Жүлия Фэй: Американдық актрисаның өмірі мен мансабы
Julia Faye
Жүлия Фей – американдық актриса, 30-дан астам фильмде түскен. «Волга лодкашысы» фильмінен кейін Голливудтың жұлдызына айналды. Биографиясы, ролдері туралы оқыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық актриса Джулия Фэй Малони (24 қыркүйек 1892 – 6 сәуір 1966), кәсіби аты Джулия Фэй, үнсіз және дыбысты фильмдерде ойнаған американдық актриса. Ол Сесил Б. Демилдің 30-дан астам фильмдерінде ойнағанымен белгілі болды. Оның рөлдері қызметшілерден, жас қыздардан бастап, сондай-ақ вампирлер мен патшайымдарға дейін әртүрлі болды. "Волгалық қайықшы" (1926) фильміндегі рөлінен бұрын, ол "Голливудтың әдемі аяқтарымен танымал" болған, ал кейіннен "Голливудтың сүйікті актрисаларының бірі" ретінде танылды.
American actress
Julia Faye Maloney (September 24, 1892 – April 6, 1966), known professionally as Julia Faye, was an American actress of silent and sound films. She was known for her appearances in more than 30 Cecil B. DeMille productions. Her various roles ranged from maids and ingénues to vamps and queens. She was "famed throughout Hollywood for her perfect legs" until her performance in Cecil B. DeMille's The Volga Boatman (1926) established her as "one of Hollywood's popular leading ladies."
Ерте өмір
Фэй Вирджиния штатының Ричмонд қаласына жақын жерде әжесінің үйінде дүниеге келген. Оның әкесі Роберт Дж. Малони (1865 жылы туған), Атчисон, Топека және Санта-Фе темір жолында жұмыс істеді. Оның анасы Эмма Луиза Эллиотт (1872–1955), Индиана штатының Нью-Касл қаласынан шыққан. Оның ата-анасы 1890 жылы Канзас штатының Ньютон қаласында үйленді. Фэйдің әкесінің әкесі Томас Малони Ирландияда дүниеге келген және 1850 жылдары АҚШ-қа көшіп келген. Фэйдің әкесі 1901 жылға дейін қайтыс болды, содан кейін оның жесір анасы Индианада Сайрус Демитриос Ковеллге (1862–1941) үйленді. Фэй әкесінің атын алып, оны әкесі деп тіркеді. 1915 жылы Голливудқа достарына бару үшін келгенге дейін ол Миссури штатының Сент-Луис қаласында тұрған. Ол киностудиялардың біріне барып, актер және режиссер Кристи Кэбаннемен танысты. Екеуі Сент-Луис туралы әңгімелесіп, бұрын сонда бір үйдің қасында тұрғандарын анықтады. Кэбанне Фэйдің анасын киноға түсуге көндірді.
Faye was born at her grandmother's home near Richmond, Virginia. Her father, Robert J. Maloney (born 1865), worked for the Atchison, Topeka and Santa Fe Railway. Her mother, Emma Louise Elliott (1872–1955), was from New Castle, Indiana. Her parents had married in 1890 in Newton, Kansas. Faye's paternal grandfather, Thomas Maloney, was born in Ireland and had immigrated to the United States in the 1850s. Faye's father died sometime before 1901, when her widowed mother married Cyrus Demetrios Covell (1862–1941) in Indiana. Faye took her stepfather's name and listed him as her father. She had lived in St. Louis, Missouri, prior to coming to Hollywood in 1915, to visit friends. She visited one of the film studios and was introduced to actor and director Christy Cabanne. The two reminisced about St. Louis and discovered that they had lived next door to one another there. Cabanne persuaded Faye's reluctant mother to allow her to be in motion pictures.
Үшбұрыш, Көркем өнер және Кистоун (19151916)
Фэй 1915 жылы «Триангел кино корпорациясы» үшін Кристи Кэбанн режиссерлік еткен «Аламо шейіттері» және «Қошшы» фильмдерінде эпизодтық рөлдермен үнсіз фильмдерде дебют жасады. Оның алғашқы толыққанды және маңызды рөлі 1915 жылы Мигель де Сервантестің романының көркем өнерге бейімделуінде ДеВолф Хоппердің Дон Кихотының қарсыласы – Доротея рөлі болды. «Мотография» киножурналының рецензенты Нейл Г. Кавард «Дон Кихот» туралы рецензиясында: «Фей Тинчер Дульсинея рөлінде де, Джулия Фей Доротея рөлінде де фильмге көңіл көтеріп, қызығушылық қосты» деп жазды. Фэйдің танымалдылығы 1916 жылы шыққан бірнеше «Кистоун» комедияларында, оның ішінде «Кино жұлдызы», «Оның машинасының құлауы», «Соңғы күлкісі», «Бакинг қоғамы», «Толқын серфері» және «Сүйгеннің күші» фильмдеріндегі түсілімдері арқылы артты. Ол сондай-ақ Д.У. Гриффит үшін де жұмыс істеді, ол оған «Төзімділік» (1916) фильміндегі шағын рөлді берді.
