Қасиетті Евхаристия: Нан мен шараптың мағынасы мен сақталуы
Reserved sacrament
Қасиетті Евхаристия: Нан мен шараптың Иса Мәсіхтің денесі мен қанына айналуы – транссубстанциация. Православ, Англикан, Лютеран шіркеулерінде де қасиетті сақталған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Евхаристиялық литургия кезінде, яғни Мәссаның екінші бөлігінде, нан мен шараптың элементтері Иса Мәсіхтің нағыз Денесі мен Қанына айналған деп есептеледі. Бұл қалай жүзеге асатыны транссубстанциация деп аталады, бұл Рим-католик шіркеуінде Сент-Томас Аквинскийдің теориясы. Православ, Англикан және Лютеран шіркеулерінің мүшелері де Иса Мәсіхтің нан мен шарапта шынайы түрде бар екеніне сенеді, бірақ олар бұл қалай болатыны мәңгілікке құпия болып қала береді деп санайды. Көптеген христиан шіркеулерінде, қасиетті тағамды қабылдағаннан кейін, бөлектеліп сақталатын қасиетті элементтердің бір бөлігі «сақталған қасиетті тағам» деп аталады. Сақталған қасиетті тағам әдетте, құрбандық алтарының үстінде, үстінде немесе жанында орналасқан, құлыпталған және қымбат материалдардан жасалған киелі шатырда сақталады. Батыс христиандығында әдетте тек Хостия (латыншадан: hostia, «құрбан» деген мағынадағы қасиетті нан) ғана сақталады, бірақ науқастарға, Хостия жей алмайтындарға шарап та сақталуы мүмкін. Қасиетті тағамды сақтау себептері дәстүрге байланысты әр түрлі, бірақ 1000 жылға дейін қасиетті тағамды сақтаудың жалғыз себебі ауруларға, үйде жатқандарға немесе өлім жақындағандарға (виатикум) алып бару болды. Содан кейін, евхаристиялық құлшылық ету және дін қызметкерінің Мәсса өткізуге мүмкіндігі болмаған кезде қасиетті тағамды қабылдау сияқты, бағынышпен айналысу амалдары пайда болды. Пасхалық Тридуум кезінде қасиетті тағам, егер бас алтарда немесе киелі орында болса, шатырдан демалыс алтарына процессиямен әкелінеді және Иеміздің соңғы кешкі асының Мәссасынан бастап, Ұлы жұма күні қасиетті тағамды қабылдау рәсіміне дейін сақталады (бұл Ұлы жұма күні Евхаристиялық дұға мен қасиеттеу болмағандықтан «алдын ала қасиеттеулі Мәсса» деп аталады); кейбіреулер бұл кезеңді Исаның соңғы кешкі асы мен айқышқа шалыну арасындағы уақыттың символы ретінде қарастырады. Осыдан кейін, Құтқарылу кешінің соңына дейін киелі шатырда қасиетті тағам болмайды.
During the Liturgy of the Eucharist, the second part of the Mass, the elements of bread and wine are considered to have been changed into the veritable Body and Blood of Jesus Christ. The manner in which this occurs is referred to by the term transubstantiation, a theory of St. Thomas Aquinas, in the Roman Catholic Church. Members of the Orthodox, Anglican, and Lutheran communions also believe that Jesus Christ is really and truly present in the bread and wine, but they believe that the way in which this occurs must forever remain a sacred mystery. In many Christian churches, some portion of the consecrated elements is set aside and reserved after the reception of Communion and referred to as the reserved sacrament. The reserved sacrament is usually stored in a tabernacle, a locked cabinet made of precious materials and usually located on, above, or near the high altar. In Western Christianity usually only the Host, from Latin: hostia, meaning "victim" (the consecrated bread), is reserved, except where wine might be kept for the sick who cannot consume a host. The reasons for the reservation of the sacrament vary by tradition, but until around 1000 AD the only reason for reserving the sacrament was to be taken to the ill, homebound, or dying (viaticum). After that devotional practices arose, as for Eucharistic adoration and for Communion services when a priest is unavailable to celebrate the Eucharist. During the Paschal Triduum, the sacrament is taken in procession from the tabernacle, if on the high altar or otherwise in the sanctuary, to the Altar of Repose, and reserved from the end of the Mass of the Lord's Supper until the Communion Rite on Good Friday (called the Mass of the Presanctified, since the Eucharistic Prayer and consecration are omitted in the Good Friday celebration); this period is seen by some as symbolic of the time between the Last Supper and the Crucifixion of Jesus. The Blessed Sacrament is then absent from the tabernacle until the end of the Easter Vigil.
Англикандық Қауымдастық
Англикандық қауымда осыған ұқсас мәселе Англия шіркеуінің Бас Синодының Қауымдастықты кеңейту арқылы тойлау рәсіміне рұқсат беруіне әкелді. Әдеттегі резервацияға қарсылықты ескере отырып, әрбір приход шіркеуінде Қауымдастық «үнемі» тойлануын қажет ететінінен басқа, нұсқау бойынша "изделенген нан мен шарап әулие Қауымдастық тойлануынан лайықты және қадірлі түрде шіркеуге әкелінуі керек", яғни қызмет басқа шіркеуде, бірақ сол күні өткенін білдіреді. Сонымен қатар, "[б]ұл рәсімді қолдану үшін епископтан нақты рұқсат алу міндетті. Бұл рұқсат нақты пасторлық жағдайларға байланысты болуы керек, осылайша осы миссияның ерекше екенін көрсету керек."
