Британдық және Ұлт Достастығы елдері парламенттік мәжілістерінің стенограммалары: Хансард тарихы
Hansard
Гансард – Ұлыбритания мен Достастық елдері парламенттік талқылауларының стенограммасы. Томас Хансард құрметіне аталған, парламент тарихы мен жазбалары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұлыбритания мен көптеген Ұлт Достастығы елдеріндегі парламенттік дебаттардың стенограммалары.
Transcripts of parliamentary debates in Britain and many Commonwealth countries
Хансард – Ұлыбритания мен көптеген Ұлт Достастығы елдеріндегі парламенттік дебаттардың стенограммалары. Ол 1776-1833 жылдары өмір сүрген лондондық баспагер Томас Курсон Хансардтың есімімен аталады, ол Вестминстер Парламентінің алғашқы ресми баспагері болған.
Hansard is the transcripts of parliamentary debates in Britain and many Commonwealth countries. It is named after Thomas Curson Hansard (1776–1833), a London printer and publisher, who was the first official printer to the Parliament at Westminster.
Шығу тегі
Хансард тарихы британ парламентында басталғанмен, Ұлыбританияның әрбір колониясы өзіндік және ерекше тарихты дамытты. 1771 жылға дейін британ парламенты өте құпия орган болған. Палатаның іс-қимылдарының ресми тізімі көпшілікке қолжетімді болды, бірақ пікірталастар туралы жазбалар болған жоқ. Палатада айтылған сөздерді жариялау парламенттік беделді бұзу болып саналды және Парламенттің екі палатасы оны жазалап отырды. Халық парламенттік пікірталастарға қызығушылық танытқан сайын, тәуелсіз газеттер олардың ресми емес есептерін жариялай бастады. Үкімет жүзеге асырған көптеген санкциялар, соның ішінде айыппұлдар, жұмыстан шығару, түрмеге қамау және тергеулер, «Жоғарғы Канаданың дамуына қызығушылық танытқан және халықты билеушілерінің кемшіліктері туралы түрлі деңгейде білім беруге тырысқан тәуелсіз газетшілердің кездескен қиындықтарын» көрсетеді. Магна Лиллипутия Сенаты Эдвард Кейвтің 1732 жылы алғаш жарияланған «The Gentleman’s Magazine» журналында жарияланды. Баяндамашылардың есімдері мұқият «филеттелді»; мысалы, сэр Роберт Уолпол «Р-т В-ле мырзасы» деп жасырынды. 1771 жылы Лондон қаласының Лорд-мэрі Брас Кросби Джон Миллер есімді баспагерді өзінің алдына алып келді, ол парламенттік мәжілістердің есептерін жариялауға батылдық танытты. Ол оны босатып жіберді, бірақ кейіннен оның әрекеттерін түсіндіру үшін Палатаға қатысуға бұйрық берілді. Кросби Лондон мұнарасына қамалды, бірақ сотқа шығарылғанда бірнеше судьялар істі қараудан бас тартты және жұртшылықтың наразылығынан кейін Кросби босатылды. Парламент пікірталастарын жариялауды бұрынғыдай қатаң жазалауды тоқтатты, бұл Джон Уилкстің сөз бостандығы үшін жүргізген науқанының нәтижесі болды. Содан кейін пікірталастардың есептерін жариялауға бірнеше әрекеттер жасалды. Алғашқы табыстардың бірі - Джон Алмон мен Джон Дебретт жариялаған Парламенттік тізім, ол 1775 жылы басталды және 1813 жылға дейін жарияланды. Уильям Коббет (1763–1835), белгілі радикал және баспагер, 1802 жылы өзінің «Саяси тізіміне» қосымша ретінде Парламенттік пікірталастарды жариялай бастады, соңынан Парламенттік тарихпен өрісін кеңейтті. Коббеттің баспасөз бостандығына деген ұмтылысы Ұлыбритания үкіметі тарапынан қатаң жазаланды. 1810 жылдың 5 маусымында Уильям Коббет Ұлыбритания үкіметіне қарсы жазған мақаласы үшін қылмыстық жаламен сотталды, оны Томас Курсон Хансард жариялаған. Коббет «толық және қанағаттанарлық дәлелдер негізінде кінәлі» деп танылды. Коббет пен Хансард пікірталастардың жазбаларын жасау үшін ешкімді жалдаған жоқ, олар таңғы газеттердегі көптеген көздерден алынды. Осы себепті Хансардтың алғашқы басылымдарына парламентте талқыланған барлық мәселелерге толық сенім артуға болмайды. Хансард Алмон мен Дебретт сияқты бәсекелестерін, сондай-ақ 1828 жылдан 1843 жылға дейін J.H. Барроу жариялаған «Парламент айнасын» басып өтті; Барроудың жұмысы толығырақ болды, бірақ ол әр сөзді мүшесімен тексеріп, оларға айтқысы келмейтін нәрселерді түзетуге мүмкіндік берді. Коммерциялық бәсекелестің соңғы әрекеті 1880 жылдары пікірталастарды жариялаған «The Times» газеті болды. 