Алексей Бранас (1187 ж. ө.б.) – византиялық сардар, таққа таласқан. 12 ғасырда шетелдік жауға қарсы табысқа жеткен соңғы әскери қолбасшы, Комненос әулетімен байланысты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
12 ғасырдағы Византия әскери қолбасшысы және билікті басып алуға тырысқан Алексиос (немесе Алексий) Бранас немесе Вранас (1187 жылы қайтыс болды) – Византия ақсұлуы, билікті басып алуға ұмтылған және 12 ғасырда шетелдік жауға қарсы көзге түсетін табысқа жеткен соңғы Византия әскери жетекшісі.
12th century Byzantine military leader and usurper
Alexios (or Alexius) Branas or Vranas (died 1187) was a Byzantine nobleman, attempted usurper, and the last Byzantine military leader of the 12th century to gain a notable success against a foreign enemy.
Өмірбаян
Алексиос Бранас – империялық Комнен әулетімен екі жақты байланысы бар танымал грек аристократы. Ол Михаил Бранас пен Мария Комнененің ұлы, ал Мария Комнене – Алексий I Комненнің шөбере қызы еді. Өзі Анна Вататзайнаға үйленді, ол Мануил I Комненнің немересі болған. Аннаның әпкесі Теодора Вататзайна да Мануилдің сүйіктісі еді. Бранас әулеті 11 ғасырдың ортасынан бері Адрианополь қаласы мен аймағында белгілі болды. Сол қаладағы тағы бір маңызды әулет – Вататздар, және Алексиос Бранас олардың отбасына үйленген. Замандастары Бранасты былай сипаттаған: "Бойы кішкентай, бірақ ой-қиялының тереңдігі мен шеберлігі зор, және өз заманының ең көрнекті қолбасшысы".
Alexios Branas was a notable Greek aristocrat, who was doubly linked to the imperial Komnenos family. He was the son of Michael Branas and of Maria Komnene, who was the great niece of Alexios I Komnenos. He himself married Anna Vatatzaina, the niece of Manuel I Komnenos. Anna's sister, Theodora Vatatzaina, was also Manuel's lover. The Branas family had been prominent in the city and region of Adrianople since the middle of the 11th century. Another prominent family in the same city were the Vatatzes, into which Alexios Branas was married. Branas was described by a contemporary as "Small in stature, but colossal in the depth and the deviousness of his understanding and by far the best general of his time".
Жетісті кампаниялар
Бранас – Андроник I Комненге қарсы көтеріліс ұйымдастырмаған, Византияның аса көрнекті әскербасыларының саналы бір бөлігі болды. Адалдығы үшін сыйлық ретінде Андроник I Бранасты құрметті протосебаст шеніне көтерді. Бранас оның атынан 1183 жылы Византия-Мажар соғысы кезінде Венгрияның Бела III әскерлеріне қарсы, сондай-ақ Теодор Кантакузен басқарған, Никея, Пруза және Лопадион қалаларына шоғырланған Анатолияның солтүстік-батысындағы көтеріліске қарсы бірнеше сәтті әскери науқандар жүргізді. 1185 жылы Андроник I құлағаннан және Исаак II Ангелос таққа отырғаннан кейін Бранас Сицилияның Вильгельм II басқаратын сицилиялық норман шапқыншыларына қарсы күресте ең үлкен жеңісіне қол жеткізді. Демитриц шайқасында ол толыққанды және шешуші жеңіске ие болды, бұл Империяға норман қауіпін тиімді түрде жойды.
Branas was one of relatively few prominent Byzantine generals never to raise a rebellion against Andronikos I Komnenos. As a reward for loyalty, Branas was raised to the exalted rank of protosebastos by Andronikos I. Branas led several successful campaigns on his behalf, against the forces of Béla III of Hungary in 1183 during the Byzantine–Hungarian War, and against a rebellion in north west Anatolia led by Theodore Kantakuzenos, centred on the cities of Nicaea, Prusa and Lopadion. Following the fall of Andronikos I and the elevation of Isaac II Angelos, in 1185, Branas achieved his greatest success in war when fighting against the Siculo Norman invaders under William II of Sicily. At the Battle of Demetritzes he gained an overwhelming and decisive victory, which effectively ended the Norman threat to the Empire.
