Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ситтанавасал үңгірі (сондай-ақ, Аривар Коил) – Үндістанның Тамил Наду штатындағы Пудукоттай ауданындағы Ситтанавасал ауылында орналасқан 2 ғасырлық тамил Шрамана үңгірлер кешені. Оның атауы «Sit tan na va yil» тамил сөзінің бұрмаланған түрі, ол «ұлы қасиеттілердің мекені» дегенді білдіреді (тамил: சித்தன்னவாசல்). Бұл ескерткіш – тастан қашалған монастырь немесе храм. Тамил Шрамандары салған бұл орын Аривар Коил деп аталады және Ариханттарға арналған тастан қашалған үңгір храм болып табылады. Онда 7 ғасырға тән елеулі фрескалардың қалдықтары сақталған. Муралдар қара, жасыл, сары, қызғылт сары, көк және ақ түстердегі өсімдік және минералдық бояулармен салынған. Суреттер әк гипсінің жұқа, ылғалды бетіне бояу жағу арқылы жасалған. Гол Гумбаз, Талагирисвара храмы және осы сияқты ежелгі құрылыстар жеткілікті бағаланбайды деп есептеледі. Үндістанның археологиялық зерттеулер департаменті Ситтанавасал үңгірін «Міндетті түрде көруге тиіс» үнді мұраларының тізіміне қосты. Ситтанавасал үңгірі Үндістанның археологиялық зерттеулер департаментінің Адарш Смарак ескерткіштерінің бірі болып саналады.
Sittanavasal Cave (also, Arivar Koil) is a 2nd century Tamil Śramaṇa complex of caves in Sittanavasal village in Pudukottai district of Tamil Nadu, India. Its name is a distorted form of Sit tan na va yil, a Tamil word which means "the abode of great saints" (Tamil: சித்தன்னவாசல்). The monument is a rock cut monastery or temple. Created by Tamil Śramaṇa, it is called the Arivar Koil, and is a rock cut cave temple of the Arihants. It contains remnants of notable frescoes from the 7th century. The murals have been painted with vegetable and mineral dyes in black, green, yellow, orange, blue, and white. Paintings have been created by applying colours over a thin wet surface of lime plaster. Ancient structures such as Gol Gumbaz, Talagirisvara temple and this one are claimed to be relatively unappreciated. Archaeological Survey of India has listed Sittanavasal Cave in the list of "Must See" Indian Heritage. The Sittanavasal Cave are listed as one of the Adarsh Smarak Monument by Archaeological Survey of India.
Тарих
Ситтанавасал ауылы б.з.б. 1-ші ғасырдан біздің заманымыздың 10-шы ғасырына дейін дамыған, осы кезеңде джайнизм гүлденген. Алайда, бұл храм алғашқыда джайнизмнен шайваизмге өткенге дейін Паллава патшасы Махендраварман I (580–630 жж.) тұсында салынған деп есептелген. Бірақ, бір жазуша оның жаңартылуын Пандия патшасы Маран Сенданға (654–670 жж.) немесе Арикесари Мараварманға (670–700 жж.) жатқызады. Тау басындағы Шрамана төсекшелері джайнизм дәуіріндегі қажылық орталығына байланысты, ол 9-шы ғасырға дейін сақталған. Дегенмен, ескерткіштер орналасқан Пудуккоттай аймағында одан да ертерек мегалитикалық қабірлердің көптеген археологиялық орындары табылды.
While the Sittanavasal village is dated from 1st century BC to 10th century AD when Jainism flourished here, the Temple cave was initially dated to Pallava King Mahendravarman I (580–630 AD) prior to his conversion from Jainism to Hinduism as a Shaivite. However, an inscription attributes its renovation to a Pandyan king probably Maran Sendan (654–670 AD) or Arikesari Maravarman (670–700 AD). The Śramaṇa beds on the hill top is attributed to the Jain era pilgrimage centre which lasted till the 9th century AD. However, in the Pudukkottai region, where the monuments are located, there are many archaeological finds of the megalithic burial sites from much earlier.
