and reformed its monastic customs, while, not many years later, in 1004, the monastery hosted the emperor Henry II. In 1022 an important council was held in the basilica (in which decisions were made on the celibacy of religious) presided over by Pope Benedict VIII. During the council (in which the emperor Henry II also participated) an exposition of the relics of Saint Augustine was also held, at the end of which an arm of the saint, thanks to a substantial donation to the monastery, was granted to Æthelnoth archbishop of Canterbury, while other small fragments of Augustine's bones ended up with other prelates present at the council, such as those of Montalcino, Piacenza, Ragusa, Valencia and Lisbon. The importance of the monastery is highlighted by the imperial donations received (between the 9th and 12th centuries) from the emperors Hugh, Otto I, Otto II, Otto III, Henry II, Conrad II, Henry III, Henry V and Frederick Barbarossa. In January 1327 Pope John XXII issued the papal bull Veneranda Santorum Patrum, in which he appointed the Augustinians guardians of the tomb of Augustine (the Arca di Sant'Agostino), which was remade in 1362 and elaborately carved with bas reliefs of scenes from Augustine's life, created by Giovanni di Balduccio. In 1365 Galeazzo II Visconti moved his residence from Milan to Pavia, in the nearby Visconteo castle, where he installed his court, the Visconti, wishing to refer to the royal past of Pavia, he decided to transform the basilica in the burial church of the dynasty. In 1361 Galeazzo II in fact granted offers to the church and from the following year financed the preparation of the marble ark of St. Augustine. Since then, the privilege of burial inside the Lombard royal basilica became a status symbol of the court of Galeazzo II. Lionel of Antwerp was buried in the church, and the funeral of the Visconti condottiero Luchino Dal Verme, who died in 1367 in Constantinople, was held there. Galeazzo II himself, by his will, was buried in S. Pietro in Ciel d’Oro. The basilica remained the main sepulchral church of the Visconti court in Pavia until the foundation of the Certosa: between 1384 and the beginning of the 15th century, Francesco d'Este, the eldest daughter of Gian Galeazzo and Caterina Visconti, Violante Visconti and the condottiero Facino Cane. Also in the same years, the basilica was visited by diplomats and ambassadors visiting the court of Galeazzo II, such as Geoffrey Chaucer in 1378. In 1525 the Landsknechte captain Eitel Friedrich III, count of Hohenzollern and Richard de la Pole, pretender to the English crown, who died during the battle of Pavia, were also buried in the basilica. In the 1570s, in compliance with the dictates of the Council of Trent, the numerous sarcophagi and funeral monuments that crowded the basilica were removed, also creating a certain embarrassment during liturgical functions. With the exception of the remains of king Liutprand, most of the mortal remains found during the 19th century restorations were buried below the main nave, near the penultimate pillar before the crypt, as recalled by an epigraph inserted in the floor. The actual remains of Augustine, however, were no longer identified. Then, on October 1, 1695, illiterate stonemasons working in the crypt altar removed paving blocks and discovered a marble box. Within it were other boxes; in the third box were fragments of wood, numerous bones and bone fragments, and glass vials. Some of the workers later claimed to have seen the name "Augustine" written in charcoal on the top of the box. A factor complicating the authentication of the remains was that San Pietro in Ciel d'Oro was shared by the two Augustinian religious orders in bitter rivalry. The controversy on the authenticity of the bones resulted in broadsides, pamphlets and books. In 1728, Pope Benedict XIII's intervention in Pavia resulted in his approval of the authenticity of Augustine's bones discovered in the church of San Pietro in Ciel d'Oro. (Stone, Harold Samuel (2002). "St. Augustine's Bones: A Microhistory." pp. 90–93)

Августиндіктер 1785 жылы Павиядан қуылды, Августинның аркасы мен қасиетті заттары 1799 жылы Павия соборында сақталды. Бұрынғы собор Павияда құлдырап кетті; ол Наполеон оккупациясы кезінде әскери қойма болды. 1870 жылдарға дейін ол қалпына келтірілмеді, кейіннен кардинал Рибольди болған Агостино Гаэтано Рибольдиның шақыруымен, 1896 жылы Августинның қасиетті заттары мен аркасы қайта орнатылып, шіркеу қайта киеленді.

