Теһмина Дуррани – Пәкістан жазушысы, суретшісі, әйелдер мен балалар құқықтарын қорғаушы. «Жаңа феодалдық мырза» авторы, қазіргі Пәкістан Премьер-министрінің әйелі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пакистандық жазушы, суретші және белсенді (1953 жылы туған)
Pakistani author, artist, and activist (born 1953)
Техмина Дуррани (; 18 ақпан 1953 жылы туған) – өзінің «Менің феодалдық қожайыным» атты бестселлер кітабымен, суретші және әйелдер мен балалар құқықтарын қорғайтын белсенді ретінде танымал пакистандық автор. 2024 жылдың 4 наурызынан бері ол Пакистан Премьер-Министрі Шехбаз Шарифтің әйелі ретінде оның қазіргі жұбайы болып табылады, бұрын 2022 жылдың 10 сәуірінен 2023 жылдың 13 тамызына дейін осы қызметті атқарған. Абдул Сатар Эдхимен бірге үш жыл қызмет еткен кезеңі өмірін түбегейлі өзгертіп, жаңа мүмкіндіктер ашты. Сондай-ақ, ол оның (өз сөзімен айтылған) «Соқырларға арналған айна» (1996) атты автобиографиясын жазды. Эдхидің ықпалы оны қоғамдық жұмысқа баулуға және «Техмина Дуррани қоры» құруға түрткі болды. Қордың мақсаты – Эдхидің «адамгершілік» жолын және Пәкістанды әлеуметтік мемлекет ретінде көру арманын ілгерілету. 2003 жылы ол Шехбаз Шарифке үйленді.
Tehmina Durrani (; born 18 February 1953) is a Pakistani author known for her bestselling book My Feudal Lord, an artist, and a women's and children's rights activist, she also served as the current spouse of the Prime Minister of Pakistan as the wife of Shehbaz Sharif since 4 March 2024 with Begum Nusrat, having previously served in the post from 10 April 2022 to 13 August 2023. Her three year tenure of service alongside Abdul Satar Edhi was transformational and life changing. It also resulted in her authoring his (narrated) autobiography, "A Mirror to the Blind" (1996). The influence of Edhi spurred her into social work and inspired her to establish the 'Tehmina Durrani Foundation', with a mission to further Edhi's way of "humanitarianism", and his vision of Pakistan as a social welfare state. In 2003, she married Shehbaz Sharif.
Өмір
Техмина Дуррани Лондонда, Пәкістанда, пуштун және панджаби отбасында туып өскен. Ол Пәкістан Мемлекеттік Банкінің бұрынғы губернаторы және Пәкістан Халықаралық Авиакомпаниясының басқарушы директоры Шахкур Улла Дурранидің қызы болды. Техмина Дурранидің әкесінің әкесі – майор Мұхаммед Заман Дуррани. Техминаның анасы Самина Дуррани – бұрынғы Патияла княздығының премьер-министрі Наваб сэр Лиакат Хаят Ханның қызы. Сэр Лиакат Хаят Ханның ағасы Сэр Сикандар Хаят Хан 1947 жылға дейінгі Пенджаб премьер-министрі, мемлекет қайраткері және көшбасшы болды. Он жеті жасында Анис Ханға үйленді және олар бір қызды болды. Дуррани мен Хан 1976 жылы ажырасып кетті. Кейін Дуррани Пәкістанның бұрынғы бас министрі және губернаторы Ғұлам Мұстафа Харға тұрмысқа шықты. Хар бес рет үйленген. Дуррани мен Хардың төрт баласы болды. Бірнеше жыл Хардың зорлық-зомбылығына ұшырағаннан кейін, ол он төрт жылдық некелерін ажырасумен аяқтады. 1991 жылы Дуррани Хардың зорлық-зомбылығы туралы "Менің феодал мырзам" атты автобиографиясын жазды. Ол кітапта Хар сияқты феодалдық жер иелерінің нағыз билігі әйелдердің және қоғамның үндемеуінен қолдау табатын Исламның бұрмаланған түсінігінен туындайды деп мәлімдеді. Оның ашық кітабына жауап ретінде, оның әке және ана жағынан туыстары оны және оның бес баласын он үш жыл бойы жамандады. Екінші күйеуі Хардан кеткеннен кейін, 1993 жылы үкіметтік жемқорлыққа қарсы ашық наразылық білдіруі ерекше оқиға болды, соның нәтижесінде «есеп беру» деген жаңа термин пайда болды. Жеті күннен кейін ол ауруханаға түсті және тек Пәкістанның премьер-министрі Моин Курайши оразасын бұзу үшін келгенде ғана оразасын тоқтатты.
