Святой Аполлинарий Равеннский (453-520) – епископ Валанса, Франция. Родился в Виенне, происходил из знатной семьи. Борьба с разложением, восстановление кафедры.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Равеннаның әулие Аполлинарисы
Saint Apollinaris of Ravenna
Валенсияның әулие Аполлинарисы (сонымен қатар Аплонай деп те аталады) (453–520), Франциядағы Вена қаласында туған, варварлардың шапқыншылығы кезінде Францияның Валенсия епископы болды. Жақында құрылған Бургундия Корольдігінің орталық орталығы болған Валенсия қаласы, бұрынғы епископ Максимның әдепсіздігінен қорқынышқа толы болғандықтан, оның орны елу жыл бойы бос тұрған еді.
Saint Apollinaris of Valence (also known as Aplonay) (453–520), born in Vienne, France, was bishop of Valence, France, at the time of the irruption of the barbarians. Valence, which was the central see of the recently founded Kingdom of the Burgundians, had been scandalized by the dissolute Bishop Maximus, and the see in consequence had been vacant for fifty years.
Өмір
Аполлинарий ақсүйектер мен қасиеттілер әулетінен шыққан; оның әкесі Хезихий, Вена епископы болған, онда епископтық лауазымдар ресми емес түрде мұрагерлікпен беріліп келген, және оның інісі Авитус та епископ қызметін атқарған. Оның әкесінің әкесі Римнің батыс императоры болған. 517 жылы ол Тонантий Фереолға барып, оның туысы болған. Аполлинарий жиырмадан аспағанда дін қызметкері болып тағайындалды. 486 жылы, отыз үш жасқа келгенде, ол ұзақ уақыттан бері бос тұрған Валенсия епархиясының епископы болды, және оның басшылығымен бұзушылықтар түзетілді, моральдық қағидалар жаңартылды, оның бұрынғы беделі қайта жаңғырды. Епископ Аполлинарий соншалықты қадірленгендіктен, оның алғашқы ауруы туралы хабар қала тұрғындарын үлкен алаңдатуға себеп болды. Ол Лиондағы арийлер мен католиктер арасында, король Гундобадтың қатысуымен өткен кеңеске қатысты, онда ол шешендігімен және білімімен көзге түсті. Неке туралы дау Аполлинарийді қайтадан танымал етті. Корольдіктің қазынашысы Стефан, туысқандарымен заңсыз қарым-қатынаста болған. Облыстың төрт епископы оған серігінен ажырасуды бұйырды, бірақ ол король Сигизмундқа шағымданды, ол оның лауазымын қолдады және төрт епископты Сардинияға жер аударды. Олар мойынсұнбағандықтан, король кейіннен оларды өз епархияларына оралуға рұқсат берді, бірақ Аполлинарий корольге ерекше жамандық ойлағандықтан, бір жыл бойы қамауда ұсталды. Соңында король ауыр науқасқа шалдығып, өкініш білдірді, ал патшайым жеке өзі Аполлинарийге сарайға келіп, монархты емдеуін сұрап жалбарынуға келді. Ол бас тартқанда, патшайым оның плащын науқасқа жабуды сұрады. Ол өтінішін орындады, және король жазылып кетті.
Apollinaris was of a family of nobles and saints; his father was Hesychius, bishop of Vienne, where episcopal honors were informally hereditary, and where his brother Avitus would also serve as bishop. His paternal grandfather was an unknown western emperor of Rome. He was a cousin of Tonantius Ferreolus, whom he visited in 517. Apollinaris was little over twenty when he was ordained a priest. In 486, when he was thirty three years old, he was made bishop of the long vacant See of Valence, and under his care abuses were corrected and morals reformed, restoring its previous stature. Bishop Apollinaris was so beloved that the news of his first illness filled the city with consternation. He attended a conference at Lyon, between the Arians and Catholics, held in presence of King Gundobad, where he distinguished himself by his eloquence and learning. A contestation in defence of marriage brought Apollinaris again into prominence. Stephen, the treasurer of the kingdom, was living in incest. The four bishops of the province commanded him to separate from his companion, but he appealed to King Sigismund, who sustained his official and exiled the four bishops to Sardinia. As they refused to yield, the King relented, and after some time permitted them to return to their Sees, with the exception of Apollinaris, whose defiance had made him particularly obnoxious to the King, and was kept a close prisoner for a year. At last the King, stricken with a severe illness, repented, and the Queen in person came to beg Apollinaris to go to the court to restore the monarch to health. On his refusal, the Queen asked for his cloak to place on the sufferer. The request was granted, and the King recovered.