Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Фредерик Россиф (16 ақпан 1922 - 18 сәуір 1990) – француз кино және теледидар режиссері, көбінесе деректі фильмдерге маманданған және жиі мұрағаттық кадрларды пайдаланған. Россифтің туындыларындағы ортақ тақырыптар – жабайы табиғат, 20 ғасыр тарихы және заманауи суретшілер. Ол атақты композиторлар Морис Жар және Вангелиспен жиі бірлесіп жұмыс істеген.
Frédéric Rossif (February 16, 1922 – April 18, 1990) was a French film and television director who specialized primarily in documentaries, frequently using archive footage. Rossif's common themes included wildlife, 20th century history and contemporary artists. He frequently collaborated with notable composers Maurice Jarre and Vangelis.
Өмір
Россиф Югославияның Черногориядағы Сетинье қаласында дүниеге келді. Оның отбасы Екінші дүниежүзілік соғыста қаза тапты. 1930 жылдардың соңы мен 1940 жылдардың басында Римде оқыды, содан кейін 1944 жылы Француз шетел легионының 13-ші жарты бригадасына қосылды. Соғыстан кейін, 1945 жылы Россиф Парижде қоныстанды және Сен-Жермен клубында жұмыс істеді. Сол жылдары ол Жан-Поль Сартр, Борис Виан, Альбер Камю, Эрнест Хемингуэй және Малкольм Лоури сияқты адамдармен танысты. 1948 жылдан бастап Россиф Француз кинотекасымен (Cinémathèque Française) белсенді түрде ынтымақтастық етті, соның ішінде 1949–50 жылдары Антибте авангард фестивалін ұйымдастырды. 1952 жылы ол ORTF-қа қосылды. Оның қатысқан алғашқы жобалары: Cinq colonnes à la une, Éditions spéciales, La Vie des animaux және Франсуа Шаледің Cinépanorama (1956) (продюсер); Жан Кокто безендірген вилла туралы La Villa Santo Sospir (1952) (режиссердің көмекшісі) және Si Versailles m'était conté (1954), онда ол түсті. 1950 жылдардың соңында Россиф өзінің фильмдерін жазуға және режиссерлік етуге кірісіп, көп ұзамай үлкен жетістікке жетті. 1963 жылы Испания азамат соғысы туралы түсірген «Мадридте өлгендер» (Mourir à Madrid) фильмі сол жылы Жан Виго сыйлығын алды және «Үздік деректі фильм» номинациясы бойынша «Оскар» сыйлығына ие болды. Оның 1960 жылдардағы бірнеше фильміне әйгілі француз композиторы Морис Жарр музыка жазды. 1970 жылы Россиф өзінің деректі емес жалғыз фильмін аяқтады – «Махаббатқа дейін» (Aussi loin que l'amour), онда Сальвадор Дали актерлердің бірі болды. 1970 жылдардың басында Россиф сол кезде Парижде жұмыс істеген грек композиторы Вангелиспен танысты. Екеуі көптеген фильмдерде бірлесіп жұмыс істеді, ең бастысы – жануарлар туралы деректі фильмдер: L'Apocalypse des animaux, L'Opéra sauvage және La Fête sauvage. Олардың арасындағы музыкалық шығармалар CD-де жарық көрді. Вангелис жазған «Апокалипсис» фильмінің 6-шы бөлімінен «Теңіздің кішкентай қызы» (La Petite Fille de la Mer) атты мұхит көрінісіне арналған музыка кейіннен заманауи классикаға айналды. 1980 жылы Россиф Вангелиске арналған «Өмір ағашы» (L'Arbre de vie) атты деректі фильм түсірді. Россиф 1990 жылы қайтыс болды және Париждегі Монпарнас зиратына жерленді. Оның соңғы жобаларының қатарында Екінші дүниежүзілік соғыс туралы «Нюрнбергтен Нюрнбергке» (De Nuremberg à Nuremberg) (1989) деректі фильмі және «Пастер ғасыры» (Pasteur le Siècle) (1987) – «Пастер институтының» 100 жылдығына арналған деректі фильм бар, бұл режиссердің әдеттегі тақырыптарынан ауытқу болды.
Rossif was born in Cetinje, Montenegro, Yugoslavia. His family was killed during the Second World War. He studied in Rome in late 1930s and early 1940s before joining the French Foreign Legion's 13th Demi Brigade in 1944. After the war, in 1945 Rossif established himself in Paris and worked at Club Saint Germain. During those years he got acquainted with Jean Paul Sartre, Boris Vian, Albert Camus, Ernest Hemingway and Malcolm Lowry among others. Since 1948 Rossif actively collaborated with the Cinémathèque Française, organizing, among other things, an avant garde festival at Antibes in 1949–50. In 1952 he joined the ORTF. Some of the first projects he participated in include Cinq colonnes à la une, Éditions spéciales, La Vie des animaux and François Chalais' Cinépanorama (1956) (producer); La Villa Santo Sospir (1952), a documentary about a villa decorated by Jean Cocteau (assistant director) and Si Versailles m'était conté (1954), in which he acted. In late 1950s Rossif began writing and directing his own films, quickly achieving a considerable degree of success. His 1963 film Mourir a Madrid about the Spanish Civil War received the Prix Jean Vigo that year and was also nominated for an Academy Award for Documentary Feature. Several of his 1960s films were scored by the celebrated French composer Maurice Jarre. In 1970 Rossif completed his only non documentary film, Aussi loin que l'amour, featuring Salvador Dalí as one of the actors. In early 1970s Rossif met the Greek composer Vangelis, who was working in Paris at the time. The two collaborated on a large number of films, most notably the wild life documentaries L'Apocalypse des animaux, L'Opéra sauvage and La Fête sauvage, some of the music from which was released on CD. Vangelis' music for an ocean scene from the 6th episode of L'Apocalypse, called "La Petite Fille de la Mer", subsequently became a modern classic. In 1980 Rossif directed a documentary dedicated to Vangelis, called L'Arbre de vie. Rossif died in 1990 and was buried in the Cimetière du Montparnasse in Paris. His last projects included the monumental World War II documentary De Nuremberg à Nuremberg (1989) and Pasteur le Siècle, a documentary commemorating the 100th anniversary of L'Institut Pasteur (1987), a departure from the director's usual themes.