Tehmina Durrani, born and raised in London, Pakistan into a mixed Pashtun and Punjabi family, she was the daughter of a former Governor of State Bank of Pakistan and managing director of Pakistan International Airlines, Shahkur Ullah Durrani. Tehmina Durrani's paternal grandfather was Major Muhammad Zaman Durrani. Tehmina's mother, Samina Durrani, is the daughter of Nawab Sir Liaqat Hayat Khan, the prime minister of the former princely state of Patiala. Sir Liaqat Hyat Khan's brother, Sir Sikandar Hayat Khan, was a pre 1947 Punjab Premier, a statesman and leader. At seventeen, she married Anees Khan, and they had one daughter together. Durrani and Khan divorced in 1976. Durrani later married Ghulam Mustafa Khar, a former Chief Minister and Governor of Punjab. Khar had been married five times. Durrani and Khar had four children. After being abused by Khar for several years, she ended her marriage of fourteen years in divorce. In 1991, Durrani wrote an autobiography titled My Feudal Lord alleging abuse by Khar. She argued in the book that the real power of feudal landlords, like Khar, is derived from the distorted version of Islam that is supported by the silence of women and of society as a whole. As a reaction to her expository book, her family on both the paternal and maternal sides disowned her and her five children for thirteen years. In the years after leaving her second husband, Khar, one prominent event was her hunger strike in 1993 against government corruption, and the newly coined term, 'accountability', came into being. After seven days she was admitted to hospital and it was only when the prime minister of Pakistan, Moin Quraishi, visited her to break her fast did she do so.
Абдул Саттар Эдхимен бірге өткен жылдар
Көп жылдар бойы саяси көшбасшы болған бұрынғы күйеуі Мұстафа Хар арқылы саяси ортаға қатысқаннан кейін, ол жемқорлыққа қарсы күресінде іздеген жауаптары саясаткерлерден келмейтінін түсінді. Қарапайым халықтың мәселелерін білетін және оларды шешу жолын тапқан адамды іздеп, ол Пәкістанның ең танымал гуманитарийі Абдул Саттар Эдиді табады. Ол Эди отбасымен бірге тұрып, үш жыл бойы Митадар, Сораб Гот және Карачидегі Харадардағы Эди үйлерінде қызмет етеді. Ол оның шәкірті болды және оның автобиографиясын жазуға рұқсат алды. Эди сахабамен өткен жылдар кітаптың диссертациялық жұмысы үшін негіз болды. Бұл жылдар оның өмірінде маңызды өзгерістерге әкелді, одан әрі жұмысына және шындықты рухани түрде іздеуіне жол ашты. "Тастап кетілген нәрестелерге табыт байлап, мәйіттердің үстінен секіріп, онымен бірге "халықтың" жедел жәрдем көлігінде жүріп, Пәкістанның ең құрметті және белгілі әлеуметтік реформаторының ойларын, шабыттарын, ниеттерін, байқауларын, көзқарастарын және еңбектерін жаздым". 1994 жылы Эдидің ресми "баяндалған" автобиографиясы "Соқырларға арналған айна" Эди қорымен мақұлданып, жарияланды. 2003 жылы Дуррани Пенджабтың үш рет сайланған бас министрі Шейхбаз Шарифке үйленді. Олар Дубайдағы Біріккен Араб Эмираттарында жекелеген салтанатта неке қиды. Дуррани күйеуімен, Пәкістанның премьер-министрі болған және саяси жағынан белгілі Шариф отбасының бір бөлігімен, сондай-ақ Пәкістанның бұрынғы премьер-министрі Наваз Шарифтің інісімен бірге Лахорда тұрады.
After many years of political exposure through her ex husband, Mustafa Khar, who was a political leader, and in her struggle against corruption, she realized that the answers she was seeking would not come through politicians. In her search for someone who was in touch with the problems of the common man, and who had found a solution, she found Pakistan's most celebrated humanitarian, Abdul Sattar Edhi. She moved in with the Edhi family and spent three years serving at Edhi Homes in Mithadar, Sorab Goth, and Kharadar, Karachi. She became his apprentice, and also got his permission to author his autobiography. These years shadowing Edhi sahab were a thesis for the dissertation of the book. These years were perhaps her most transformational as they laid the seeds for her further work as well as her spiritual quest for truth. "While I tied coffins to abandoned babies, stepped over corpses, and drove with him in a ‘peoples’ ambulance, I recorded the thoughts, inspirations, motives, observations, views and works of Pakistan's most revered and renowned social reformer." In 1994, A Mirror to the Blind, Edhi's official ‘narrated’ autobiography, was endorsed and published by the Edhi Foundation. In 2003, Durrani married thrice elected Chief Minister of Punjab, Shehbaz Sharif. They were married in a private ceremony in Dubai, United Arab Emirates. Durrani resides in Lahore with her husband, who was Prime Minister of Pakistan and a part of the politically prominent Sharif family, and the brother of Nawaz Sharif, the Ex Prime Minister of Pakistan.
