Джозеф Литтл Бристоу: Американ саяхатшысы және саяси қайраткері
Joseph L. Bristow
Джозеф Бристоу (1861-1944) – Канзас штатының республикалық саяхатшысы, Прогрессивтік дәуірдегі саяси қайраткер. Сенаттағы қызметі, шаруалық өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық саясаткер (1861–1944)
American politician (1861–1944)
Джозеф Литтл Бристоу (22 шілде 1861 – 14 шілде 1944) – АҚШ Канзас штатының республикалық саясаткері. 1908 жылы сайланған Бристоу АҚШ Сенатында бір мерзім қызмет етті, онда прогрессивті дәуірдің бірнеше саяси мәселелерін қолдауымен танылды. Зейнетке шыққаннан кейін Бристоу Вирджиния штатының Аннандейл қаласында фермерлікпен айналысты. Бристоу американдық саяси фольклордағы аңызға толы оқиғаның эпизодындағы маловаты рөлде болды: Сенатта "елге не қажет" деген тақырыпта сөз сөйлегенде, төрағалық етуші вице-президент Томас Р. Маршалл "Бұл елге жақсы бес центтік сигара керек" деп сыбырлады.
Joseph Little Bristow (July 22, 1861 – July 14, 1944) was a Republican politician from the American state of Kansas. Elected in 1908, Bristow served a single term in the United States Senate where he gained recognition for his support of several political causes of the Progressive era. In retirement, Bristow was a farmer in Annandale, Virginia. Bristow was a bit player in a legendary episode in American political folklore when his Senate speech on "what the country needs" moved a bored Vice President Thomas R. Marshall, the presiding officer, to stage whisper "What this country really needs is a good five cent cigar."
Ерте өмір
Жозеф Литтл Бристоу 1861 жылғы 22 шілдеде Кентукки штатының Хейзел Грин шағын ауылының жанында Уильям Бристоу мен Саванна (Литтл) Бристоудың ұлы болып дүниеге келді. Уильям Бристоу – методист пасторының ұлы, ол өзі де методист пасторы болған, мектепте сабақ берген және Америка Азамат соғысында Одақ армиясының қатысушысы болды. 1868 жылы анасы қайтыс болғаннан кейін, Бристоу әжесінің жолға берілген, діншіл отбасында тәрбиеленіп, білім алды. Уильям Бристоу 1876 жылы Канзас штатына көшіп кетті, ал Джозеф Бристоу одан кейін оның ізінен басты. Шамалы уақыт фермерлікпен айналысқаннан кейін, Бристоу методист пасторы болуға шешім қабылдады, ал 1882 жылы ол әйелімен бірге Канзас штатының Болдуин қаласына көшіп, Бейкер университетіне оқуға түсті.
Joseph Little Bristow was born just outside the hamlet of Hazel Green, Kentucky on July 22, 1861, the son of William Bristow and Savannah (Little) Bristow. William Bristow was the son of a Methodist minister who had become a Methodist minister, taught school, and was a Union Army veteran of the American Civil War. Following the 1868 death of his mother, Bristow was raised and educated in his grandfather's devoutly religious household. William Bristow moved to Kansas in 1876, and Joseph Bristow followed. After briefly working as a farmer, Bristow decided to pursue a career as a Methodist minister, and in 1882, his wife and he moved to Baldwin, Kansas so Bristow could enroll at Baker University.
