Роберто Мангу: Әлемнің өзіндігінен туған сұлулық ізденісі

Кіріспе

Италиялық суретші

Роберто Мангу Кесада, сондай-ақ Роберто Мангу және Роберто Мангу деп те аталады, франко-испан суретшісі, суретші және мүсінші. Оның мансабы негізінен Италияда дамыды. Бонард пен Шагалдың терең ықпалымен, оның Париж, Милан, Севилья, Мадрид, Брюссель, Генуядағы шеберханалары Мартин Хайдеггерге жақын "болу мәселесін шешу қажеттілігінен" басталып, ол адамның ұзақ мерзімді және әлемнің өзгермейтіндігіне негізделген оқиғасына ортақтасқан туындыны біртіндеп дамытады, оны Permanenza деп атайды. Оның сөзіне сүйенсек, Permanenza – "әлемнің өзгермеушіліктерінің түсінігіне негізделген қазіргі заманның екінші дәуірі, постмодернизм мен құлдырауға жауап, әлемді сұлулық құтқарады деп жариялайтын екінші дәуір, адам мен табиғат және тірі жанды байланыстыру қажеттігін жариялайтын қазіргі заманның екінші дәуірі". Оның жұмысы классификацияланбайтын және өте айқын кескіндеме стилімен ерекшеленеді, оған ассириялық және парсы мүсіндері мен барельефтері күшті әсер етеді. Оның суреті бастапқыда осы екі шоғырланған бағыттың руханилығында дамыды: біріншісі – әлемнің өзгермеушілігіне оралу және оның болуы, ол Жан Экзекиас псевдонимімен айтқандай, "барлығы өзгеріп жатыр, бірақ ештеңе өзгермейді". Оның көзқарасының уақытсыз өлшемі бойынша оның суреті Ауде де Керростың анықтамасы бойынша қазіргі заманғы өнердің барлық стандарттарынан босап, Дидроның ықпалымен дүниежүзілік табиғат, континуум идеясына негізделген оракул суреті ретінде көрінеді. Оның айтуынша, қазіргі заманның үнемі тозуының көрсеткіштері тудырған парадигмалық өзгерістің қажеттілігіне тап болғанда, оның суреті кубизмнің дәл қарама-қарсысын ұсынады. Ол былай дейді: "Боннардтың әлемдік сипатқа ие бұл жолы қазіргі заманның жеңісін жариялаған ХХ ғасырдың басындағы барлық суреттерге түбегейлі қарсы келеді. Керемет кубизм осыны жариялады ғана емес, ең бастысы оған формасын берді: фрагментация, континуумның дәл қарама-қарсысы". Мангу "өнер туындысы – жасалып жатқан шындық" дейді. Оның ең көрнекті туындысы зооморфтық, антропоморфтық, минералдық, өсімдіктік және магниттік тұлға түрінде бейнеленген, оны ол Минтак деп атады. Минтак – өмірдің бастауынан күш алып, өмірлік күштің формалды көрінісі. Мангу алғашқы Минтакты саналы түрде суреттемеген. Оның суреті оған дейін пайда болды. 1992 жылы аяқталған және оны қызықтырған "Сан Франческо" суретін бақылап отырғанда, бірнеше жылдан кейін ол әліпбидің денесінде күресіп жатқан тұлғаны байқады. Минтак өзі Маңгудың суретіне кірді. Мифтік тұлға мен сиқырлы рух арасындағы Минтактың пайда болуы сол кезден бері оның суреттерінде өмір сүріп келеді, бұл әлемдегі барлық нәрсенің бастауында екендігіне куәлік етеді, сонымен қатар Шындық пен Уақыттың өзгермеушілігіндегі Адам рухының бір мезгілде болуын көрсетеді.