Менің феодалдық құқығым туралы дау
1991 жылғы маусымда «Мой феодал лорд» кітабы журналистер Нажам Сети мен Джугну Мохсинге тиесілі «Авангард Букс» компаниясы арқылы жарық көрді. Дуррани өзінің және өзінің мүлігінің құқықтарын емес, Мохсинге толық шетелдік құқықтарды беру туралы келісімшартқа қол қойғанын жоққа шығарды. Бұл дау 1992 жылы реттелді. 1999 жылғы 19 мамырда Дуррани Сетхиді кітаптан түскен табысты ұрлады деп айыптады. Ол: «Оның іс-әрекеттері феодалдық жүйедегі тәжірибемнен де үлкен жеңілтекшілікке толы болды» деді. Ол кезде Сетхи Ақпараттық бюро (Пәкістан) тарапынан үкіметтегі сыбайлас жемқорлық туралы британдық «BBC» телеарнасына берген сұхбаты үшін айыптаусыз ұсталып отырды. Дуррани Сетхиді психикалық қиындық тудырғаны үшін сотқа берді, ал ол оған қарақалдық жала жапқаны үшін қарсы сотқа берді. Ағылшын газеті «The Independent» кітап келісімшарттарын қарастырып, Сетхидің адал ниетпен әрекет еткенін және оның Мохсинмен бірге «зардап шеккен тарап» екенін жазды. 2001 жылы Дуррани үшінші некеден туған Билал Хардың ұлы Фахра Юнусқа көмектесті. Юнусқа күйеуі қышқыл шашып, жарақат еткен. Дуррани Юнусты шетелге алып кетуге жасаған әрекеттері бұқаралық ақпарат құралдарының назарына ілікті. Юнусқа Пакистаннан кетуге рұқсат берілмеді, бірақ халықтың қысымымен кейін рұқсат алды. Дуррани Юнусқа емдеу үшін итальяндық «Sant'Angelica» косметикалық фирмасымен және Италия үкіметімен келісім жасады. 2012 жылғы 17 наурызда Юнус Италияда өз-өзіне қол жұмсады және Карачиде жерленді. Дуррани Юнустың денесін итальян және пакистан туларымен орады. Юнусқа арналған жаназа Қарадардағы «Эдхи» орталығында өтті. 2012 жылы Шармин Обайд Чиной мен Дэниел Юнге түсірген, сынға ұшыраған «Saving Face» деректі фильмі Юнус өміріне арналды және бірнеше марапаттармен қатар «Үздік деректі фильм» номинациясы бойынша «Оскар» сыйлығын жеңіп алды.
In June 1991, My Feudal Lord was released by Vanguard Books, a company owned by the journalists Najam Sethi and Jugnu Mohsin. Durrani denied she signed a contract vesting complete foreign rights with Mohsin rather than with herself and her estate. The dispute was settled in 1992. On 19 May 1999, Durrani accused Sethi of stealing her book profits. She said, "[his actions were] an even bigger case of hypocrisy than my experience with the feudal system." At the time, Sethi was being detained without charge by Intelligence Bureau (Pakistan) for his comments to a British Broadcasting Corporation news team about government corruption. Durrani sued Sethi for mental torture, and he countersued for defamation. A review of the book contracts by the English newspaper The Independent described Sethi as acting in good faith and described him and Mohsin as "the injured party". In 2001, Durrani cared for Fakhra Younus, a former wife of Bilal Khar, the son of Khar from his third marriage. Younus had been attacked with acid, allegedly by her husband. Durrani's arrangements to take Younus abroad captured media attention. Younus was denied a passport to leave Pakistan but under public pressure was later allowed to leave. Durrani engaged the Italian cosmetics firm Sant' Angelica and the government of Italy to treat Younus. On 17 March 2012, Younus died by suicide in Italy and was buried in Karachi. Durrani received Younus' body draped in an Italian and a Pakistan flag. The funeral prayers for Younus took place at the Edhi centre in Kharadar. The 2012 Sharmeen Obaid Chinoy and Daniel Junge directed critically acclaimed documentary film Saving Face was made on Younus' life, which won the Academy Award for Best Documentary, among several other accolades.