Сәулет ерекшеліктері
Ситтанавасал – таудың батыс жағында орналасқан, солтүстік-оңтүстік бағытта созылатын жартастан қашалған үңгір. Таудың биіктігі шамамен өлшенсе, ал айналасындағы жазықтықта бірнеше археологиялық ескерткіштер бар. Ехадиппаттам деп аталатын джайнистік табиғи үңгірлерге таудың етегінен жуықтап баруға болады. Үңгірге кіру үшін шамамен 100 сатырдан көтерілу қажет. Үндістанның археологиялық қызметі үңгірді және джайнистік жатар орындарын күтіп ұстауға жауапты. Мулк Радж Ананд суреттер туралы былай деді: "Паллава шеберлері жасыл, қоңыр және пукиль түстерін шынайы дағдымен және лирикалық сызықтармен қолданды. Лотостар көкшіл сәуледе жарқыраған көк жасыл желектер арасында көзге көрінбейтін көлдерден гүлдейді". Сонымен қатар, 9-10 ғасырлардағы жазулар да кездеседі. Ардхамандапам төбесінде 7 ғасырға тән қабырға суреттері сақталған. Үңгір ғибадатханасы қарапайым бағаналармен және джайнистік Тиртханкаралардың мүсіндерімен безендірілген. Дегенмен, гипстің астына толық жабылып салынған фрескалардың көпшілігі зардап шегіп, немесе соңғы бес-алты онжылдықтағы қауіпсіздік пен күтімнің жеткіліксіздігі салдарынан анық көрінбейді. Бастапқыда үңгір ғибадатханасының барлық бөліктері, мүсіндерімен бірге, гипстеліп, боялған. Суреттерде джайнистік Самавасарана, яғни "ең тартымды аспан павильоны" (бұл нирванаға қол жеткізуді білдіреді) және Кхатика бхуми тақырыбы бейнеленген. Ардхамантападан 2,5 фут (2 метр) биіктігі мен 2,5 фут (1 метр) ені бар есік үш баспалдақ мүсіні бар қасиетті орынға (сатыр арқылы) жетелейді. Кіреберісте surul vyalis (бұралған сабақтары бар мифтік vyalis нысанымен безендірілген балюстрадалар) орналасқан. Қасиетті орынның жоспары 1 метр енді және 2 метр биіктікте, ал артқы қабырғасында үш барельеф бар. Олардың екеуі джайнистік Тиртханкараларды бейнелейді (олардың үстінде үш қабатты шатырлар бар), ал үшінші барельеф – ачарьяның (ұстаздың) суреті. Гарбха гриха төбесінде Дхарма чакраны ("Заң доңғалағын") көрсететін, омыртқасы мен білігі бар ою-өрнектелген доңғалақ бейнеленген. Лотос күйіндегі үш суреттің үстінде (отырған позада) қабырғалар, алаңқайлар және әр түрлі өлшемдегі дөңгелектермен безендірілген шатырды бейнелейтін суреттер де бар. Дөңгелектерде иілген ұштары бар айқыштар бейнеленген; айқыштың көлденең бөлігінде адам және арыстанның суреттері бар. Басқа жерлерде төбе ардхамантапамдағы лотос тоғанына ұқсас суреттермен безендірілген. Ситтанавасал үңгірінің қабырғаларындағы гипстің қалыңдығы әртүрлі. Суреттер үшін қолданылған пигменттердің жасы 1000 жылдан астам. Шағын ғибадатханада "ом" сөзін айтқанда, тек естілмейтін болса, эхо әсері анық естіледі. Бұл фрескалар Ажанта және Баг үңгірлерінің фрескаларымен қатар ортағасырлық Үндістанның ең жақсы фрескаларының бірі саналады. Ситтанавасал үңгіріндегі суреттердің техникасы мен материалдарын анықтау үшін талдау жүргізілді. Ардхамантапамдағы лотос тоғанының суретін талдау нәтижесінде олар фреско-секко әдісімен салынғаны анықталды. Бұл әдіс құм мен аз мөлшердегі қоспалары бар әк ерітіндісінің қалың қабатына сурет салуды қамтиды, ал әк ерітіндісі әлі де ылғалды болғанда, оған қалың әк суы шашырылады. Қолданылған пигменттердің құрамында әк негізіндегі ақ, ағаш көмірінен немесе шам қарасынан жасалған қара, сары охрадан сары, қызыл охрадан қызыл, ультрамарин/лазуриттен көк және жерден жасыл түс кіреді. Пигменттер (ASI-нің сайттағы ақпараттық тақташасында көрсетілгендей, өсімдік бояулары емес) жабысқақ заттарсыз құрғақ гипс бетіне жағылды. Бұл процесс әк суының химиялық реакциясын қамтиды, ол ауадан оттегіні сіңіріп алып, карбонизация процесі арқылы ерімейтін кальций карбонатына айналады, бұл пигменттердің бетке жабысуын қамтамасыз етеді. 1937-1939 жылдары Пудуккоттай штатының бастамасымен суреттер тазартылып, консервантты жабынмен қапталды. Сонымен қатар, гипстің зақымдалған бөліктеріне цементтік материалдар құйылды және суреттер ретушьтендірілді.