1878 жылы Хансард баспасына субсидия берілді және сол кезде репортерлер жұмысқа алынды. Мұндай артықсыздардың бір мысалы - Төменгі палатада парламенттік депутаттарды сөйлеуге шақыру. Бұл палатада спикер сөз сөйлеуге дейін депутаттың атын атауға міндетті, бірақ Хансард спикердің танымалдығын атамайды. Сонымен қатар, Хансард түсініктемелерді түсінікті ету үшін қосымша материалдарды қосады. Мысалы, мүшелер бір-бірін «қадірлі депутат» деп атаса да, Хансард, сөйлемде немесе пікірталаста бірінші рет аталған депутаттың атын жақшада қосады. Депутаттың біреуі сайлау округін есіне түсіре алмай қалғанда, Хансард оны анықтайды. Кез келген пікірталасқа үзіліс енгізілсе, «(Үзіліс)» деген сөзбен белгіленеді. Бұл сөз тіркесі әртүрлі жағдайларды қамтиды, олар дауыстап күлетін мүшелерден бастап палатаның физикалық шабуылға дейін. Отырған мүшелердің сөзге араласуы, мысалы премьер-министрдің сұрақтары кезіндегі сөзге араласу, әдетте, сөйлеп жатқан мүше сөзге араласуға жауап берсе ғана жазылады. Хансард сонымен қатар мүшелердің ресми түрде қойған сұрақтарына жауап ретінде үкімет министрлері жасаған жазбаша министрлік мәлімдемелері деп аталатын жазбаша жауаптарды жариялайды. 1839 жылы Хансард, Палатаның бұйрығымен, Ньюгейт түрмесінде мистер Стокдейлдің әдепсіз кітабы таралып жатқанын мәлімдеген есепті басып шығарды. Стокдейл жамандау үшін сотқа жүгінді, бірақ Хансардтың мәлімдемесінің рас екендігін қорғауы сәтті аяқталды. Жаңа басылым жарияланғаннан кейін Стокдейл қайтадан сотқа жүгінді, бірақ Хансард Палатаға оның Палатаның бұйрығы бойынша әрекет еткенін және парламенттік беделмен қорғалғанын жабуға бұйрық берілді. «Стокдейлге қарсы Хансард» ісінде сот Палатаның жалақор материалдарды жариялауға беделді емес екенін анықтады. Нәтижесінде Парламент 1840 жылғы Парламенттік қағаздар заңын қабылдады, Палатаның билігімен жарияланған жариялымдарға бедел беру үшін. 1909 жылдан бері және бұрынғы маңызды дауыстар үшін Хансард мүшелердің дауыс беру қалай жүргенін тізімдеді. Сонымен қатар, комитеттегі мәжілістер мен пікірталастар да бөлек томдарда жарияланады. Ұзақ жылдар бойы Төменгі палатаның Хансары Палатадағы партиялардың бар екенін ресми түрде мойындамады, тек «қадірлі достар» деп аталатын бірдей партияның депутаттарына сілтеме жасады, бірақ 2003 жылы бұл өзгерді және мүшелердің партиялық байланыстары енді анықталды. Лордтар палатасының Хансары өзінің Төменгі палата әріптесінен толығымен тәуелсіз жұмыс істейді, бірақ ұқсас міндеттері бар. Ол Лордтар палатасының залындағы парламенттік мәселелерді, сондай-ақ Мозес бөлмесіндегі пікірталастарды, «Үлкен комитет» деп белгілі, қамтиды. Жазбаша парламенттік жауаптар мен мәлімдемелер де жарияланады. Эмма Крю «Редакторлар репортерлерді әдетте революциялық және анти-қалыпты көзқарастардың ошағы деп қарастырады, ал өздерін тыныш және шағымданбайтын деп санайды» деп жазады. Интернет, еріктілердің көмегімен, Ұлыбритания Хансарын қолжетімдірек етті. Қазіргі уақытта Ұлыбритания Хансары желіде жариялау үшін жоғары форматтағы цифрлық форматқа айналдырылуда. 1803 жылдан бергі Ұлыбритания Хансарын, тұрақты комитеттерден басқа, қарап шығуға және іздеуге болады. Хансардтың дұрыс екеніне сенім артылғандықтан, Парламенттік депутат Парламентте дұрыс емес мәлімдеме жасаса, ол Төменгі палата кітапханасында сақталатын Хансард көшірмесіне түзету жазуы керек парламенттік конвенция бар. 2010 жылы Хансардтың тарихи көшірмелері түпнұсқа көлемінде Үндістанға жіберілді және түпнұсқа байланысқан нұсқалардан оптикалық тану (OCR) арқылы қарапайым мәтінге айналдырылды және оңай зерттеу үшін Интернетке қойылды. 2018 жылдың шілдесінде бұл цифрлық Хансард айтарлықтай жақсартылды және бұрын екі веб-сайтта қол жетімді болған Хансардпен біріктірілді, енді ол бір веб-сайтта қол жетімді. OCR процесінен туындаған көптеген «қателер» бар, бірақ оқырмандарды оларды байқағанда хабарлауға шақырылады.
