Мароккодағы АҚШ Әуе күштері базасының тарихы

Кіріспе

Мороккодағы Касабланка маңындағы Ноуассер әуе базасы 1951 жылдан 1963 жылға дейін АҚШ Әуе күштерінің базасы болды. Ол B-36 және B-47 бомбалаушылары үшін жобаланған, бірақ ешқашан қолданылмады, сондай-ақ бір кезеңде жөндеу бөлімшелеріне де үй иесі болды. Бүгінде Ноуассер әуе базасы Мохаммед V халықаралық әуежайы деп аталады. Онда Марокко Корольдік теңіз күштерінің тікұшақтары орналасқан.

Шығу тегі

АҚШ Әуе күштерінің базасы Мароккодағы бұрынғы француз протекторатында Екінші дүниежүзілік соғыстың соңында одақтастардың болғандығынан пайда болды. 1950 жылдардың басында SAC өзінің оңтүстік базалары мен Марокко арасында "Рефлекс операциясы" стратегиясын жасады, B-36 және B-47 эскадрильялары кеңейтілген мерзімге Солтүстік Африкаға, Кеңес Одағына бағытталған бомбалаушылар үшін көшіру алаңы ретінде ауыстырылды. Алғашқыда жөндеу бөлімі, 80-ші әуе депосы (80 ADW) жіберілді. Бригад генерал Уилфред Х. Харди 1951 жылдың наурыз айында Келли әуе күштері базасынан қанатты көшіруге жетекшілік етті. 80-ші ADW-нің орнына 7280-ші әуе депосы құрылды. Ол 1953 жылдың 8 маусымында іске қосылып, 1954 жылдың 1 наурызына дейін қызмет етті. Одан кейін база Әуе материалдық командасына берілген кезде 3153-ші әуе базасы қанатымен ауыстырылды. Өз кезегінде 3153-ші ABW 1958 жылдың 1 шілдесінде база SAC-ке өткенде 3922-ші әуе базасы тобымен алмастырылды.

SAC қолдану

1951 жылдың желтоқсан айында 118-ші әуе шабуылдарын бақылау және ескерту эскадрильясы Нуассерге ауыстырылды. Эскадрильяның басым бөлігі Нуассер әуе базасында орналасқан, бірақ олардың жасақтары Атлас тауларында және Сахара шөлінде де болды. Олардың міндеті – Стратегиялық әуе қолбасшылығын қолдау үшін ерте ескерту және тактикалық басқару радарлары мен радио бекеттерін калибрлеу, орнату және күтіп ұстау болды. Нуассер әуе базасы SAC үшін алдыңғы қатардағы жаттығулары кезінде маңызды рөл атқарды. Нуассер SAC-тің кез келген ұшағын қабылдауға қабілетті болды, онда 12 000 фут (3658 м) ұзындығындағы асфальт-бетонды ұшу-қону жолағы бар еді. Әуеайлақ 1951 жылдың шілдесінде қолданысқа енгізілді. SAC-тің АҚШ-тан Мароккоға ұшқан ұшақтары белгілі бір мерзімге дайындық күйінде болды, содан кейін CONUS базаларына қайтып оралды. 5-ші әуе дивизиясының жауынгерлік бөлімшелері, мысалы, қанаттары болған жоқ, тек АҚШ-тағы бөлімшелерге бекітілген жеке ұшақтар ғана болды. 5-ші әуе дивизиясы базалық операциялық бөлімше ретінде 3922-ші әуе базасы тобын (кейіннен 3922-ші ұрыс-қолдау тобы) бақылады. Дивизия командирі сондай-ақ 16-шы әуе күштері командирінің Мароккодағы байланыс кеңсесінің өкілі болып тағайындалды. 1950 жылдардың ортасы мен соңында SAC таралу бағдарламасын қабылдады – кеңестік нысандар ретіндегі әлеуетін арттыру үшін ұшақтарды, қару-жарақтарды және қызметкерлерді көптеген базаларға орналастырды, әрбір бомбалау қанатында екі қосымша орналасқан пункт болды. Нуассер Гренландиядан Солтүстік Африкаға дейінгі SAC әуе базаларының бірі болды. Бұған қоса, SAC өзінің қысқа қашықтықтағы B-47 ұшақтарын пайдалану үшін, Нуассерде орналасқан, 90 күндік циклмен эскадрильяларды ауыстырып, ұшақтарды 15 минуттік дайындық күйінде ұстайтын бағдарламаны жасады. Шетелдік базалар B-47 ұшақтарын әуеден жанармай құюсыз нысандарына тиімді қашықтыққа жеткізді. USAFE F-86 Sabre ұшақтары 1954 жылдың көктемінде Нуассерден оқ ату жаттығуларын бастады. 5-ші әуе дивизиясы 1958 жылдың 15 қаңтарында таратылды. Оның орнына 4310-шы әуе дивизиясы құрылды, ол база жабылған 1963 жылға дейін бас база болып қала берді. Мароккодағы француз үкіметінің тұрақсыздығы және 1956 жылы Марокконың тәуелсіздігіне қол жеткізуімен, Мұхаммед V үкіметі АҚШ Әуе күштерін Мароккодағы SAC базаларынан шығарып тастауды талап етті, 1958 жылы Ливанға жасалған американдық араласудан кейін осы талабын қатаң түрде талап етті. АҚШ 1959 жылдың желтоқсанында кетуге келісті және 1963 жылдың желтоқсанында нысанды жауып, Нуассер әуе базасынан толықтай шығып кетті.

In December 1951, the 118th Aircraft Control and Warning Squadron was transferred to Nouasseur. The majority of the squadron's personnel were located at Nouasseur Air Base, but they also had detachments in the field in the Atlas Mountains and the Sahara Desert. Their mission was to calibrate, set up, and maintain early warning and tactical control radar and radio sites in support of the Strategic Air Command. Nouasseur Air Base was critically important for SAC during its forward deployment exercises. Nouasseur was quite capable of hosting any of SAC's aircraft, with an asphalt concrete runway of 12,000 feet (3658 m). The airfield became operational in July 1951. The aircraft flown by SAC to Morocco from the United States remained on alert status for a specified number of days, then returned to their CONUS bases. The 5th Air Division never had any assigned combat units, such as wings, only individual aircraft that were assigned to units back in the United States. The 5th Air Division did oversee the 3922d Air Base Group (which later became the 3922 Combat Support Group) as the base operating unit. The division commander also acted as a representative to the Moroccan Liaison Office for the Commander, 16th Air Force. During the middle and late 1950s, SAC adopted a dispersal program—spreading out its potential as a Soviet target by placing its aircraft, weapons, and personnel on many more bases, with each bombardment wing having two additional installations to which it could disperse. Nouasseur was one of a ring of overseas SAC air bases located from Greenland to North Africa. In addition, SAC devised a deployment program to use its shorter range B 47s, which Nouasseur hosted, rotating squadrons on a 90 day basis and kept the aircraft on 15 minute alert for that time period. The overseas bases moved the B 47s into effective range of their targets without aerial refueling. USAFE F 86 Sabres began flying gunnery training missions during the spring of 1954 from Nouasseur. The 5th Air Division was inactivated on 15 January 1958. It was replaced by the 4310th Air Division, which remained the host unit until the base closed in 1963. With the destabilization of the French government in Morocco, and Moroccan independence in 1956, the government of Mohammed V wanted the US Air Force to pull out of the SAC bases in Morocco, insisting on such action after American intervention in Lebanon in 1958. The United States agreed to leave as of December 1959, and was fully out of Nouasseur Air Base, closing the facility in December 1963.