Еңбек жолын бастауы
Діни қызметкер болмау туралы шешім қабылдағаннан кейін, Бристоудың саяси мансабы студент кезінде, 1884 жылғы АҚШ президенттік сайлауында президенттік және вице-президенттікке республикалық партияның кандидаттарын қолдау үшін Блейн мен Логан клубын ұйымдастырғанда басталды. Ол 1886 жылы Бейкер университетін бакалавр дәрежесімен, құрметті дипломмен бітірді. 1889 жылы Бейкер университетінен өнер магистрі дәрежесін алды. 1912 жылы Бейкер университеті Бристоуға құрметті заң ғылымы докторы (LL.D.) дәрежесін берді. Оқу орнында Бристоу «Дельта Тау Дельта» студенттік бауырластығына қосылды және Бейкердің төрт студенттік әдеби қоғамының ең ескісі – «Библиялық қоғамның» мүшесі болды. Сондай-ақ, ол кейіннен методист епископ шіркеуінің епискобы болған Уильям Альфред Куэйлмен жақын дос болды. Бітіргеннен кейін Бристоу Канзас штатының Дуглас округінің аудандық сотының хатшысы болып екі мерзім (екі жылдан) қызмет етті. Сот хатшысы қызметін атқару кезінде Бристоу Лоренс қаласының «Жас республикашылдар клубының» президенті де болды. Ол «Болдуин Леджер», «Оттава Геральд» және «Күнделікті республикашыл», «Республикашыл журналы» мен «Суару фермері» (барлығы Салина қаласында) сияқты бірнеше Канзас газеттерін редакциялады немесе жариялады. Бристоу 1888 жылы президенттікке Бенджамин Харрисонды қолдады және сол жылы Канзас республикалық комитетінің хатшысы болып сайланды. 1895 жылдан 1897 жылға дейін губернатор Эдмунд Нидхэм Морриллдің жеке хатшысы болды. Ауыл шаруашылығын кеңейту және қоршаған ортаны қорғау жақтасы ретінде, 1890 жылдары ол Мемлекетаралық суару қауымдастығының негізін қалаушылардың бірі болды.
After deciding not to become a member of the clergy, Bristow's political career began while still a student, when he organized a Blaine and Logan club to support the Republican nominees for president and vice president in the 1884 United States presidential election. He graduated from Baker University in 1886, receiving a Bachelor of Arts degree with honors. He received a Master of Arts degree from Baker in 1889. In 1912, Baker University awarded Bristow the honorary degree of LL. D. While in college, Bristow joined the Delta Tau Delta fraternity and was a member of the Biblical Society, the oldest of Baker's four student literary societies. He also developed a close friendship with William Alfred Quayle, who later became a bishop of the Methodist Episcopal Church. After graduating, Bristow served two two year terms as clerk of the district court of Douglas County, Kansas. While serving as court clerk, Bristow also served as president of the Young Men's Republican Club of Lawrence. He went on to edit or publish several Kansas newspapers, including the Baldwin Ledger, the Ottawa Herald, and the Daily Republican, Republican Journal and Irrigation Farmer, all in Salina. Bristow supported Benjamin Harrison for president in 1888, and that same year won election as secretary of the Kansas Republican Committee. From 1895 to 1897, he served as private secretary to Governor Edmund Needham Morrill. As an advocate for agricultural expansion and environmental conservation, in the 1890s he was one of the founders of the Interstate Irrigation Association.
Пошта бас шеберінің көмекшісі
Бристоу 1896 жылғы АҚШ президенттік сайлауында Уильям МакКинли мен Гаррет Хобарттың республикалық тізімі үшін үгіт жүргізді. МакКинли президенттік лауазымға келгеннен кейін, ол Бристоуды АҚШ пошта бөлімінің төртінші көмекші директоры етіп тағайындады. Бұл АҚШ пошта бөліміндегі жоғары деңгейдегі әкімшілік қызмет болатын, оған ауылдық почтаның тегін жеткізілуі, жабдықтар, қайтарылған хаттар және топография сияқты бөлімдер қарастырылды. Оның пошта бөліміндегі қызметі кезінде Бристоу, Миссури және Бристоу, Оклахома қалаларында пошта бөлімшелері ашылды және екі қала да Бристоудың құрметіне аталды. Испания-Америка соғысынан кейін МакКинли әкімшілігі Бристоуды Кубадағы АҚШ әскери үкіметінің пошта қызметіндегі жемқорлықты тергеп, есеп беру үшін Гаванаға жіберді. Кейін Бристоу МакКинли және Теодор Рузвельт әкімшіліктері кезінде пошта бөлімшелеріндегі жемқорлықты тергеді, ал республикалық заң шығарушылар кінәлі деп табылғанда, олар Рузвельтке оны қызметтен босату туралы өтініш жасады. 1905 жылы Рузвельт Бристоуды АҚШ үкіметі бақылап отырған Панама теміржолының жұмысын тексеру және Панама каналымен болашақ қарым-қатынасы туралы ұсынымдар беру үшін арнайы комиссар етіп тағайындады.