Көтеріліс және өлім
Бранас жаңа император Исаак II Ангелосты жек көріп, оған деген наразылығы, оның генерал ретіндегі жетістіктерімен және бұрынғы императорлық Комненой әулетімен байланысының нәтижесінде, оны таққа таласуға батылдық берді. 1187 жылы Бранас Влахия-Бұлғар көтерілісін басу үшін жіберілді, ал Никетас Хониат оның көтерілісшілерге қарсы жасаған ерліктері үшін мақтады. Бұл жолы Андроник I-ге адал болғанынан өзгеше, ол бүлік көтерді; ол туған қаласы Адрианопольде император деп жарияланды, онда ол әскер жинап, туыстарының қолдауын алды. Бранас Константинопольге қарай жорық жасады, онда оның әскерлері қаланы қорғаған әскерге қарсы бастапқы жеңіске жетті. Алайда, ол қаланың қорғанысын бұзып немесе айналып өте алмады, қорғаушыларды сатып ала алмады және ешқандай жолмен қалаға кіре алмады. Императордың қайын інісі Конрад Монферрат басқарған императорлық әскерлер шабуылға шықты. Бранас әскерлері Конрадтың ауыр қаруланған жаяу әскерінің қысымына көніп, шегіне бастады. Жауап ретінде Бранас жеке Конрадқа шабуыл жасады, бірақ оның сөресі көп зиян тигізбеді. Конрад Бранасты аттан түсіріп, сөресі Бранастың қасқасының қорғағышына тиді. Жерге құлағаннан кейін Алексиос Бранастың басын Конрадтың қолдау көрсеткен әскерлері кесіп тастады. Басшысы өлген соң, көтерілісшілер шайқас алаңынан қашып кетті. Бранастың басын император сарайына алып барып, футболдай тепті де, одан кейін оның әйелі Аннаға жіберді, ол (тарихшы Никетас Хониаттың сөзіне сәйкес) осы қорқынышты көрініске батыл түрде ден қойды.
Branas held the new emperor Isaac II Angelos in contempt, this, combined with his successes as a general and connections to the former imperial dynasty of the Komnenoi, emboldened him to aspire to the throne. In 1187, Branas was sent to counter the Vlach Bulgarian Rebellion and Niketas Choniates praised him for his deeds against the rebels. This time, in contrast to his loyalty to Andronikos I, he did rebel; he was proclaimed emperor in his native city of Adrianople, where he mustered his troops and gained the backing of his kinsmen. Branas then advanced on Constantinople, where his troops gained an initial success against the defending army. However, he was unable to pierce or bypass by the city's defences, or suborn the defenders, and could not gain entry by any means. The imperial forces led by Conrad of Montferrat, the emperor's brother in law, made a sortie. The troops of Branas began to give way under pressure from Conrad's heavily equipped infantry. In response Branas personally attacked Conrad, but his lance thrust did little harm. Conrad then unhorsed Branas, his lance striking the cheekpiece of Branas' helmet. Once on the ground, Alexios Branas was beheaded by Conrad's supporting footsoldiers. With their leader dead, the rebel army fled the field. Branas' head was taken to the imperial palace, where it was treated like a football, and was then sent to his wife Anna, who (according to the historian Niketas Choniates) reacted bravely to the shocking sight.
Балалар
Ол қайтыс болғаннан кейін, оның ұлы Теодор Бранас жесір императрица Аннаның (Франциялық Аньес) жақыны болды: 1193 жылы Батыс шежірешісі Альберік де Труа-Фонтеннің мәліметінше, олар бірге болды. Теодор Цезарь атағын алды және Латын империясы оған Адрианопольдің мұрагерлік билеушісі құқығын берді. Алексий Брананың, шамасы Евдокия аталған қызы да болды, ол себастократор Иоанн Дукастың ұлы Исаак Ангелосқа үйленді.
It was probably after his death that his son, Theodore Branas, became the lover of the dowager Empress Anna (Agnes of France): they were together by 1193 according to the Western chronicler Alberic of Trois Fontaines. Theodore was appointed Caesar and created hereditary lord of Adrianople by the Latin Empire. Alexios Branas also had a daughter, probably named Eudokia, who married Isaac Angelos, son of the sebastocrator John Doukas.