Sittanavasal is a rock cut cave, situated on the western side of central part of a hill, which runs in a north–south direction. The hill measures approximately in height, and sits above the surrounding plain which has some archaeological monuments. The Jain natural caverns, called Ezhadippattam are approached from the foothills. The cave is approached by climbing a few 100 steps. Archaeological Survey of India is responsible for the maintenance of the cave and the Jain beds. Mulk Raj Anand said of the paintings, "Pallava craftsmen used greens and browns and puqiles, with a genuine ability and a lyrical flow of line. Lotuses spring up from imaginary ponds amid variegated greenery, under a bluish sheen." In addition, inscriptions of the 9th and 10th century are also seen. The ceiling of the Ardhamandapam is decorated with murals from the 7th century. The cave temple has simple pillars and sculptures of Jain Tirthankaras. However, most of the frescoes which were covered fully in plaster have been severely defaced or not clearly visible due to inadequate security and maintenance resulting in vandalism in the past five or six decades. Originally, the entire cave temple, including the sculptures, was covered with plaster and painted. The paintings are with theme of Jain Samavasarana, the "most attractive heavenly pavilion" (it means the attainment of nirvana), and Khatika bhumi. A door way of 5.5 feet (2 m) height and 2.5 feet (1 m) width from the ardhamantapa leads to the sanctum sanctorum (through a flight of steps), which has three bas relief sculptures. The entrance has surul vyalis (balustrades sculptured with the mythical form of vyalis with twisted trunks). The sanctum sanctorum has a square plan of 2.89 feet (1 m) wide and height of 7.5 feet (2 m), and at the back wall there are three bas reliefs, two are of Jain Tirthankaras (as evidenced by the triple umbrellas (chatris) over them) and the third relief is of an acharya (teacher). The ceiling of the garbha griha which is painted shows a carved wheel with hub and axle that denotes the Dharma chakra ("Wheel of the Law"). Above the three images in Lotus position (seated posture), paintings are also seen which are surmised to represent a canopy which is carved with carpet designs with striped borders and squares and circles of different sizes with louts flower designs inscribed within the squares. The circles depict crosses with bulbous ends; the horizontal arm of the cross has depictions of human and lion figures. In the other areas, the ceiling has similar paintings as the lotus pond in the ardhamantapam. Plastered walls of the Sittanavasal Cave have varying thickness of The pigmentation used for the paintings is over 1000 years old. Echo effect is clearly heard, if "om" is recited, only if inaudibly, in the small shrine. These frescoes are considered to be some of the best frescoes of medieval India next to frescoes of Ajanta Caves and Bagh Caves. Painting of the Sittanvasal Caves were analysed to establish the technique and the material used to make the. Analysing a painting of a lotus pond in the ardhamantpam, it has been inferred that they are made with Fresco secco, techniques made over rough stone using rough plaster of thickness made of lime mortar and sand with minor impurities, applying thick lime wash of fine lime water when the rough lime plaster is still rough. The pigments used are composed of white made from lime, black made from wood charcoal or lamp black, yellow from yellow ochre, red from red ochre, blue from ultramarine\lapis lazuli, and green from terre verte. Pigments of permanent mineral colours (not vegetable colours as reported on the display plaque at the site by ASI) were applied over dry plaster surfaces without any adhesive grove; the process involved a chemical reaction of lime water which absorbed oxygenin the air and getting converted by a carbonisation process into insoluble calcium carbonate, which enabled the pigments to adhere to the surface. At the initiative of Pudukkottai State, during 1937–39, the paintings were cleaned, and then given a preservative coating. Also, the damaged portions of the plastering were injected with cementing material and the paintings were also retouched.