Though the history of the Hansard began in the British parliament, each of Britain's colonies developed a separate and distinctive history. Before 1771, the British Parliament had long been a highly secretive body. The official record of the actions of the House was publicly available but there was no record of the debates. The publication of remarks made in the House became a breach of parliamentary privilege, punishable by the two Houses of Parliament. As the populace became interested in parliamentary debates, more independent newspapers began publishing unofficial accounts of them. The many penalties implemented by the government, including fines, dismissal, imprisonment, and investigations, are reflective of "the difficulties faced by independent newspapermen who took an interest in the development of Upper Canada, and who, in varying degrees, attempted to educate the populace to the shortcomings of their rulers". The Senate of Magna Lilliputia was printed in Edward Cave's The Gentleman's Magazine, which was first published in 1732. The names of the speakers were carefully "filleted"; for example, Sir Robert Walpole was thinly disguised as "Sr. R―t W―le". In 1771, Brass Crosby, who was Lord Mayor of the City of London, had brought before him a printer by the name of John Miller who dared publish reports of parliamentary proceedings. He released the man, but was subsequently ordered to appear before the House to explain his actions. Crosby was committed to the Tower of London, but when he was brought to trial, several judges refused to hear the case and after protests from the public, Crosby was released. Parliament ceased to punish the publishing of its debates as harshly, partly due to the campaigns of John Wilkes on behalf of free speech. There then began several attempts to publish reports of debates. Among the early successes, the Parliamentary Register published by John Almon and John Debrett began in 1775 and ran until 1813. William Cobbett (1763–1835), a noted radical and publisher, began publishing Parliamentary Debates as a supplement to his Political Register in 1802, eventually extending his reach back with the Parliamentary History. Cobbett's avocation for the freedom of the press was severely punished by the British Government. On 5 June 1810 William Cobbett stood trial for seditious libel for an article he wrote against the British Government which was published by Thomas Curson Hansard. Cobbett was found "guilty, upon the fullest and most satisfactory evidence". Cobbett and Hansard did not ever employ anyone to take down notes of the debates, which were taken from a multiplicity of sources in the morning newspapers. For this reason, early editions of Hansard are not to be absolutely relied upon as a guide to everything discussed in Parliament. Hansard outlasted competitors including Almon and Debrett, and the later Mirror of Parliament published by J. H. Barrow from 1828 to 1843; Barrow's work was more comprehensive but he checked each speech with the Member and allowed them to correct anything they wished they had not said. The last attempt at a commercial rival was The Times which published debates in the 1880s. In 1878, a subsidy was granted to the Hansard press and at that point reporters were employed. One instance of such an eliminated redundancy involves the calling of MPs to speak in the House of Commons. In that house, the Speaker must call on an MP by name before that member may speak, but Hansard makes no mention of the recognition accorded by the Speaker. Also, Hansard sometimes adds extraneous material to make the remarks less ambiguous. For example, though members refer to each other as "the hon. Member for Constituency Name rather than by name, Hansard adds, in parentheses, the name of the MP being referred to, the first time that MP is referred to in a speech or debate. When an MP simply points at another whose constituency he or she cannot remember, Hansard identifies him or her. Any interruption to debate will be marked with the word "(Interruption)". This understated phrase covers a variety of situations, ranging from members laughing uproariously to the physical invasion of the chamber. Interjections