Уильям Фредерик Дикон: Англиялық жазушы және журналист өмірі мен шығармашылығы
William Frederick Deacon
Уильям Фредерик Дикон (1799-1845) – ағылшын жазушысы, журналисі. «Hacho» поэмасымен танымал, әдеби мансабын бастаған өкіл. Биографиясы туралы толық ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Уильям Фредерик Дикон (1799–1845) – ағылшын жазушысы және журналисі. Уильям Фредерик Дикон Лондонның Тависток скверіндегі жақсы жағдайдағы саудагердің алты баласының үлкені болды. Рединг мектебінде оқығаннан кейін, оның құрдасы Томас Ноун Талфорд болды, Дикон Кембридждегі Сент-Катарина колледжінде білім алды, онда оның оқуы жүйесіз болған сияқты. Ол диплом алмады, бірақ колледжде оқып жүргенде Сэр Уолтер Скотттың үлгісімен жазылған «Хачо; немесе Сент-Уилтеннің сиқыры» атты өлеңін жариялады.
English author and journalist
William Frederick Deacon (1799–1845) was an English author and journalist. William Frederick Deacon was the first child of six born to a fairly prosperous merchant of Tavistock Square, London. After attending Reading School, where his contemporary was Thomas Noon Talfourd, Deacon studied at St Catharine's College, Cambridge, where his studies seem to have been desultory. He left without a degree but while at college published a poem : 'Hacho; or the Spell of St. Wilten', an imitation of Sir Walter Scott.
Тану
Дебюттік туындысының оң пікірлеріне ынталанып, Дикон жемісті әдеби мансапқа қадам басты. 1820 және 1821 жылдары ол Голд пен Нортхаусқа қарасты «Лондон журналы» мен «Ай сайынғы сын және драмалық шолу» үшін бірнеше псевдонимдермен жазды. Бұл журнал Роберт Болдуин басып шығарған, көбірек танымал «Лондон журналына» қарсылас ретінде құрылған еді, және Джордж Соан мен Корнелиус Уэбб сияқты авторлары да болды. 1820 жылдың қазан айында ол өзінің бұрыннан бар жүктемесіне «Дежуне» немесе «Таңғы ас серігі» атты күнделікті газеттің редакторы және дерлік толығымен авторы болып қосылды. Газеттен алынған үзінділер жиі Голдтың басылымдарында жарияланды. Көп ұзамай, бұл қиын жоба желтоқсан айында жабылды, ал 1821 жылдың маусым айында Голдтың өзі қарсылас «Лондон журналы» сатып алды. Дикон әдеби еңбектерінен шаршап, Оңтүстік Уэльстегі Ллангадоктағы шағын үйге уақытша шегініп, ұстазы Уолтер Скотттан жазушылық жолын жалғастыру туралы кеңес сұрады. Скотт оған әдебиеттен тыс тұрақты мансап іздеуге кеңес берді, бірақ Дикон бұл кеңеске құлақ аспай, Голдта жарияланған пародиялық материалдарының бір бөлігін өзінің шедеврі «Уорренианаға» енгізді. Бұл – замандас жазушылардың өмір шеруін пародизациялайтын, қазіргі заманғы әдебиеттің кең көлемді шолуы. Онда күннің жетекші жазушылары қара бояу (эфир) өндіруші Роберт Уорреннің жалдамалы қызметкерлері болып көрінеді. Кітап жақсы қабылданып, көптеген оң пікірлерге ие болды. «The Monthly Review» журналы шығарманың «көтеріңкі және сәтті» екенін атап өтті, ал «London Literary Gazette» оны «шебер жасалған» ойын деп сипаттады. Оның кейінгі кітаптарының ішінде «Қараша түндері немесе қысқы кештерге арналған әңгімелер» (1826) бар. Өмірінің соңғы жиырма жылын ол «Настоящее Солнце» газетінде журналист ретінде өткізді.
Encouraged by the positive reviews of his debut work, Deacon embarked on a prolific literary career. In 1820 and 1821 he was writing under a number of aliases for Gold and Northhouse's London Magazine and Monthly Critical and Dramatic Review, which had been set up as a rival to the more celebrated London Magazine published by Robert Baldwin, and whose other contributors included George Soane and Cornelius Webb. In October 1820 he added to his already taxing work load by editing, and almost wholly writing, a lively daily paper, The Déjeuné, or Companion for the Breakfast Table, extracts from which were frequently featured in Gold's. Unsurprisingly, this latter, rather demanding venture folded in December, and in June 1821 Gold's was itself bought out by the rival London Magazine. Deacon, exhausted by his literary efforts, retired for a while to a cottage in Llangadock, south Wales, from where he wrote to his mentor, Walter Scott, asking for advice on whether to continue as a writer. Scott advised him to pursue a steadier career outside literature, but Deacon ignored this advice and worked up some of the parodic material published in Gold's into his masterpiece, Warreniana, a compendious parodic survey of contemporary writing which imagines a world where the leading writers of the day become hirelings of the blacking (boot polish) manufacturer Robert Warren. The book was generally well received and there were several positive reviews. The Monthly Review praised the 'considerable vivacity and success' of the volume, whilst the London Literary Gazette labelled it a 'cleverly done' jeu d'esprit. His later books include November Nights or Tales for Winter Evenings (1826). He spent much of the last two decades of his relatively short life as a journalist for the True Sun.