Roberto Mangú Quesada, also known as Roberto Mangú, and Roberto Mangou, is a Franco Spanish painter, draughtsman and sculptor. His career mainly developed in Italy. Deeply influenced by Bonnard and Chagall, his successive workshops in Paris, Milan, Seville, Madrid, Brussels, Genoa are all stages where, starting from "the need to take up the question of being" dear to Martin Heidegger, he has gradually developed a work centered on the adventure of man based on the long term and on the invariances of the world which he calls Permanenza. According to him, Permanenza "is none other than a second age of modernity built on the epiphanies of the invariances of the world is a response to post modernity and to decline, a second age which proclaims that the world will be saved by beauty, a second age of modernity which proclaims the need to connect man to nature and the living”. His work is essentially distinguished by an unclassifiable and very marked pictorial style, strongly influenced by Assyrian and Persian sculpture and bas reliefs. From its origins, his painting has developed in the spirituality of these two converging axes: first, the return and the presence of being in the invariances of the world where as he says under the pseudonym of Jean Exekias, "everything changes but nothing changes”. By the timeless dimension of his vision, his painting presents itself free from all the standards of Contemporary Art according to the definition of Aude de Kerros and is defined as an oracular, heralding painting based on the idea of global nature, of continuum, inspired by Diderot. According to him, faced with the need for a paradigm shift – generated by indicators of the ongoing exhaustion of modernity – his painting offers the exact opposite of Cubism. He says: “This path of global nature that Bonnard carried is radically opposed to all the painting of the beginning of the 20th century which carried the announcement of the triumph of modernity. It is up to the splendid Cubism not only to have announced modernity, but above all to have given it its form: fragmentation; which is the exact opposite of the continuum”. Mangú specifies “the work of art, a reality in the making”. His most emblematic work is embodied in the form of a zoomorphic, anthropomorphic, mineral, vegetal and magnetic being that he named Mintak. Mintak is a formal emanation of the vital force which seems to draw from the sources of life. Mangú did not consciously paint the first Mintak. His painting preceded him. It was while observing his San Francesco, completed in 1992 and which intrigued him, that, years later, he became aware of a presence struggling in the body of the Saint. Mintak himself invited himself into Mangú's painting. The appearance of Mintak, between mythical figure and magical spirit, since then, has inhabited his paintings as a testimony that they are at the source of all things in the world materializing the simultaneous presence of the spirit of Man in the invariances of Real and Time.

Өмірбаян

Мангу шығармашылығының дәуірлері оларды тудырған жолдан ажырамас және оның бейнелік ой-пікірінің эволюциясына сәйкес келеді. 1962 жылы 14 жасында ол Марио Луисеттидің мүсін шеберханасына түсіп, «Академи де ла Гранде Шомиер» оқуына қабылданды. 1968 жылы «École nationale supérieure des Beaux Arts» сәулет бөліміне түсіп, 1976 жылы DPLG сәулетшісі дипломын алды. 1976-1979 жылдары Иран, Түркия, Грекия, Испания және Италияға саяхат жасады. 1979 жылы Парижге келді және Тегеранда танысқан архитектор Мишель Экошармен бірлесіп «Institut du Monde Arabe» институтының бірінші конкурсына қатысты. Алты командаға арналған бұл шақырулы конкурс ақыры бағаланбады. Екінші конкурс басқа жерде өтті және оны Жан Нувель жеңіп алды. Осы жылдар сурет салуға деген тоқтатқысыз құштарлықпен ерекшеленді. Бірақ, сәулетші мамандығынан бас тартқаннан кейін де, ол Аньердегі «Вилла S» жобасын аяқтады, ол оның соңғы салынған туындысы болды. 1987 жылы Париждегі Франция Сәулет институты таңдаған «Жеке үйлер: таңдалған үлгілер» көрмесінде «Вилла S» көрсетілді, бұл оған халықаралық деңгейде танымалдылық әкелді. 1981 жылдың соңында оның Париждегі бұрынғы сәулет агенттігі барлық мүліктерінен босатылып, шеберханасына айналды. Алғашқы кезеңінде, 1981 жылдан 1986 жылға дейін, ол Парижде тұрып, «Альдебаран», «Бетельгейза», «Дольче Вита» сияқты монументальді картиналар жасады, олар Жорж Лавров галереясында көрсетілді және 1983 жылы «Artforum» журналында жарияланды. 1987 жылдан 1995 жылға дейін Роберто Мангу Миланда тұрды, онда «Gli Uomini in piedi» («Тұрған адамдар») сериясын жасайды, оны Филипп Даверио және Марсельдегі Кантини мұражайында көрсетті. «Corpus Mundi», «San Francesco» немесе Артур Рембоның «Le Bateau ivre» поэмасынан шабыт алған «Gracias y mucha suerte para todos» картиналары осы Милан кезеңінің көрнекті үлгілері болып табылады. 1995 жылы Роберто Мангу Испанияға оралып, Севильяда, содан кейін Мадридте тұрды. Міне, осы жерде «Сан-Франческо» картинасында (Зурбаранның ықпалымен) Мангу «Ягуар рухы» деп атап, өмір күші мен «Тұрақтылық» тұжырымын білдіретін «Минтак» көлеңкесі оның санасында пайда болды. 2001 жылдан 2004 жылға дейін Роберто Мангу Тулуза маңында қоныстанды, онда оның өнері терең өзгерістерге ұшырады. Ландшафттар мен Сантьяго-де-Компостелаға жасаған қажырлы саяхатынан шабыт алған ол «Сантьяго де Сантьяго», «Via Natura», «Les Blés à la Cadiscié» сияқты жаңа серияларды жасады, олар қуыс сызылған үйлерді немесе кенепті жыртып тастайтын жолдарды бейнелейді. Брюссельде тұрғаннан кейін Роберто Мангу Францияға оралып, «Permanenza» кезеңінің апельсин түсімен («Le Visage d'une Eve», «La suite du Temps», «Salvador» картиналарында) және «Mar Adentro» кезеңінің тыныш көк түсімен жұмыс істеді. Ол бұрынғы кезеңнің серияларын да дамытты (оның үйлері кодекстермен толықтырылды, «Минтак» «Ombra dell'Inizio» немесе «Rivage» сияқты жаңа серияларды қудалай бастады). 2013 жылы Италияға оралып, Генуяда қоныстанды. Осы жерде ол «Минтак», би, кинетика және үздіксіздік идеясын біріктіретін бейнелеу тәсілінің синтезін дамыта бастады. «Cinesica magica», «La Suite du Temps», «La Grande Bellezza», «L'Uno» және 2019 жылғы «Grand Vivant» картиналары осы тәсілдің символы болып табылады.