from seated members, such as heckling during Prime Minister's Questions, are generally only included if the member who is speaking responds to the interjection. Hansard also publishes written answers – known as written ministerial statements – made by government ministers in response to questions formally posed by members. In 1839, Hansard, by order of the House of Commons, printed and published a report stating that an indecent book published by a Mr. Stockdale was circulating in Newgate Prison. Stockdale sued for defamation but Hansard's defence, that the statement was true, succeeded. On publication of a reprint, Stockdale sued again but Hansard was ordered by the House to plead that he had acted under order of the Commons and was protected by parliamentary privilege. In the resulting case of Stockdale v Hansard, the court found that the house held no privilege to order publication of defamatory material. In consequence, Parliament passed the Parliamentary Papers Act 1840 to establish privilege for publications under the house's authority. Since 1909, and for important votes before then, Hansard has listed how members have voted in divisions. Furthermore, the proceedings and debates in committee are also published in separate volumes. For many years the House of Commons Hansard did not formally acknowledge the existence of parties in the House, except obliquely, with MPs' references to other MPs of the same party as "hon. Friends", but in 2003 this changed and members' party affiliations are now identified. The Hansard of the House of Lords operates entirely independently of its Commons counterpart, but with similar terms of reference. It covers parliamentary business in the House of Lords chamber itself, as well as the debates in the Moses Room, known as Grand Committee. Parliamentary written answers and statements are also printed. Emma Crewe notes that "Editors view reporters in general as a hive of revolution and anti establishment attitudes, while they perceive themselves as calm and uncomplaining". The Internet, with the help of volunteers, has made the UK Hansard more accessible. The UK Hansard is currently being digitised to a high level format for on line publication. It is possible to review and search the UK Hansard from 1803, with the exception of standing committees. Because Hansard is treated as accurate, there is a parliamentary convention whereby if a member of Parliament makes an inaccurate statement in Parliament, they must write a correction in the copy of Hansard kept in the House of Commons library. In 2010, historic copies of Hansard were sent to India in its original volume format and was transformed from the original bound versions into plain text by optical character recognition (OCR) and put on the Internet to enable easy research. In July 2018 this digitised Hansard was vastly improved and merged with the rest of Hansard as previously it was available under two websites and now it is a single website. There are still many 'typos' from the OCR process but readers are encouraged to report them when they are spotted.
Төменгі палата
Вестминстер ханзардысындай, канадалық нұсқа да толық сөзбе-сөз емес, "қайталаулардан, артық айтулардан және анық қателерден" қашықтау қағидасымен басшылыққа алынады. Ұлыбританияның Төменгі палатасынан өзгеше, депутаттар палатада тек өкілдік ететін парламенттік округтерімен ("Ричмонд Хиллден сайланған депутат" сияқты) немесе кабинетіндегі лауазымдарымен аталдырылады. Ханзард әрбір депутаттың белгілі бір күні палатада алғаш сөйлеген кезде оның партиялық тиесілігін көрсетеді – "Мэттью Равиньат (Понтиак, НДП)" немесе "Құрметті Линн Йелич (Батыс экономикалық даму жөніндегі мемлекеттік министр, Консервативтік партия)" – ал кейін сөйлеу үшін тұрғанда тек атымен ғана аталады. Егер аралық сөздер Спикердің тәртіпке шақыруына себеп болса, олар "Кейбір құрметті депутаттар: О, о!" деп тіркеледі. Ұсыныстар мен заң жобаларын мақұлдау немесе қабылдамау туралы егжей-тегжейлі мәліметтер өте күрделі түрде баяндалады.
