Кіріспе

Нью-Йорк қаласының Манхэттен ауданындағы Бродвей театры.

Фасад

Театр енінен ұзындығынан қысқа. Жер деңгейінде қасбетте тастан жасалған су жинағыш бар. Қалған қасбет алтын-бейже кірпішпен қаланған, ол ромб тәрізді орналасқан. Қасбет дизайны қарапайым, әсіресе Шюберт отбасы үшін Крапптың басқа жұмыстарымен салыстырғанда. Мәселен, «Амбассадор» және «Ритц» (қазіргі «Уолтер Керр») театрлары өрнекті кірпішпен салынған, әшекейлеудің жалғыз түрі – кірпіштердің орналасуында болған. Бұл қарапайым әшекейлеудің себебі Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі жылдары қаржы тапшылығы болуы мүмкін. Бұл бұрышта металл мен шыныдан жасалған есіктер арқылы кіретін негізгі кіреберіс орналасқан. Қасбеттің орталық бөлігінде көрме жәшіктері бар, ал батыс бөлігінде сегменттік аркалары бар үш жұп ағаш және шыны есіктер орналасқан. Бірінші қабаттың үстінде шатыр ілінген. Қасбеттің негізгі бөлігі ромб тәрізді өрнекпен безендірілген және терезелері жоқ (бірнеше терезелер екінші қабатта бұрышқа жақын жерде орналасқан). «Шюберт» ұйымының мәліметінше, залдың 1114 орындыққа сыйымдылығы бар; орындықтар физикалық тұрғыдан оркестрде 573 орынға (соның ішінде 41 орын оркестр алдында), балконда 264 орынға, балконда 250 орынға және жасырын орындықтарда 8 орынға бөлінген. Сондай-ақ, 19 тұрған орын да бар. Кішкентай алаң көлеміне байланысты, көбірек орын алу үшін зал диагональ бойынша бағытталған, сахна солтүстік-батысқа, ал вестибюль оңтүстік-шығысқа қарап орналасқан. Жабын бөлмелері жанама кіреберістердің жанында орналасқан. Сондай-ақ, қабырғалары қиылысқан мәрмәр қабырғалар бар. Арқа қабырғалары мен балконның астыңғы жағында гипстен жасалған панельдер орналасқан. Балконның алдыңғы бөлігі Адам стиліндегі панельдермен және шамдармен безендірілген. 1900-1910 жылдары Манхэттеннің орталық бөлігінде көптеген театрлар сол кездегі ірі театр синдикаттарының бірі – Шюберт ағайындарының күшімен салынды. Шюберттер Нью-Йорк штатының Сиракуза қаласынан шыққан және 20 ғасырдың басында Нью-Йорк қаласына қарай кеңейді. 1925 жылға қарай ағайындар АҚШ-тағы барлық пьесалардың төрттен біріне және театр билеттері сатылымының үштен екі бөлігіне ие болды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Шюберттер Таймс-сквердің солтүстігінде, 48-ші және 49-шы көшелер бойында алты театр салуды жоспарлады. Олардың тек төртеуі ғана салынды, ал үшеуі ғана («Амбассадор», «О'Нилл» және «Керр») бүгінге дейін сақталған.

