Кіріспе

АҚШ Әуе күштерінің Минданао, Филиппин аймағындағы әуеайлағы (1941–1942)

Дель Монте әуеайлағы (1941–1942 ж. жұмыс істеді) – Филиппиннің Минданао аймағында орналасқан АҚШ Әскери Әуе күштерінің Қиыр Шығыс Әуе күштері (FEAF) тобының ауыр бомбалаушы ұшақтары үшін арналған әуеайлағы. Әуеайлақ Del Monte корпорациясына тиесілі ананас плантациясының шалғынында орналасқан.

Шолу

Дель Монте әуеайлағы 1941 жылдың қыркүйегінде Минданаодағы төтенше қону жолағы ретінде таңдалды, мамыр-қазан айларында төрт қозғалтқышты B-17 Flying Fortress ауыр бомбалаушыларын қонуға қабілетті болды. Ол Солтүстік Минданаодағы Букиднон провинциясының Малуко (қазіргі Маноло Фортич) муниципалитетіндегі Саир тас жолы бойындағы Del Monte ананас корпорациясының плантациясындағы табиғи шалғын алаңында салынды. Ауылдық муниципалитеттің халқы жақын жерде орналасқан. Бұл әуеайлақ Жапон империясымен қарым-қатынастың нашарлауына байланысты Филиппиндегі АҚШ әскери күштерін күшейту мақсатында құрылды.

1941 жылдың қарашасы

1941 жылдың қараша айының ортасында, FEAF құрылған кезде генерал Дуглас Макартур Дель Монтені 7-ші бомбалау тобы үшін ауыр бомбалаушылар базасы ретінде кеңейтуге келісім берді, олардың желтоқсан айының басында келуі күтілді. 29 қарашада МакАртур Штаб басшысына айтқандай, оның жоспарлары Висаяларда үш қосымша топты орналастыруға мүмкіндік беретін қосымша бомбалаушы базаларын салуды көздеген, бірақ мұндай базалар үшін ұшу-қону жолақтарын салуға қаражат дереу бөлінбегендіктен, ол Дель Монтедегі аэродромды пайдалануға келісті. 4 желтоқсан таңында, FEAF-тың жалғыз операциялық радар станциясы бірнеше түн қатарынан жапондық ауа райын зерделеуге жасалған ұшуларды анықтағаннан кейін, МакАртур штабы 19-шы бомбалау тобын тікелей шабуылдан тысқары аймаққа көшіруге бұйрық берді. Алайда Бреретон Кларк-Филдтегі 35 B-17 ұшағының жартысын ғана Дель Монтеге жіберуге шешім қабылдады, себебі Дель Монтеде бар болғаны алты эскадрильяға сыйымдылық болды және 7-ші топтың жақын арада келуі күтілуде. 5 желтоқсанда 14-ші және 93-ші бомбалау эскадрильяларының 16 B-17 ұшағын Кларктен Дель Монтеге көшіруге бұйрық берілді. Дель Монтеде әлі казармалар салынбағандықтан және тек 72 сағатқа қалуды жоспарлағандықтан, бомбалаушылар шатырлармен, төсек-орындармен, жамылғылармен және азық-түлікпен жабдықталды. Саяхатшылар тек қажетті заттарын, гигиеналық құралдарын және бірнеше жиынтық киімдерін ғана алды. Ұшақтар 5-6 желтоқсан түнінде бірінен соң бірі ұшып, 4 сағаттық ұшудан кейін айналып, таңертең (АҚШ бойынша 5 желтоқсан) Del Monte No. 1 аэродромына қонуға рұқсат алды, ол бір күн бұрын аяқталған еді. 7-ші топтың келуін қамтамасыз етуге қажетті материалдар 10 желтоқсанға дейін Лузоннан Австралияға жөнелтілмеді. 1942 жылдың 8 сәуірінде 24-ші іс-қимыл тобының әуе эшелондары, сондай-ақ Филиппиндегі Армиялық Әуе корпусының қалған ұшу операциялары Лузоннан Дель Монтеге көшірілді, соғысты жалғастыру үшін қалған ұшақтарымен бірге. 1942 жылдың сәуірінде Австралиядан 7 B-25 және 3 B-17 ұшағы Ройс миссиясы үшін Дель Монтеге оралды, жапондықтарға қарсы үш бомбалау миссиясын жүзеге асыру үшін. 12 сәуірде B-25 ұшақтары Себу аралындағы Себу портына және кемелерге шабуыл жасады, ал B-17 ұшақтары Себу портына және Лусонның Николс аэродромына қарсы жеке бомбалау шабуылдарын жүргізді. 13 сәуірде B-25 ұшақтары екінші күн қатарынан Филиппиндегі нысаналарды бомбалады. B-25 ұшақтары түн ортасынан кейін ұшып, Себу аралындағы Себудегі кемелерді және Минданаодағы Даваодағы нысаналарды бомбалады. Күндіз B-25 ұшақтары Даваоға тағы шабуыл жасап, кемежай аумағын бомбалады. Жапондықтардың шабуылға ұшырауы оларды Австралияға қайта оралуға мәжбүр етті. Шабуылдардан басқа, олар эвакуацияны күтіп тұрған Дель Монтеде жиналған бірқатар маңызды әскери және дипломатиялық қызметкерлерді де алып кетті. 24-ші іс-қимыл тобының соңғы ұшақтары 1942 жылдың 1 мамырында немесе шамамен жау күштеріне түсіп қалды немесе жойылды, АҚШ әуеайлақты тастап кеткен кезде, оның құрылыстарын жапон басқыншыларына қалдырды.