As with the Westminster Hansard, the Canadian version is not strictly verbatim, and is guided by the principle of avoiding "repetitions, redundancies and obvious errors". Unlike the UK House of Commons, members are referred to in the House only by the parliamentary ridings they represent ("The member for Richmond Hill", etc.) or by their cabinet post. Hansard supplies an affiliation the first time each member speaks in the House on a particular day—"Mr. Mathieu Ravignat (Pontiac, NDP)" or "Hon. Lynne Yelich (Minister of State for Western Economic Diversification, CPC)"—and by name only when they rise later to speak. If interjections give rise to a call for order by the Speaker, they are reported as "Some hon. members: Oh, oh!" The details of the approval or negativing of motions and bills are reported in rather baroque detail:
Аударма
Канаданың федералдық үкіметі екі тілді болғандықтан, екі теңдес Канадалық Хансард жүргізіледі, бірі француз тілінде, екіншісі ағылшын тілінде. Бұл оны табиғи параллель мәтінге айналдырады және француз-ағылшын машиналық аударма бағдарламаларын оқыту үшін жиі пайдаланылады. Бұған қоса, Хансардтың аудармаланған және сәйкестендірілген болуы, оның үлкен көлемі және жаңа материалдардың үнемі қосылуы оны тартымды корпус етеді. Дегенмен, аудармалар мағынасы бойынша дұрыс болғанымен, әрқашан сөзбе-сөз толыққанды дәл болмайтындықтан, оның пайдалылығы шектеледі. Канадалық Хансард жазбалары парламент мүшелері қолданған тілді нақтылайды, осылайша сөз сөйлеп тұрған адамның сөздерін бұрмалап түсінбеуге болады. Егер мүше француз тілінде сөйлесе, ағылшын тіліндегі Хансард жазбалары мүшенің француз тілінде сөйлегенін көрсетеді және оқырманды француз тіліндегі Хансард жазбасына сілтейді. Бірде Канада Сенатында либералдық кешіктіру кезінде сенатор Филипп Гигантес өзінің бір кітабын Хансард арқылы тегін аударма алу үшін оқыды деген айыптама тағылды.
Given the bilingual nature of the Canadian federal government, two equivalent Canadian Hansards are maintained, one in French and one in English. This makes it a natural parallel text, and it is often used to train French–English machine translation programs. In addition to being already translated and aligned, the size of the Hansards and the fact that new material is always being added makes it an attractive corpus. However, its usefulness is hindered by the fact that the translations, although accurate in meaning, are not always literally exact. The Canadian Hansard records make note of the language used by the members of parliament, so as not to misinterpret the words of the person who has the floor. If the member speaks in French, the English Hansard records would state that the member spoke in French and refer the reader to the French Hansard record. In one instance, during a Liberal filibuster in the Senate of Canada, Senator Philippe Gigantès was accused of reading one of his books only so that he could get the translation for free through the Hansard.
Ньюфаундленд
Ньюфаундлендте баспасөз бостандығы үшін күрес әлдеқайда зор болды. "Сент-Джонс-Леджер" газетінің редакторы Генри Уинтонға қараңғыда күтіп отырған бұзақылар құлақтарын кесіп, оны есінен танытып, тастап кетті. Екі газет те 1817 жылдан бастап Ассамблея отырысының мәжілісін жариялады. Жаңа Шотландияның "кішкентай келісім" деп аталған Отбасылық тобы журналистердің Ассамблеяға кіруіне бұрынғысынша қарсы болды және "күшті нарық көргенде тез араша түсті". Облыстың веб-сайты қазір Хансардты онлайн жариялайды, онда 1977 жылдың 29 наурызынан берігі жазбалар бар.
In Newfoundland the struggle for the free press was much more violent. Henry Winton, editor of Saint John's Ledger, "had his ears cut off and was left unconscious by thugs who had been lying in wait for him after dark". Both newspapers reported the debates of the House of Assembly starting in 1817. The Family Compact of Nova Scotia, nicknamed "the little compact", "viewed the admission of reporters to the Assembly with disdain" and "were not slow to react whenever they felt the slightest affront". The provincial website now posts Hansard online, with records from March 29, 1977, to current.