Техмина Дуррани қоры
2015 жылы құрылған Техмина Дуррани қоры (www.tehminadurranifoundation.org) 2017 жылдың қаңтар айында ресми түрде қызметін бастады. Техмина Дуррани былай дейді: "Біз Эдхи қалдырған миссияны жалғастырамыз. Оның міндеті – дін мен әлеуметтік жағдайға қарамастан, адамзатқа қызмет ету еді, сондай міндет біздің де алдымызда тұр." Оның "Миссия және көзқарас" негізгі идеялары Пакистанның ең жоғары наградаға ие болған әлеуметтік қызметкерінің еңбектерінен алынған. Дуррани үш жыл бойы Эдхидің үйінде тұрып, оның сапарларына қатысты. Кітап 1996 жылы Ұлттық баспа бюросы мен Эдхи қорының бірлескен басылымы ретінде жарық көрді. Бұл – Абдул Саттар Эдхинің өмірі мен ұстанымдарының ресми құжаты. Роман мұсылман дін қызметкерлері мен рухани көшбасшыларының, пiрлердің құпия өмірін көрсетеді. Дуррани оқиғаның шындыққа негізделгенін, бірақ оқиғаның ортасындағы әйелдердің жеке басын қорғау үшін кейбір есімдер мен оқиғалар өзгертілгенін айтты. Кітап сонымен қатар Никаһ халала дәстүрі мен практикасына сынды көзқараспен қарады. Ол мұсылман әйелдерін қорлау мен азаптауға әкелген бірнеше жағдайды сипаттайды. Бұл кітап Пәкістанның ең көп сатылған кітаптарының тізіміне де енді.
Founded in 2015, Tehmina Durrani Foundation (www. tehminadurranifoundation. org) officially launched its activities in January, 2017. Tehmina Durrani explains, "We are picking the mission of Edhi, where he left. His duty was to serve the humanity without distinction of caste and creed – and so is ours." The core ideas in its Mission and Vision who was Pakistan's highly decorated social worker. Over a three year period, Durrani lived in Edhi's home and accompanied him on his visits. The book was published in 1996 by the National Bureau of Publications with the Edhi Foundation. It is the official document Abdul Sattar Edhi's life and message. In the novel she describes the secret lives of the Muslim clergy and spiritual leaders or pirs. Durrani said that the story is factual, with some names and events altered to protect the identity of the women who are at the center of the story. The book also delves into a critical approach to the tradition and practice of Nikah Halala. She describes several cases resulting in the humiliation and torture of Muslim women. The book also made it into Pakistan's best seller list.
Қайғылы кездерде бақытты нәрселер (2013)
Дурранидің "Қайғылы кезеңдегі қуанышты нәрселер" (2013) атты төртінші кітабы – афған қызы Рабияның балалық және жастық шағына негізделген роман. Романды пакистандық "Ferozsons" баспасы жариялаған. "Құдайға қарсы сөздер" романы үй ішіндегі зорлық-зомбылық, Пәкістанның Синд провинциясындағы дін қызметкерлерінің жеңілтектері және исламдық құндылықтардың бұрмалануы мәселелеріне арналғаннан өзгеше, бұл роман 9/11-ге дейінгі және кейінгі Ауғанстан саясатының динамикасын зерттейді. Романның оқиғасы Ауғанстан мен Пәкістанда өрбітеді. Дегенмен, романның басты кейіпкері – афған қызы. Роман Ресей мен Американың Ауғанстанға жасаған араласуларын сынап көрсетеді. Бұл Дурранидің өнер туындыларын алғаш рет пайдаланған романы.
Durrani's fourth book "Happy Things in Sorrow Times" (2013) is a novel based on the childhood and youth of an Afghan girl Rabia. The novel was published by Pakistani Publishing group Ferozsons. In contrast to Blasphemy that is based on the issue of domestic violence, Hypocrisy of religious figures in rural Sindh (Pakistan), and distortion of Islamic values, this novel explores the dynamics of Afghan politics in the pre/post 9/11. The setting of the novel is Afghanistan and Pakistan. However, the protagonist of the novel is an Afghan girl. The novel critiques interventions of Russia and America in Afghanistan. This is the first novel where Durrani uses her artwork as well.
Суретші
Техмина Дуррани - суретші де. Ол өзінің сезімдерін жазудан бөлек, сурет арқылы да жеткізудің тағы бір жолын тапқанын айтады. Оның алғашқы көрмесі "Катарсис" 1992 жылы өтті. Оның суреттерінің бірі оның үшінші кітабы "Бәдік" мұқабасына айналды. Техмина Дурранидің келесі көрмесі "Махаббат оқиғасы" 2016 жылы өтті. Ол өзінің жазу еңбектерімен суреттерін "Махаббат оқиғасы" атты альбом кітабында біріктіретін болады, онда осы суреттердің баспа нұсқасымен қатар, оның суреттеріне шабыттандырған өлеңдер мен әндер де болады.
Tehmina Durrani is also a painter. She says she found another way of expressing and conveying her feelings through art, in addition to writing. Her first exhibit, Catharsis, was held in 1992. One of those paintings became the cover of her third book Blasphemy. Tehmina Durrani's next exhibit, A Love Affair, took place in 2016. She will be intertwining her writing and painting in her coffee table book by the same name, A Love Affair, with a print version of these paintings along with poems and songs that inspired her paintings.