Bristow campaigned for the Republican ticket of William McKinley and Garret Hobart in the 1896 United States presidential election. After McKinley took office as president, he appointed Bristow as Fourth Assistant United States Postmaster General. This was a high level administrative post at the United States Post Office Department, with responsibility for divisions including Rural Free Delivery, supplies, dead letters, and topography. During his postal department career, post offices were established in Bristow, Missouri and Bristow, Oklahoma, and both communities were named in Bristow's honor. After the Spanish–American War, the McKinley administration dispatched Bristow to Havana to investigate and report on corruption in the postal service of the United States Military Government in Cuba. Bristow later investigated post office corruption during the McKinley and Theodore Roosevelt administrations, and when Republican legislators were implicated, they successfully petitioned Roosevelt to remove him. In 1905, Roosevelt appointed Bristow as a special commissioner to investigate operation of the Panama Railroad, which was controlled by the U. S. government, and make recommendations on its future relationship with the Panama Canal, which was then under construction.
АҚШ сенаторы
Прогрессивті және сыбайлас жемқорлыққа қарсы саясатты ұстанатын республикашыл ретінде Бристоу АҚШ Сенатының орындарына алғашқы сайлау өткізуді ұйымдастырды, ал 1908 жылы ол даулы алғашқы сайлауда жеңіске жеткеннен кейін сенатор болып сайланды. Сенатта Бристоу сенаторларды штат заң шығарушы органдары таңдайтын, еліздік тікелей сайлауды жақтады. Бристоу 1912 жылы қабылданған және сенаторларды бүкіл штат бойынша халықтың тікелей дауысымен сайлауды бекіткен Он жетінші түзетудің авторы болды. Сенаттағы қызметі барысында Бристоу Пошта шығындары жөніндегі комитет төрағасы (61-ші және 62-ші Конгрестер) және Куба қатынастары жөніндегі комитет төрағасы (63-ші Конгресс) қызметін атқарды. Бристоу теміржолдар мен коммуналдық қызметтерді реттеуге арналған Манн-Элкинс заңының бастапқы нұсқасына қарсы болды, себебі ол ұсынылған федералдық коммерциялық соттың Мемлекетаралық сауда комиссиясының құзыретін әлсірететініне сенді, бірақ заң ұсынылған соттың құзыретін комиссияға беру үшін түзетілген кезде қолдау көрсетті. Көптеген прогрессивті республикашылдар сияқты, Бристоу импортталған тауарларға баж салығын көтерген Пейн-Олдрич тарифтік заңына да қарсы болды, өндірушілердің тұтынушылар үшін қымбаттау баға төлеуінің есебінен пайда табуға құқығы жоқ екенін айтты. 1911 жылы Дуайт Д. Эйзенхауэр АҚШ Әскери академиясына (Вест-Пойнт) тағайындалу үшін Бристоумен бәсекелесті. Ол Бристоудың қызметкерлері өткізген емтиханды жақсы нәтижемен тапсырды, нәтижесінде тағайындауға ұсынылды. Содан кейін Эйзенхауэр академияның қабылдау емтиханында да жақсы өнер көрсетіп, 1915 жылғы Вест-Пойнт курсына қабылданды. 1912 жылы Бристоу Теодор Рузвельтті президенттікке қолдады, бірақ Рузвельттің жаңа Прогрессивтік партиясына қосылмады, өйткені ол оның ұзақ мерзімді табысқа жете алмайды деп ойлады. Бристоу 1914 жылы қайта сайлануға үміткер болды, бірақ жеңіліске ұшырады.