Альберта
Алберта 1972 жылы Хансардты қабылдады. 1905 жылдан 1971 жылға дейін жергілікті газеттер заң шығару процесін жариялап келді, ал осы мақалалар негізінде Заңнама кітапханасы онлайн режимінде қолжетімді «Скрапбук Хансард» жинағын құрастырды. Журналистерге палата ішінде қолмен жазба жасауға рұқсат болды, бірақ оларға дыбыс жазуға мүмкіндік берілмеді, ал жалпы жұртшылыққа жазба алуға тыйым салынды. 1965 жылы палатада жазу жүйесі орнатылды. Бастапқыда кеңсе меңгерушісі тек таққа жасалған мәлімдемелер сияқты арнайы іс-шаралардың транскрипциясын жасады, бірақ депутаттардың транскрипция сұраныстары артты және 1971 жылға қарай палатаның барлық отырыстары жазылатын болды. 1972 жылдың 8 наурызында үкімет Альберта Хансард құру туралы ұсыныс енгізді, ал ертесіне палатада аудио және бейне жазуға, сондай-ақ галереяға келгендерге жазба алуға рұқсат беретін ұсыныс ұсынды. Парламенттік регламенттің 115-ші және 116-шы тармақтары палатадағы және комитет отырыстарындағы бұқаралық ақпарат құралдарының жұмысын регламенттейді. Альберта заң шығарушы ассамблеясының 1972 жылдан бергі отырыстарының транскрипциялары онлайн режимінде қолжетімді, ал ағымдағы мәселелер әдетте күннің отырысынан кейін 12 сағат ішінде жарияланады. 4,5 сағаттық кешкі отырыстың транскрипциясы 30 000-нан астам сөзден тұрады.
Alberta adopted a Hansard in 1972. From 1905 to 1971, local newspapers reported on legislative proceedings, and from these articles the Legislature Library has compiled a Scrapbook Hansard, which is available online. News reporters were allowed to take handwritten notes in the Chamber, but they could not make sound recordings, and members of the public were not allowed to take notes. In 1965 a recording system was installed in the Chamber. Initially the Clerk's office provided transcription only for special events, such as throne speeches, but requests from MLAs for transcripts increased, and by 1971 all House proceedings were being recorded. On March 8, 1972, the government introduced a motion to create Alberta Hansard, and the following day they brought forward a motion allowing audio and video recording in the Chamber and also permitting visitors to the galleries to take notes. Assembly standing orders 115 and 116 set out the rules for broadcast media in the Chamber and at committee meetings, respectively. Transcripts for Legislative Assembly of Alberta proceedings from 1972 onward are available online, and current issues are usually posted within 12 hours of the day's sitting. A transcript for a regular afternoon Assembly sitting of 4.5 hours contains more than 30,000 words.
Британдық Колумбия
Британдық Колумбия заң шығарушы жиналысындағы пікірталастардың толық ресми тізімі 1972 жылға дейін жарияланбады; 1970 жылдан бастап ішінара тізім шығарылды. Оттава Хансардысынан өзгеше, оппозиция мүшелері мен үкіметтік депутаттар тек әрпі мен тегі арқылы белгіленеді: "А. Уилкинсон". Қазіргі министрлердің есімдерінің алдына "Құрметті" деген сөз қойылады: "Құрметті С. Хаген". Спикердің тәртіпке шақыруына себеп болатын сөз аралықтар тек "Сөз аралық" деп тіркеледі. Басқа сөз аралықтар, егер олар анық естіліп, сөз сөйлеп тұрған депутатқа қандай да бір жауап ретінде айтылса, сөйленгендей жазылады. Ұсыныстар мен заң жобаларын мақұлдау немесе қабылдамау мәселелері Төменгі палатадағы тәртіпке ұқсас болғанымен, есеп беру қарапайым стильде жүзеге асырылады ("Ұсыныс мақұлданды" немесе "Ұсыныс қабылданбады").
No complete official record of the debates in the British Columbia Legislature was produced until 1972; a partial record was issued beginning in 1970. Unlike the Ottawa Hansard, opposition members and government backbenchers are identified only by initial and last name: "A. Wilkinson". Current cabinet ministers have their names prefaced with "Honourable": "Hon. S. Hagen". Interjections giving rise to a call for order by the Speaker are reported only as "Interjection". Other interjections are reported as spoken if they are clearly audible and if they are responded to in some way by the member who has the floor. While the details of approval or negativing of motions and bills closely parallel the House of Commons, the reporting is simplified to a style line ("Motion approved" or "Motion negatived").