Faye made her debut in silent films with bit roles in Martyrs of the Alamo and The Lamb, both directed by Christy Cabanne for Triangle Film Corporation in 1915. Her first credited and important role was as Dorothea opposite DeWolf Hopper's Don Quixote in the 1915 Fine Arts adaptation of the famous Miguel de Cervantes novel. Neil G. Caward, a reviewer for the film journal Motography, wrote, in his review of Don Quixote, that "both Fay Tincher as Dulcinea and Julia Faye as Dorothea add much enjoyment to the picture." Faye's growing popularity increased with her appearances in several Keystone comedies, including A Movie Star, His Auto Ruination, His Last Laugh, Bucking Society, The Surf Girl, and A Lover's Might, all released in 1916. She also worked for D. W. Griffith, who gave her a minor role in Intolerance (1916).
Белгілі ойыншылар Ласки (1917 1925)
Фэйдің Сесил Б. Демилл үшін алғашқы рөлі «Құдай ұмытқан әйел» (1917) фильмінде болды. Ол Демиллдің «Шыбырлаған хор», «Жаңа әйелдерге ескі әйелдер», «Сквау адам» және «Мен саған қайтып келгенше» (барлығы 1918 ж.) фильмдерінде жұмысын жалғастырды. 1919 жылы Фэй «Степпинг аут» фильмінде стенограф рөлін ойнады. Энид Беннетт, Найлс Уэлч және Гертруд Клэрмен бірге ойнаған Фэй, рөлін «дәрежелі» ойнағаны үшін сыншыдан мақтау алды. Демиллдің «Ер және әйел» (1919) фильмінде ол Глория Свонсонның үй қызын ойнады. Оның келесі фильмі, «Жарнама төлейді» (1919), Эльмер Харрис Роль Купер Мегрю мен Уолтер Хакетттің осы аттас пьесасы бойынша бейімделген Paramount Pictures компаниясының туындысы болды. Оны Дональд Крисп түсірді. Фэй Лоис Уилсонмен бірге басты рөлдегі әйелді сомдаған актерлердің қатарында болды. 1922 жылдың шілдесінде Фэй Paramount акциялық компаниясы мектебінің мүшесі ретінде тіркелді. Оның көрнекті тұлғаларына Рудольф Валентино, Глория Свонсон, Бетти Компсон, Уоллес Рид, Бейби Дэниелс және Пола Негри кірді. 1923 жылы ол Демиллдің «Он өсиет» фильмінің кіріспе бөлімінде өзінің ең танымал рөлдерінің бірі – Фараонның әйелін ойнады. Фэй Реймонд Гриффит пен Засу Питтспен бірге «Күйеулерді ауыстыру» (1924) фильмінде, Леатрис Джойдың «Рольдер» атты журналдағы әңгімесінен бейімделген комедиясында ойнады.
Faye's first role for Cecil B. DeMille was featured in The Woman God Forgot (1917). She continued working for DeMille in The Whispering Chorus, Old Wives for New, The Squaw Man and Till I Come Back to You (all 1918). In 1919, Faye played the stenographer in Stepping Out. Cast with Enid Bennett, Niles Welch, and Gertrude Claire, Faye was complimented by a critic for playing her role with "class". In DeMille's Male and Female (1919), she played Gloria Swanson's maid. Her next film, It Pays To Advertise (1919), was a Paramount Pictures release adapted by Elmer Harris from the play of the same name by Rol Cooper Megrue and Walter Hackett. It was directed by Donald Crisp. Faye was among the actors with Lois Wilson depicting the leading lady. Faye was listed as a member of the Paramount Stock Company School in July 1922. Its noteworthy personalities included Rudolph Valentino, Gloria Swanson, Betty Compson, Wallace Reid, Bebe Daniels, and Pola Negri. In 1923, she played The Wife of Pharaoh, one of her most famous roles, in the prologue of DeMille's The Ten Commandments. Faye joined Raymond Griffith and ZaSu Pitts in the screen feature Changing Husbands (1924), a Leatrice Joy comedy adapted from a magazine story entitled Roles.