The eras of Mangú's work are inseparable from the path that saw them born and correspond to the evolution of his pictorial thought. In 1962, at the age of 14, he entered the statuary workshop of Mario Luisetti and attended the Académie de la Grande Chaumière. In 1968, he entered the École nationale supérieure des Beaux Arts, architecture section from which he graduated as a DPLG architect in 1976. From 1976 to 1979, he traveled to Iran, Turkey, Greece, Spain and Italy. In 1979, he was in Paris, and associated with the architect Michel Écochard whom he met in Tehran, he participated in the first competition of the Institut du Monde Arabe. This invitational competition, reserved for six teams, was ultimately never judged. The second competition took place on another site and was won by Jean Nouvel. These years were marked by the increasingly irresistible call of painting nevertheless, although having ceased to practice the profession of architect, he completed the work on Villa S in Asnières, which was his ultimate built project. Villa S selected by the French Institute of Architecture in Paris for the exhibition Private houses Selected examples in 1987 earned it significant international recognition. From the end of 1981, his former architectural agency in Paris was emptied of everything that constituted it and became his workshop. In his first period, from 1981 to 1986, he settled in Paris where he painted monumental paintings, Aldébaran, Bételgeuse, Dolce Vita which were exhibited at the Georges Lavrov gallery and published in the magazine Artforum in 1983. From 1987 to 1995, Roberto Mangú lived in Milan where he notably painted the series Gli Uomini in piedi (Standing Men) exhibited among others by Philippe Daverio and at the Cantini Museum in Marseille. The paintings Corpus Mundi , San Francesco or Gracias y mucha suerte para todos (inspired by Le Bateau ivre, a poem by Arthur Rimbaud) are representative of this Milanese period. In 1995, Roberto Mangú returned to Spain where he lived in Seville and then Madrid. It is there, in his painting San Francesco (inspired by Zurbaran) that the shadow of Mintak arises in his consciousness, coming from what Mangú calls "the Jaguar spirit", and which for him represents the force of life and its concept of Permanenza
From 2001 to 2004, Roberto Mangú settled near Toulouse where his art underwent a profound renewal. Inspired by landscapes and a pilgrimage to Santiago de Compostela , he developed new series including hollow drawn houses or paths that tear the canvas (Camino de Santiago, Via Natura, Les Blés à la Cadiscié). After living in Brussels , Roberto Mangú returned to France where he worked around new colors: the orange of his Permanenza period (illustrated by the paintings Le Visage d'une Eve, La suite du Temps, Salvador) then the calmer blue from his Mar Adentro period. He also develops the series of the previous period (his Houses were extended by Codexes, the Mintak started to haunt new series like Ombra dell'Inizio or Rivage). In 2013, he returned to Italy and settled in Genoa. It is there that he begins to develop a synthesis of his pictorial approach which combines Mintak, dance, kinesics and the idea of continuum. Cinesica magica, La Suite du Temps, La Grande Bellezza, L'Uno and Grand Vivant from 2019 are emblematic paintings of this approach.