Сәулет

1132 жылы аяқталған романдық қайта құрудың астында жасырылған ломбард шіркеуінің қалдықтары өте сирек. Сан-Пьетро-ин-Чиель-д'Оро сол кездегі көптеген Павия шіркеулері сияқты: кірпіштен салынған, үш кемелі, трансепті, апсидасы және криптасы бар ғимарат. Фасадты ішкі кемелерге сәйкес келетін үш аймаққа бөлетін екі тіреу белгілейді; оң жақтағы тіреуде көбінесе шатырға қадам салуға мүмкіндік беретін ішкі баспалдақ орналасқан. Оның үстінде соқыр лоджия мен өрілген аркалар мотиві орналасқан. Тас (құмтас) портал мен терезелер сияқты ең маңызды бөліктерге ғана қолданылады. Құмтастан және мәрмәрден жасалған порталда, тимпанның ішінде, ортада Сан-Микеле бейнесі, екі жағында екі дұға оқыған адамның бейнесі бейнеленген. Бұл мүсіндер бұрынғы базиликадан алынған болуы мүмкін, себебі олар 1050-1090 жылдармен даталанған. Тіреулердің бойынан шіркеуге кіреберістің алдында орналасқан ежелгі нартекс немесе, мүмкін, квадрипортик іздері табылады. Ішкі кеңістік бес аралықтан тұрады, орталық кемеде тіктөртбұрышты, ал бүйірлік дәліздерде шаршы пішіндес. Сан-Микеле-Маджоре базиликасымен салыстырғанда, орталық кеменің әртүрлі пропорцияларын – кеңірек, ұзынырақ және аз сүйір, бағаналардың қатаң тізбегін, басқа шіркеудегідей алмастырылмаған, бірдей қимадағы және матронеялардың жоқтығын бірден байқауға болады. Екінші аралықтан бесінші аралыққа дейін қабырғалы күмбезбен жабылған; алғашқы, биік, ішкі атриум (эндонартекс) немесе тіпті жалған трансепт ретінде қызмет етеді, цилиндрлі күмбезбен жабылған. Бұл фасадты қолдау ретінде де статикалық функцияларды орындайды. Оң жақ дәліздің соңғы бағанасының түбінде король Лиутпрандтың қабірі орналасқан. 2018 жылы сүйектерге биоархеологиялық және генетикалық зерттеу жүргізілді. Талдаулар көрсеткендей, сүйектер үш жоғары топқа жататын адамға тиесілі, олардың денесі мықты және қалған халықтан гөрі көбірек белок, негізінен ет пен балық жеген, Солтүстік Италияда табылған ломбард дәуіріндегі некропольдерден алынған сүйектермен салыстыру арқылы дәлелденді. Осы үш адамның екеуі (орта жастағы және жас адам) 6 ғасырға жатады, ал үшінші адам, шамамен 40-50 жасында қайтыс болған, Лиутпрандтың замандасы болды: демек, үшінші адамның сүйектері ломбард короліне тиесілі болуы мүмкін. Пресвитерийде, хордың алдында, Джованни ди Балдуччо жасаған, 14 ғасырдың мәрмәр шедеврі – Сант-Агостиноның сандығы орналасқан. Бұл готикалық жұмыс үш деңгейге бөлінген: төменгі деңгейде әулиенің қалдықтары сақталған сандық; ортаңғы деңгейде ұйықтап жатқан Сант-Августин мүсіні бар ашық деңгей және жоғарғы деңгейде кішкентай бағаналарға тіреліп, үшбұрышты күмбездермен тәжделген соңғы деңгей орналасқан. Бүкіл жұмыс періштелер, әулиелер және епископтарды бейнелейтін 150-ден астам мүсіндермен және әулиенің өмірін бейнелейтін плиткалармен әсемделген. Сандықтың ішінде ломбард дәуіріндегі зергерлік өнердің туындысы – Сант-Агостиноның реликті сандығы орналасқан. Күмістен жасалған сандық 725 жыл шамасында король Лиутпрандпен монастырға сыйға тартылған. Крипта, бір кемелі және екі дәлізі бар, алтарьдың астында орналасқан және Боэцийдің қабірін қамтиды.

Very few remains of the Lombard church remain, hidden under the Romanesque reconstruction completed around 1132. San Pietro in Ciel d'Oro looks like this, like many other Pavia churches of the time: a brick building, with three naves with transept, apse and crypt. The façade is marked by two buttresses that divide it into three zones, corresponding to the internal naves; the buttress on the right, more often, houses an internal staircase that allows access to the roof. The top is crowned by a blind loggia and a motif with intertwined arches. The stone (sandstone) is used only for the most important parts, such as the portal and the windows. The portal, in sandstone and marble, bears, within the tympanum, the figure of San Michele in the center, flanked on the sides by the images of two prayers. These sculptures probably come from the previous basilica, since they are dated to 1050 1090. Along the buttresses there are traces of an ancient narthex, or perhaps a quadriporticus, which preceded the entrance to the church. The interior is marked by five spans, rectangular in the central nave and square in the side aisles. Compared to the basilica of San Michele Maggiore, one immediately perceives the different proportions of the central nave, wider, longer and less slender, the more rigorous succession of the pillars, all roughly in the same section rather than alternating as in the other church, and the absence of the matronaea. The spans from the second to the fifth are covered with rib vaults; the first, higher, almost as a function of an internal atrium (endonarthex) or even a false transept, is covered by a barrel vault. It also performs static functions as it serves as a support for the façade. At the base of the last pillar of the right aisle there is the tomb of King Liutprand. In 2018, the bones were the subject of a bioarchaeological and genetic investigation. The analyzes showed that the bones belonged to three upper class individuals, with strong muscles and who ate proteins, mainly from meat and fish, to a greater extent than the rest of the population, as evidenced by the comparisons with the bone findings. coming from some necropolis of the Lombard age found in northern Italy. Of these three individuals, two (a middle aged man and a younger man) date back to the 6th century, while the third subject, who died around 40/50 years old, was a contemporary of Liutprando: it is therefore possible that the bones of the third individual may belong to the Lombard king. In the presbytery, before the choir, there is the Ark of Sant'Agostino, created by Giovanni di Balduccio, a marble masterpiece of the fourteenth century. It is a Gothic work divided into three bands: below, a plinth containing the urn with the remains of the saint; in the center, an open band, with the statue of sleeping St. Augustine and, at the top, the last band, resting on small pillars and crowned by triangular cusps. The entire work is decorated with more than 150 statues, which represent angels, saints, and bishops, and with tiles with the life of the saint. The ark houses the Reliquary Box of Sant'Agostino, a work of goldsmith's work from the Lombard age. The box, in silver, was donated to the monastery by King Liutprand around 725. The crypt, with a nave and two aisles, is located immediately under the altar and houses the tomb of Boethius.