ДеМилл Пикчерс Корпорациясы (19251927)
1925 жылы қаңтарда ДеМилл Famous Players–Lasky компаниясының бас директоры қызметінен кеткеннен кейін Америка кинокорпорациясының өндіріс жетекшісі болды. Ол жылына екі-үш фильм түсіріп, тағы 10-20 фильмнің түсірілімін бақылау жоспарлаған. Фэй онымен бірге Джой, Род Ла Рок, Флоренс Видор, Мэри Астор және Вера Рейнольдс та келді. "Волгалық қайықшы" (1926) фильмін ДеМилл режиссерлік етті және ол атақты орыс әнінің атымен аталды. Уильям Бойд, Элинор Фейр және Фэй ДеМиллдің "сурет өнеріндегі ең үлкен жетістігі" деп атаған туындыда басты рөлдерді ойнады. Фэйдің "батыл әйел" бейнесі оның мансабындағы ең тартымды рөлдердің бірі деп есептелді. Осы рөлге дейін ол "жібектей сирена рөлдерімен" танымал болған. Теодор Кослофф оған қарсы ақымақ ұста ретінде ойнады. Фэй "Патшалардың патшасы" (1927) фильмінде Марта рөлін сомдады. ДеМиллдің фотодрамасында Х. Б. Уорнер сомдаған Мәсіх зор салтанатпен таныстырылады. Соқыр бала Құдайды іздейді, ал продюсер/режиссер камераны ақырындап баланың көзіне бұрады. Көрермен Мәсіхті алғаш рет соқыр баланың көзімен, көру қабілеті қайта қалпына келгендей көреді. Фэй "Патшалардың патшасы" фильмін насихаттау үшін Нью-Йоркке жеке сапар жасады, сондай-ақ Чикаго қаласындағы (Иллинойс штаты) сатушылардың конгресінде сөз сөйледі. Фэй DeMille Pictures Corporation үшін Пол Слоун режиссерлік еткен 60 минуттық үнсіз комедия "Turkish Delight" (1927) фильміндегі басты рөлі үшін сыншылардың жоғары бағасын алды. Ол 1927 жылы ДеМиллдің "Чикаго" пьесасының киноға бейімделуінде Велма рөлінде ойнады; ол Велма рөлін экранда алғаш сомдаған актриса атанды.
When DeMille resigned as director general of Famous Players–Lasky, in January 1925, he became the production head of Cinema Corporation of America. He planned to direct two or three films per year and supervise the making of between ten and twenty more. Faye came along with him as did Joy, Rod La Roque, Florence Vidor, Mary Astor, and Vera Reynolds. The Volga Boatman (1926) was directed by DeMille and named for the noted Russian song. William Boyd, Elinor Fair, and Faye have primary roles in a production DeMille called "his greatest achievement in picture making." Faye's depiction of a "tiger woman" was esteemed as the most captivating of her career, to this point. Before this role she had been known for "silken siren roles". Theodore Kosloff played opposite her as a stupid blacksmith. Faye played Martha in The King of Kings (1927). Christ, portrayed by H. B. Warner, is introduced with great majesty in the DeMille photodrama. A blind child searches for the Lord and the producer/director turns the camera gradually down to the child's eyes. The viewer sees Christ initially like the blind child whose sight is restored. Faye traveled to New York City for personal appearances in association with The King of Kings and to address a sales convention in Chicago, Illinois. Faye won critical acclaim for her leading performance in the 60 minute silent comedy Turkish Delight (1927), directed by Paul Sloane for DeMille Pictures Corporation. She was featured as Velma in the 1927 DeMille produced film adaptation of the play Chicago; she has the distinction of being the first actress to portray Velma on screen.
