Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Беатрис Вуд: Даданың анасы – 1993 жылы түсірілген, Том Нефф жазған және режиссерлік еткен, авангардтық Дада суретшісі Беатрис Вудқа арналған деректі фильм.
Beatrice Wood: Mama of Dada is a 1993 documentary film written and directed by Tom Neff about the avant garde Dada artist Beatrice Wood.
Қысқаша мазмұны
Бұл деректі фильмде суретші Беатрис Вудтың өмірі мен шығармашылығы, әсіресе 1910 жылдардағы Дада деп аталатын өнер қозғалысының мүшесі ретіндегі тәжірибесі егжей-тегжейлі көрсетіледі. Фильмде Марсель Дюшан мен Анри Пьер Рошемен болған достығы да баяндалады. Олардың кітабы және одан кейін түсірілген «Жюль мен Джим» фильмі, әрине, олардың үшеуінің арақатынасынан шабыттанған, бірақ іс жүзінде Роше, Хелен Грунд және неміс жазушысы Франц Гессел арасындағы кейінірек туған қарым-қатынасқа негізделген. Фильмде Вудтың туындыларын көрмеге қойған әртүрлі өнер кеңесшілері, суретшілер мен галерея иелерімен консультациялар жүргізіліп, сұхбат алынды.
The documentary details the life and work of the artist Beatrice Wood, particularly her experiences as one of the members of the art movement known as Dada during the 1910s. It also recounts friendships with Marcel Duchamp and Henri Pierre Roché whose book, and subsequent film Jules and Jim, was no doubt inspired by the relationship between the three of them, but actually based on a later relationship between Roché, Helen Grund and the German writer Franz Hessel. Various art consultants, artists, and owners of art galleries who have exhibited Wood's art consulted on the film and were interviewed.
Өмірбаян
16 мм форматында түсірілген фильмнің премьерасы 1993 жылғы 3 наурызда Лос-Анджелестегі Pacific Design Center орталығында Вудтың 100 жылдығына орай өтті. Los Angeles Times газетінің мәліметінше, Вудтың туған күнін тойлаған және фильмді көргендердің қатарында Дэнни ДеВито, Джек Николсон, Майкл Медавой, Дэвид Кросби, Стивен Стиллс, Типпи Хедрен, Леонард Нимой, Эстель Гетти, Паула Прентисс, Дебора Раффин және тағы да басқалар болды.
The film, shot in 16mm, premiered on March 3, 1993 at the Pacific Design Center in Los Angeles to coincide with Wood's 100th birthday. According to the Los Angeles Times, guests that celebrated Wood's birthday and viewed the film included Danny DeVito, Jack Nicholson, Michael Medavoy, David Crosby, Stephen Stills, Tippi Hedren, Leonard Nimoy, Estelle Getty, Paula Prentiss, Deborah Raffin, and others.
Тарату
Бұл деректі фильм 1993 жылғы 1 қазанда Американың батыс жағалауында PBS арнасында көрсетілді, ал 1994 жылғы көктемде Шығыс жағалауында көрсетілді.
The documentary was broadcast on PBS on the American West Coast on October 1, 1993 and was shown in the Spring of 1994 on the East Coast.
Сыни жауап
PBS телеарнасында көрсетілген кезде Los Angeles Times газеті фильмді жоғары бағалап, былай деп жазды: «Суретші Бейатрис Вуд туралы деректі фильм түсіру, оның өзінің өмірге толылығымен тең болатын фильм түсіру мүмкін емес пе? Бірақ продюсер-режиссер Том Неффтың «Бейатрис Вуд: Даданың анасы» атты жанды фильмі, бүгін KCET телеарнасының 28-ші арнасында сағат 22:00-де көрсетіледі, сіз тілейтінге ең жақын. Фильмдегі ең қызықты сахналардың бірі – Вудтың өмірбаяндық суреттері мен картиналарын көрсету. Бұл түрлі-түсті бейнелерде әлі де жас, бойында шапағаттылық пен құштарлық сезімі бар, сари киген шағын суретшінің қуанышын көруге болады, ол жаңадан пісірілген қыш ыдыстарды ашып немесе ер адамдардың ризашылығы туралы әңгімелеседі. Фильмдегі сұхбат берушілердің бірі айтқандай, егер ол жапондық болса, Вуд бұрыннан-ақ «тірі ұлттық қазына» деп аталатын болар еді. Бірақ, кем дегенде, біз осы керемет әйелді тану үшін «Бейатрис Вуд: Даданың анасы» атты лайықты құрметке ие болдық». Variety киносыншысы Тони Скотт фильмнің өндірістік сапасын жоғары бағалап, былай деп жазды: «100 жасар Охай қыш өнерпазына деген сүйіспеншілік, өмірге деген құштарлығы сарқылып қалғандарға үміт сыйлап, жақсы дос іздеушілерге қуаныш сыйлар. Сезімталдықпен түсірілген, әдемі жарықтандырылған және шеберлікпен монтаждалған Бейатрис Вудқа арналған мадақ сөздері сұлулықпен жарқырайды. Вудтың өзі – тартымды, еңбекқор, тәртіпті, көңілді және тәуелсіз тұлға, ол әлі де толыққанды өмір сүруде. Спикерлердің бірі: «Бейатрис өзінің ішінде керемет баланы сақтап тұрады», - деп мәлімдеді. Фильм «Cine Golden Eagle» сыйлығына ие болды. Архивтік фотосуреттер мен картиналар, тарихшылар мен кураторлар суретті толықтыруға көмектеседі, ал Джон Росаско тамаша музыкамен қамтамасыз етті».
When shown on PBS, the Los Angeles Times lauded the film and wrote, "Making a documentary about artist Beatrice Wood that is as full of life as its subject is probably impossible. But producer director Tom Neff's energetic Beatrice Wood: Mama of Dada, which airs at 10 tonight on KCET TV Channel 28, comes as close as you could ask Among the most compelling sequences are those that show Woods' autobiographical drawings and paintings. These colorful images are full of the same passion and sensuality that still emanates from the tiny, plucky sari clad artist whom we now see opening up a freshly fired kiln full of pottery or chatting about the joys of men. If she were Japanese, as one of the interviewees in the film points out, Wood would have long ago been dubbed a living national treasure. As is, at least we've got the worthy tribute that is Beatrice Wood: Mama of Dada by which to know this incredible woman." Variety film critic, Tony Scott, praised the production values of the film and wrote, "A loving look at a 100 year old Ojai potter painter should give plenty of hope to those whose lust for life may have faded, joy to those who enjoy a good companion. Sensitively filmed, handsomely lit and expertly edited, the ode to Beatrice Wood shimmers in beauty Wood herself is a charming, industrious, disciplined, amusing and independent figure who's still living a full life. One of the speakers proclaims, 'Beatrice keeps a wonderful child alive in her.' The spec has been awarded the Cine Golden Eagle. Archival photos and paintings, historians and curators help fill out the picture, and John Rosasco has supplied a splendid score."