As a Republican identified with progressive and anticorruption policies, Bristow succeeded in creating primary elections for U. S. Senate seats, and in 1908 he won election to the senate after prevailing in a contested primary. In the senate, Bristow advocated nationwide direct election of Senators, who were chosen by state legislatures. Bristow was an author of the Seventeenth Amendment, which passed in 1912, and established the election of senators by statewide popular vote. During his senate career, Bristow served as chairman of the Committee on Expenditures in the Post Office (61st and 62nd Congresses) and the Committee on Cuban Relations (63rd Congress). Bristow opposed the original version of the Mann–Elkins Act for regulating railroads and utilities, because he believed the proposed federal commerce court would weaken the Interstate Commerce Commission's authority, but supported the act when it was amended to place the proposed court's authority with the commission. Like most progressive Republicans, Bristow also opposed the Payne–Aldrich Tariff Act, which raised duties on imported products, arguing that manufacturers did not deserve to profit at the expense of higher prices for consumers. In 1911, Dwight D. Eisenhower competed for an appointment from Bristow to the United States Military Academy (West Point). He performed well on the examination administered by Bristow's staff, which resulted in his recommendation for the appointment. Eisenhower then performed capably on the academy's entrance exam and was admitted to West Point's Class of 1915. In 1912, Bristow supported Theodore Roosevelt for president, but did not join Roosevelt's new Progressive Party, believing that it would not attain long term success. Bristow was an unsuccessful candidate for reelection in 1914.
Кейінгі өмірі
1915 жылдың қаңтар айында сайланған губернатор Артур Каппер Бристоуды Канзас мемлекеттік пайдалы қызметтер комиссиясына тағайындау ниетін жариялады. Бристоу 1915 жылдың 5 наурызында, сенаттағы мерзімі аяқталғаннан кейін комиссияға қосылды. 1915 жылдың сәуір айында Бристоу комиссия төрағасы болып тағайындалды және ол 1918 жылы АҚШ Сенатының мандатына үміткерлік науқанына қатысу үшін отставкаға шыққанға дейін қызмет етті. Оның бастапқы науқаны сәтсіз аяқталды, ал Каппер жалпы сайлауда жеңіске жетті. Зейнетке шыққаннан кейін Бристоу Вирджиния штатының Аннандейл қаласындағы 18 ғасырға жататын Оссиан Холл плантациясында тұрды. Бристоу 1944 жылдың 14 шілдесінде Оссиан Холлда қайтыс болды. Ол Салинадағы Гипсом Хилл зиратына жерленді.
In January 1915, Governor elect Arthur Capper announced his intention to appoint Bristow to the Kansas Public Utilities Commission. Bristow joined the commission on March 5, 1915, the day after his senate term expired. In April 1915, Bristow was appointed to serve as the commission's chairman, and he served until resigning to campaign for a U. S. Senate seat in 1918. His primary campaign was unsuccessful, and Capper won the general election. In retirement, Bristow was a resident of Ossian Hall, an 18th century plantation house in Annandale, Virginia. Bristow died at Ossian Hall on July 14, 1944. He was buried at Gypsum Hill Cemetery in Salina.
Отбасы
1879 жылы қарашада Бристоу Кентукки штатының Флемингсбург қаласынан Маргарет Х. Хендрикске үйленді. Олар бес баланың ата-анасы болды, олардың екеуі нәресте шағында қайтыс болды – Уильям Х., Берта М., Джозеф К., Франк Б. және Эдвин М. Эдвин 1935 жылы қайтыс болғаннан кейін, Бристоу оның жеті баласын тәрбиелеуге жауапкершілікті алды.
In November 1879, Bristow married Margaret H. Hendrix of Flemingsburg, Kentucky. They were the parents of five children, the first two of which died in infancy— William H., Bertha M., Joseph Q., Frank B., and Edwin M. Edwin died in 1935, after which Bristow took on responsibility for raising Edwin's seven children.