Бродвейдің түпнұсқасы

1920 жылдың қыркүйегінде Шуберттер алты жаңа театрын салу жоспарларын жариялады. Сол жылдың қараша айында жарияланған «Амбассадор» театры 48-ші және 49-шы көшелерде Шуберттер салуды жоспарлаған алғашқы жаңа театр болды. Шуберттер 1919 жылдың тамызынан 1940 жылдың тамызына дейін театрды 21 жылға жалға алды. Ағайындылар 49-шы көшедегі жер 42-ші көшедегі театрлар сияқты табысты болуы мүмкін деп сенді, себебі 42-ші көше Таймс-сквердегі театр өнерінің орталығы болып саналды. Шуберттер «Амбассадор» театрын 82 күнде салды, ол кезде театр құрылысы бойынша рекордты көрсеткіш еді. 1921 жылдың қаңтарында «Роза қызы» музыкалық комедиясы «Амбассадор» театрының алғашқы қойылымы ретінде жарияланды, ал театр 11 ақпанда «Роза қызы» қойылымымен есігін ашты. «Биф, Баң, Баң!» сол жылдың мамыр айында сахналанды, содан кейін сол жылы театрдың алғашқы нағыз табысы болды: алайда, оның көптеген алғашқы қойылымдары сәтті болмады. Бір жыл өткен соң Тесса Костаның қатысуымен Эдуард Кюннекенің «Кэролайн» романының американдық нұсқасы қойылды. 1924 жылы «Арман қызы» опереттасы бірнеше ай бұрын қайтыс болған Виктор Герберттің музыкасымен ашылды. Сондай-ақ, 1926 жылы Уильям А. Брейди мен Оуэн Дэвис «Ұлы Гэтсби» романы бойынша қойылым жасады. 1926 жылдың маусымында Лоренс Шваб пен Франк Мандель «Амбассадор» театрын екі жылға жалға алып, оны жаңартуды және өздерінің пьесаларын қоюды жоспарлады. Кейіннен, 1926 жылдың қыркүйегінде ашылғаннан кейін «Queen High» 367 рет сахналанды, ал келесі жылдың соңында Бартлетт Кормак «The Racket» қойылымын қойды. 1920 жылдардың соңындағы «Амбассадор» театрының көптеген қойылымдары сәтсіз аяқталды, қайта жандандырылды немесе басқа театрлардан көшірілді. Көшірілген қойылымдардың арасында 1929 жылы «Кішкентай апат» пьесасы, сондай-ақ сол жылдың соңында «Көше сахнасы» қойылымы болды. Келесі онжылдық 1930 жылы ұзаққа созылған «Соңғы миля» түрме драмасымен басталды; «Гүлдену уақыты» келесі жылы қысқа мерзімге қайта қойылды. «Амбассадор» театрының келесі хиті – 1935 жылдың қыркүйегінде ашылған Айн Рэндтің «16 қаңтар түні» пьесасы болды. Жаңа иелері тек драмалық қойылымдарды қоюға талап етті, бұл 1930 жылдардың соңында көптеген сәтсіздіктерге әкелді.

Театрдағы ара-тұра пайдаланылатын, ойын үйі

1938 жылдың желтоқсанында Ли Шуберт басқарған Театралдық Реалдық Корпорациясы «Амбассадор» театрын Колумбия телерадио хабарлар жүйесіне (CBS) хабар тарату студиясы ретінде жалға берді. CBS 1939 жылдың басында «Амбассадор» сахнасын кеңейтіп, оркестр өнеркөрсетулерін тарату үшін пайдаланды. Сол жылы, 1939 жылғы «Страу-Хат» ревюі «Амбассадорда» көрсетілді. Шуберттер 1940 жылдың қыркүйегінде театрды жалға алудан бас тарды, ал Джеймс П. Найттың мүлігі оның орнына ие болды. Нью-Йорк Гранд Операсы 1941 жылдың қыркүйегінде театрда өнер көрсетті, екі айдан кейін «Амбассадор» жылжымайтын мүлік операторы Ирвинг Мейдманға жалға берілді. Сол қарашада «Амбассадор» Мансфилд театрынан көшірілген «Cuckoos on the Hearth» қойылымымен заңды түрдегі қойылымдарды көрсетуге қайта оралды. Central Hanover Bank & Trust 1942 жылдың қаңтар айында «Амбассадорды» сатып алып, осы жылдың маусым айында J. Arthur Fischer-ге қолма-қол ақшамен қайта сатты. Сентябрь айында театрда «Шарап, әйелдер және ән» бурлеск ревюі ашылды. Бірақ үш айдан кейін ревю «әдепсіз» болды деген сылтаумен жабылды, атап айтқанда, әдепсіздікке қарсы ережелерді бұзды; Фиорелло Ла Гардияның әкімшілігінің бұйрығымен «Амбассадор» заңды театр ретінде жұмыс істеуге лицензиясын жоғалтты. «Амбассадордың» театрлық лицензиясы 1943 жылдың тамызында, «Гүлден уақыт» сериалының үшінші және соңғы қайта қойылымының ашылуына дейін қайта жаңартылды, ол тек 47 қойылым көрсетілді. Одан кейін 1944 жылдың басында Гилберт пен Салливанның пьесалары, сондай-ақ сол жылы «Шешім» және «Күйеулер мектебі» қойылымдары қойылды. 1945 жылдың тамызында «Амбассадор» Жозеф және Сэм Сирицкиге кино көрсету үшін жалға берілді. Сирицкилердің жалға алу шарты кем дегенде бес жылға созылды, оны ұзарту мүмкіндігі болды. «Амбассадор» келесі 11 жыл бойы кинотеатр және радио мен теледидар студиясы ретінде пайдаланылды. Келесі үш жыл бойы театр тек шетелдік фильмдерді көрсету үшін ғана қолданылды. Сирицкилер 1950 жылдың ортасында «Амбассадордағы» жұмысын тоқтатып, Францияға кетті. Сол тамызда DuMont Television Network компаниясы «Амбассадорды» бес жылға жалға алып, оны теледидар студиясы ретінде пайдалану үшін дереу қайта жаңғырту жұмыстарын бастады. Ағаш сахна магний хлоридімен тегіс жабылып, бөлінген басқару бөлмесі қосылды. DuMont 1950 жылдың қыркүйегінде студиясын ашты.