In the Anglican Communion a similar problem has resulted in the General Synod of the Church of England authorising a service of Communion by Extension. Because of the traditional hostility to reservation, apart from the requirement that the Communion continues to be celebrated 'regularly' in each parish church, the instruction is that "the consecrated bread and wine be brought to the church from the celebration of Holy Communion in a seemly and dignified manner" implying that the service will have taken place in another church but on the same day. Moreover, "[e]xplicit permission must be obtained from the bishop for the use of this rite. This permission should relate to specific pastoral circumstances, thus emphasizing the exceptional nature of this ministry."
Шығыс христиан
Шығыс православие шіркеуінде және Шығыс католик шіркеулерінде, ертедегі шіркеудегідей, қасиетті құпиялар (Бақытты Тағайындау) тек науқастардың қауымдасуына немесе Ұлы оразаның Пресвященные дары литургиясына арналған. Қасиетті қошқар (Ост) Мәсіхтің қанымен ылғалдандырылып, кептіріледі. Содан кейін ол шатырда сақталатын кішкентай бөліктерге кесіледі. Діни қызметкер науқасқа қасиетті қауымдасуды жеткізгенде, оның бір бөлігін мойнына ілінетін ыдысқа салады. Ыдыстың ішінде тақпақтарды сақтауға арналған алтын жәшік, кішкентай тостаған, шарап құюға арналған бөтелке, алтын қасық және көбінесе алтын қысқыштар жинағы болады. Ол шіркеуден науқас жатқан жерге бара жатқанда, қасиетті құпиялардың алдында шам алып жүру керек. Науқастың төсегіне жеткенде, ол қысқыштармен қораптағы қасиетті құпиялардың бір бөлігін алып, тостағанға салады. Содан кейін ол тостағанға аздаған шарап құяды, ол науқастың мойындауын естігенде кепкен бөлікті жұмсартады. Содан кейін қасиетті қауымдасуға дейінгі дұғаларды оқып, науқасқа қасиетті қауымдасуды жүзеге асырады. Содан кейін қасиетті қауымдасудан кейінгі шүкіршілік дұғаларын айтады. Ұлы ораза кезінде апта ішінде толық құдайлық литургияны өткізуге тыйым салынады. Осы себепті, адалдар шаршембі, жұма және мереке күндері сақталған қасиетті құпияларды Пресвященные дары литургиясы деп аталатын қызметте қабылдайды. Бұл литургия сондай-ақ Қасиетті аптаның алғашқы үш күнінде (бірақ Ұлы жұма күні емес) өткізіледі. Алдыңғы жексенбіде діни қызметкер келесі аптада өткізілетін әрбір Пресвященные дары литургиясы үшін қосымша қошқарды киелейді. Содан кейін ол қосымша қошқарларды Мәсіхтің қанымен ылғалдандырады, дәл науқастардың қауымдасуы үшін істегендей, бірақ қошқарларды кішкентай бөліктерге кеспейді. Қошқар кесіліп, Пресвященные дары литургиясы кезінде діни қызметкерлер мен адалдарға таратылады. Пресвященные дары литургиясының Ұлы кіру кезінде қасиетті құпиялар үнсіз процессиямен әкелінеді, ал барлығы құлшылықпен жерге жығылады. Христиандық Шығыста қасиетті Тағайындауға құлшылық ету тұжырымы жоқ, ол қасиетті қауымдасу контексінен тыс немесе 1054 жылғы Ұлы Скизмадан кейін Батыста дамыған бата беру рәсімінен бөлек қарастырылмайды.
In the Eastern Orthodox Church and Eastern Catholic Churches, as in the early church, the Sacred Mysteries (Blessed Sacrament) are reserved only for the Communion of the sick, or for the Lenten Liturgies of the Presanctified. A Consecrated Lamb (Host) is moistened with the Blood of Christ and allowed to dry. It is then cut into small portions which are reserved in the tabernacle. When the priest takes Holy Communion to the sick, he transfers a portion to a vessel which is worn around the neck. Inside the vessel are compartments for a gilded box to contain the Mysteries, a tiny chalice, a bottle for wine, a small gilded spoon and often a gilded set of tweezers. As he goes from the church to where sick person lies, a candle should be carried in front of the Mysteries. Once at the sick person's bedside he uses the tweezers to take a particle of the Mysteries from the box and place it in the chalice. He then pours a small amount of wine into the chalice which softens the dried particle as he hears the sick person's confession. Then, after saying the Prayers Before Communion, he administers Holy Communion to the sick person. He then says the Prayers of Thanksgiving After Communion. It is forbidden to celebrate the full Divine Liturgy on weekdays during Great Lent. For this reason, the faithful receive the reserved Mysteries on Wednesdays, Fridays, and feast days in a service known as the Liturgy of the Presanctified Gifts. This Liturgy is also served on the first three days of Holy Week (but not on Good Friday). On the previous Sunday, during the Divine Liturgy the priest will have consecrated an extra Lamb for each Presanctified Liturgy that will be served in the coming week. He then moistens the extra Lambs with the Blood of Christ, just as he did for the Communion of the sick, except he does not cut the Lambs into small pieces. The Lamb will be cut and distributed to the clergy and faithful during the Presanctified Liturgy. During the Great Entrance at the Presanctified Liturgy, the Mysteries are carried in a silent procession, as all prostrate themselves in adoration. The Christian East has no concept of the adoration of the Blessed Sacrament outside of the context of Holy Communion, or of the rite of Benediction which developed in the West after the Great Schism of 1054.