19 ғасырдағы португалдық құл тасымалдау кемесі "Текора"

Кіріспе

Португалиялық құл кемесі XIX ғасырдың басында +Теккора әскери кемесі. Текора – XIX ғасырдың басындағы португалиялық құл кемесі. Бриг құл саудасы үшін арнайы салынған, бірақ 19-ғасырдың алғашқы онжылдығындағы халықаралық шарттармен бірнеше елдер адамдарды құл ретінде Атлантика арқылы тасымалдауды заңсыз деп жариялаған болатын. Ол Африка жағалауында құл саудасын тоқтатуға тырысқан британдық патрульдерден қашу үшін жылдам және маневрлеуге қабілетті болды. Сол жерде құл саудагерлері Африкадан шамамен 500 адам сатып алып, оларды "Текора" кемесімен Кубаның Гавана қаласына тасымалдады.

Шарттар

Тұтқындар киімдерін шешіп, бес-бесінен тізбектеліп, құлдар қоймасына (негізгі палубаның астындағы және жүк қоймасының үстіндегі палуба) тығыз тығылып қойылды. Жатқанда бір адамның басы екінші адамның тізесіне тигізілетіндей етіп, олар тығыз жатқызылды. Кемедегі қараңғы қоймада әр құлға он апталық сапар барысында шамамен бір метрдей биіктік берілді. Кейде тұтқындарды палубаға көтеріп, күрішпен тамақтандыратын. Өздерін аштықтан өлтіргісі келгендерді, көбінесе болатындай, қамшымен соғып, мәжбүрлеп тамақтандыратын. Теңізде жүргенде су қоры азайып, тығыз, желдеткішсіз құлдар палубасында аурулар тарады. Азық-түлік азайған кезде, экипаж 30-40 құлды тізбектеп байлап, соңына ауыр салмақ қосып, суға лақтырып жіберетін. Салмақ тізбекті және құлдарды суға сүйреп, оларды батырып өлтіретін. Ұзақ сапар барысында ауру, азықтандырылмау және ұрып-сапырудан құлдардың үштен бірі көз жұмды. Испания бақылауындағы Кубаға құл әкелуге тыйым салынғандықтан, құл саудагерлері африкалық тұтқындарды түнде шағын қайықтармен жағаға шығаратын. Оларды Гаванадан бірнеше шақырым қашықтықтағы кішкентай шығанаққа түсіретін. Құрлыққа жеткен соң құлдар баракка, яғни құл қорасына орналастырылатын. Испания заңдарына сәйкес, маусымның соңында Кубаға келген африкалықтар заңды түрде босатылатын. Бірақ оларды жалған түрде Кубада туған құлдар деп тіркеп, бөліп сататын. Екі испан плантация иесі, Хосе Руис пен Педро Монтес, аман қалған африкалықтардың 53-ін сатып алды: 49 ер адам, бір ұл және үш қыз. Руис пен Монтес жүктерін және құлдарын "Амистад" кемесіне тиеп алып, Кубадағы Пуэрто-дель-Принсипе плантациясына қарай жолға шықты. Сапар барысында құлдар көтеріліс жасап, экипажды өлтіріп, Руис пен Монтесті аман қалдырып, бұрынғы тұтқындарын Африкаға қайтаруға мәжбүрлеуді көздеді. Бірақ испандықтар кемені түнде АҚШ жағалауымен жүргізіп, Лонг-Айленд жағалауында американдық әскери катерімен тоқтатылды. Менделер Нью-Лондон, Коннектикут штатында көтерілісшілер ретінде тұтқындалды. Америка Құрама Штаттарының Жоғарғы Сотына дейін жеткен ұзақ сот процесінен кейін, американдық аболиционист адвокаттар (соның ішінде бұрынғы президент Джон Куинси Адамс) қорғаған африкалықтар 1841 жылы бостандықтарын жеңіп алды. 35-ке жуық аман қалғандар Африкаға қайтуды жөн көрді, ал 1842 жылғы сапарына Бруклиндегі (Нью-Йорк) қара нәсілділердің діни ұйымы сияқты түрлі көздерден жиналған жеке қаражат жұмсалды. Олармен бірге миссионер және британдық теңіз күштерінде қызмет еткен, аудармашы болып жұмыс істеген африкалық теңізші Джеймс Кови де болды.

The captives were stripped, chained in groups of five, and packed tightly into the slave hold (a deck below the main deck and above the cargo hold) so that one person's head, when lying in rows, was forced upon another person's thigh. In the ship's dark hold, each slave had 3 feet (1 m) of headroom during the ten week voyage. The captives were sometimes brought up on deck and fed rice. Those who tried to starve themselves, as often happened, were whipped and forced to eat. While they were at sea, water supplies ran low, and disease spread through the closely packed, unventilated slave deck. At times when supplies ran low, the crew would chain 30 to 40 slaves together, attach a heavy weight to the end, and throw the weight overboard, which would drag the chains and the slaves underwater, drowning them. Nearly a third of the slaves died during the long voyage from disease, malnutrition, and beatings. Since importing slaves into Spanish controlled Cuba was illegal, the slave traders smuggled the captive Africans ashore at night in small boats. They landed them in a small inlet a few miles from Havana. Once on land, the slaves were placed in a barracoon, or a "slave pen." Under Spanish law, once they arrived in Cuba in late June, the Africans were legally free. But they were fraudulently classified as Cuban born slaves so they could be separated and sold. Two Spanish plantation owners, Jose Ruiz and Pedro Montes, bought 53 of the surviving Africans: 49 men, a boy, and three girls. Ruiz and Montes packed their cargo and the slaves on board the schooner La Amistad and set sail for their plantation at Puerto del Príncipe, Cuba. During the voyage, the slaves rebelled and killed the crew, sparing Ruiz and Montes in the hopes of forcing their former captors to return them to Africa. Instead, the Spanish navigated the ship at night along the United States coast, and they were intercepted by an American naval cutter off the coast of Long Island. The Mende were imprisoned as mutineers in New London, Connecticut. After a drawn out legal affair that reached the United States Supreme Court, the Africans, represented by American abolitionist attorneys (including former President John Quincy Adams) won their freedom in 1841. Some 35 survivors chose to return to Africa, and their voyage in 1842 was paid by private funds raised by various sources, including a black religious organization from Brooklyn, New York. They were accompanied by a missionary and James Covey, an African sailor in the British navy who had served as interpreter.