1950-1970 жылдар

1956 жылдың шілдесінде Шуберттер «Амбассадор» театрын қайта ашып, оны классикалық театр ретінде пайдалануға белсенді екенін жариялады. Сол қазандағы премьерасы «The Loud Red Patrick» комедиясы болды, ол қайта ашылған театрдың алғашқы қойылымы еді. Жалпы, жаңартылған «Амбассадор» театрындағы қойылымдар, театрдың Бродвейдегі алғашқы көрсетілімдерінен гөрі жақсы нәтиже берген жоқ. 1957 жылы «Амбассадор» Таллула Банкхедпен «Евгения» спектаклін, сондай-ақ ұзаққа созылған «Анна Франктың күнделігі» пьесасын қабылдады. 1958 жылы Фей Эмерсон мен Тайрон Пауэр қатысқан «Метюселахқа оралу» спектаклінің шектеулі көрсетілімдері, сондай-ақ Джудит Андерсон мен Джордж С. Скотттың қатысуымен «Келер күні» (Скотттың Бродвейдегі дебюті) қойылды. Келесі жылы Жан Диксон, Мелвин Дуглас және Э.Г. Маршалл «The Gang's All Here» спектаклінде өнер көрсетті. 1961 жылы Падди Чайефскидің ұзаққа созылған «The Tenth Man» пьесасы Бут театрынан «Амбассадорға» көшірілді. Содан кейін «Айда жол» қойылымы ұйымдастырылды. 1963 жылы «Stop the World – I Want to Get Off» тағы бір қойылымы «Амбассадор» сахнасында көрсетілді. 1965 жылы театр Пол Тейлор би тобы мен Шарль Азнавурдың жеке концерттерін қабылдады. 1966 жылы Роберт Престон мен Розмари Харрис қатысқан «Қыста арыстан» спектаклі, ал 1967 жылдан бастап Роберт Андерсонның «Су аққанда естімеймін» атты бір актілі пьесалар жинағы көрсетілді. «Амбассадор» онжылдықты 1968 жылы Джозеф Хеллердің «Нью-Хейвенде бомбаладық» және 1969 жылы Том Джонс пен Харви Шмидттің «Мереке» спектакльдерімен аяқтады. 1970-ші жылдары «Амбассадор» балалар әңгімелерінен музыкалық пародилерге дейін әртүрлі қойылымдарды ұсынды. Осыдан кейін сол жылы Пол Силлстің «Story Theatre» театры құрылды, ол өзінің соңғы көрсетілімдерінің жанында Силлстің «Метаморфозаларымен» бірге репертуарда ойнады. «Амбассадор» 1971 жылы Мелвин Ван Пиблстің «Табиғи өліммен өлмеу керек» мюзиклін, сондай-ақ 1974 жылы Джим Дейл қатысқан «Скапино» спектаклінің жаңаруын ұсынды. 1970-ші жылдардың ортасында «Амбассадор» үш жеке қойылымды ұсынды: Эстель Парсонспен «Мисс Маргариданың жолы» (1977) және «Юби!» (1978).