Дыбысты фильмдер (19281957)
Фэй Демилдің "Құдайсыз қыз" (1929) фильмінде тұтқын рөлінде кішкентай эпизодқа ие болды, онда бірнеше сөйлесетін сахналар болды, бірақ ол "дыбысты" дебютін Демилдің алғашқы дыбысты фильмі "Динамит" (1929) фильмінде Марсия Таун рөлінде ойнады, онда Конрад Нагел, Кей Джонсон және Чарльз Бикфорд та түсті. "Динамит" сонымен қатар оның Metro Goldwyn Mayer компаниясындағы алғашқы фильмі болды. Ол сондай-ақ MGM компаниясының тағы екі туындысында ойнады: Марион Дэвис комедиясында "Not So Dumb" (1930) және Демилдің "The Squaw Man" (1931) фильмінің үшінші және соңғы қайта түсірілімінде, 1930 жылдардың басында кинодан қысқа мерзімге зейнеткерлікке шыққанға дейін. Ұзаққа соқпаған некеден кейін Фэй "Біз қайтадан кездескенше" (1936) фильміндегі шағын рөлмен киноға оралды және "Union Pacific" (1939) фильмінен бастап Демилдің барлық келесі фильмдерінде түсті, ол Демилдің фильмдеріне оралуын белгіледі. "Самсон мен Далида" (1949) фильмінде ол Далиданың қызметшісі Хишам рөлін ойнады. "The Ten Commandments" (1956) фильмінде ол Ааронның әйелі Елишеба рөлінде ойнады. Оның соңғы рөлі 1958 жылы Демилдің өзі продюсерлік еткен, бірақ күйеу баласы Энтони Квинн режиссерлік еткен "Буканер" фильмінің қайта түсіріліміндегі егде жастағы әйел рөлі болды.
Faye had a small role as an inmate in DeMille's The Godless Girl (1929), which featured some talking sequences, but she made her "talkie" debut playing Marcia Towne in DeMille's first sound film, Dynamite (1929), co starring Conrad Nagel, Kay Johnson, and Charles Bickford. Dynamite was also her first Metro Goldwyn Mayer film. She also appeared in two other MGM productions, the Marion Davies comedy Not So Dumb (1930) and DeMille's third and final remake of The Squaw Man (1931), before her brief retirement from films in the early 1930s. After a short lived marriage, Faye returned to films with a minor role in Till We Meet Again (1936) and would go on to appear in every one of DeMille's films after Union Pacific (1939), which marked her return to DeMille films. In Samson and Delilah (1949), she had a prominent supporting role as Delilah's maidservant, Hisham. In The Ten Commandments (1956), she played Elisheba, Aaron's wife. Her last role was as a dowager in the 1958 remake of DeMille's The Buccaneer, produced by DeMille himself but directed by his son in law Anthony Quinn.
Жеке өмір
Фэй 1913 жылғы 2 тамызда Манхэттенде Гарольд Лерой Уолликке үйленді. Уоллик одан бұрын қайтыс болды, ал 1930 жылғы халық санағында ол жесір деп тіркелген. Фэй 1917 жылы Сесил Б. ДеМиллмен танысып, оның сүйікті әйелдерінің бірі болды. 1920 жылы Фэй Лос-Фелис қаласындағы Глендоуэр даңғылы, 2450 нөмірлі үйінде тұрды. Кейін ол Лос-Фелис қаласындағы 2338 Обсерватория даңғылындағы колониалды стильдегі үй сатып алды. Фэй 1935 жылғы 24 қазанда Лос-Анджелесте сценарийші Уолтер Энтони Мерриллге үйленді. 1936 жылғы сәуірде ол Мерриллден Невадада ажырасқанын хабарлады. 1966 жылғы 6 сәуірде 73 жасында қайтыс болды. Оның күлі Голливуд мәңгілік зиратындағы колоннадада сақталған.
Faye married Harold Leroy Wallick on August 2, 1913, in Manhattan. Wallick predeceased her, and she is listed as a widow in the 1930 census. Faye first met Cecil B. DeMille in 1917 and became one of his mistresses. In 1920, Faye resided at 2450 Glendower Avenue in Los Feliz. She later bought a Colonial Revival style mansion at 2338 Observatory Avenue, also in Los Feliz. Faye married screenwriter Walter Anthony Merrill on October 24, 1935, in Los Angeles. In April 1936, she announced that she had obtained a Nevada divorce from Merrill. on April 6, 1966, at the age of 73. Her cremated remains rest in the Colonnade at Hollywood Forever Cemetery.
Мұра
Америка кино индустриясына қосқан үлесі үшін Фэй Голливуд бульварының 6500 нөміріндегі Голливуд Даңқ аллеясында жұлдызбен марапатталды. Оның естеліктері, Бригам Янг университетінің Сесил Б. Демилл мұрағатында сақталған, әлі жарияланбаған.
For her contributions to the American film industry, Faye was awarded a star on the Hollywood Walk of Fame at 6500 Hollywood Boulevard. Her memoir, preserved in The Cecil B. DeMille Archives at Brigham Young University, has yet to be published.