Австралия
Австралия Парламенті де пікірталастарды Hansard терминін пайдаланып тіркейді. Бұл жазбаларды "State Law Publisher" мемлекеттік құқық баспасы жариялайды. Оңтүстік Австралия Парламенті Хансардты алғаш рет қолданған Австралия парламенті болды; ол 1857 жылдан бастап қалыпты жағдайға айналды. Виктория Парламенті 1866 жылы Хансардты енгізу арқылы Оңтүстік Австралияның үлгісін қабылдады. Жаңа Оңтүстік Уэльс Парламенті өзінің Хансард жүйесін 1879 жылғы 28 қазанда Тоғызыншы Парламенттің үшінші сессиясының ашылуында Заң шығарушы Кеңестің баяндамасымен бастады. Тасманияда Хансард 1979 жылға дейін енгізілмеді, ол 6 маусымда Заңнамалық Кеңес үшін және 12 маусымда Ассамблея палатасы үшін қолданыла бастады.
The Parliament of Australia also keeps record of debates, using the term Hansard. The records are published by the State Law Publisher. The Parliament of South Australia was the first Australian parliament to use Hansard; where it became a convention from 1857. The Parliament of Victoria followed the lead of South Australia by introducing the use of Hansard in 1866. The Parliament of New South Wales commenced its Hansard system on 28 October 1879 with the reporting of the Legislative Council at the opening of the Third Session of the Ninth Parliament. In Tasmania, Hansard was not introduced until 1979, commencing on 6 June for the Legislative Council and 12 June for the House of Assembly.
Жаңа Зеландия
9 шілдеде 1867 жылы бас репортер С. С. Н. Баррон басқаратын бес репортерден тұратын топ Жаңа Зеландия Парламентінің пікірсайыстарының алғашқы ресми баяндамасын жасады. Сол күннен бері Жаңа Зеландия Өкілдер палатасының мүшелерінің сөздерінің ресми стенограммалары үздіксіз жарияланып келеді. Бүгінде Жаңа Зеландия Хансардын 17 штаттық редактордан тұратын тобы Өкілдер палатасы кеңсесінде дайындалады. Хансард Жаңа Зеландия Парламентінің веб-сайтында палата отырыс өткізген әр күні жарияланады, содан кейін индекстелген жинақталған томдар шығарылады. Сөздер пікірсайыстардың цифрлық жазбаларынан тікелей транскрипцияланады, ал талқылау залындағы қызметкерлер спикерлердің тізбесін және кез келген араласуларды жазып, пікірсайыстарды бақылайды. Араласулар тек сөйлеуші мүше оларға жауап берсе немесе сөйлеу барысында оларға қатысты ескерту жасаса ғана баяндалады. Хансард редакторлары мүшелердің палатада қолданатын сөздеріне қандай өзгерістер енгізуге болатынына қатысты қатаң ережелерді сақтайды. Хансард мүмкіндігінше сөзбе-сөз жақын, бірақ Хансард редакторлары қайталаулар мен артық айтылғандарды алып тастап, шағын грамматикалық түзетулер жасайды. Мүшелерге олардың сөздерінің жобалық нұсқалары Парламент веб-сайтында алғаш рет жарияланғанда ұсынылады. Мүшелер кездейсоқ фактілік қателіктерді түзетуді сұрауға құқылы, бірақ олар парламентте айтқандарын маңызды түрде өзгерте алмайды.
On 9 July 1867, a team of five reporters, led by Chief Reporter C. C. N. Barron, produced the first official report of debates of the New Zealand Parliament. Ever since that day official transcripts of members' speeches in the New Zealand House of Representatives have been continuously published. Today the New Zealand Hansard is produced by a team of 17 FTE Hansard Editors within the Office of the Clerk of the House of Representatives. Hansard is published on the New Zealand Parliament website each day the House sits, and later indexed bound volumes are produced. Speeches are transcribed directly from digital recordings of the debate, with staff present in the debating chamber to monitor the debate by recording the sequence of speakers and any interjections. Interjections are reported only if the member speaking replies to them or remarks on them during the course of his or her speech. Hansard Editors follow strict rules on what changes they can make to the words members use in the chamber. Hansard is as close to verbatim as possible, although Hansard Editors remove repetitions and redundancies and make minor grammatical corrections. Members are provided draft copies of their speeches at the same time that the speeches are first published on the Parliament website. Members can request correction of inadvertent factual inaccuracies but they are unable to significantly change what they said in the House.