Brazilian sculptor (1930–1990)
the Canadian soccer player
Серджио де Камарго (8 сәуір, 1930 – 1990) – Бразилияның Рио-де-Жанейро қаласында туған мүсінші және рельеф жасаушы. Серджио Де Камарго Буэнос-Айрестегі «Академия Алтамира»да Эмилио Петторути мен Лусио Фонтанадан сабақ алды. Камарго сонымен қатар Париждегі Сорбонна университетінде философияны оқыды. 1948 жылы Еуропа бойынша ұзақ саяхаты барысында Камарго Бранкузи, Арп, Анри Лоуренс және Жорж Вантонгерлумен танысты. Серджио де Камарго көптеген халықаралық көрмелерге қатысты, оның ішінде 1965 жылғы Сан-Паулу биенналесі (онда ол алтын медаль жеңіп алды), 1966 жылғы Венеция биенналесі және 1968 жылғы Кассельдегі «Документа» көрмесі болды. Серджио де Камарго 1990 жылы Рио-де-Жанейрода қайтыс болды. Лондонның Тейт галереясының тұрақты коллекциясында де Камаргоның бір туындысы бар.
Sérgio de Camargo (April 8, 1930 – 1990) was a sculptor and relief maker, born in Rio de Janeiro, Brazil. Sergio De Camargo studied at the Academia Altamira in Buenos Aires under Emilio Pettoruti and Lucio Fontana. Camargo also studied philosophy at the Sorbonne in Paris. On a protracted trip through Europe in 1948, Camargo met Brâncuși, Arp, Henri Laurens and Georges Vantongerloo. Sérgio de Camargo showed work at numerous international exhibitions, including the 1965 São Paulo Biennale (where he won a gold medal), the 1966 Venice Biennale, and the 1968 documenta in Kassel. Sérgio de Camargo died in Rio de Janeiro in 1990. The Tate Gallery in London has one of de Camargo's work in their permanent collection.
Ерте өмір және білім
Серджо Камарго 1930 жылы Рио-де-Жанейрода дүниеге келген. Камарго өзінің өнер білімін Буэнос-Айрестегі Академия Альтамирада Лусио Фонтана мен Эмилио Петторутиден алды. Кейін 1948 жылы Парижге көшіп, Academie de la Grand Chaumiere академиясына оқуға түсті. Камарго 1950-ші жылдары Бразилияға оралғанда, жаңадан пайда бола бастаған Нео-конкреттік конструктивизм, кинетикалық және оп-арт қозғалыстарымен танысты. 1952-53 жылдары ол қайтадан Еуропаға оралып, 1954 жылы Қытайға сапар жасады. 1961-1974 жылдар аралығында Серджио де Камарго Парижде тұрды, онда 1963 жылы Groupe de Recherche d’Art Visuel (GRAV) тобының мүшесі болды. Оның монохромды ағаш рельефтері қарапайым және қайталанатын логиканы, тек қана ұсақ өзгерістер арқылы қамтамасыз етті. Бұл аз ғана айырмашылықтардың жазық бетте орналасуы мыңдаған композициялық мүмкіндіктерді ашты. Бұл ағаш рельефтері жарық пен оның айналасын бейнелейтін нақты хабарды жеткізді. Гастон Бачелард айтқандай, жарық пен көлеңке "туындының ішінде өмір сүреді", осылайша ол "геометриялық кеңістіктің шегінен асып түседі". 1965 жылы Оңтүстік Америкада да сәттілікке қол жеткізді. 1965 жылы Камарго Рио-де-Жанейродағы Музей де Арте Модернде өткен алғашқы жеке көрмесімен өзінің табысын және танылуын жалғастырды. Сондай-ақ 1965 жылы ол Оскар Нимейердің Бразилиядағы Сыртқы істер министрлігі ғимараты үшін мүсіндік жұмыстар жасады. 1967 жылға қарай ол осы орынға 25 метрлік ритмикалық құрылыммен қабырға орнатты. 1960 жылдардың соңында Серджо де Камарго көптеген халықаралық көрмелерге қатысты, оның ішінде 1965 жылғы Сан-Паулу биенналесі, 1966 жылғы Венеция биенналесі және 1968 жылғы Кассельдегі Документа.
Sergio Camargo was born in Rio de Janeiro in 1930. Camargo began his art education at the Academia Altamira in Buenos Aires under Lucio Fontana and Emilio Pettoruti He would later move to Paris in 1948, where he enrolled at the Academie de la Grand Chaumiere. When Carmargo returned home to Brazil in the 1950s, he stumbled into the rising Neo Concrete Constructivist and Kinetic Op Art movements. In 1952 53 he again returned to Europe and went to China in 1954. Between 1961 and 1974 Sérgio de Camargo remained in Paris, where he became a member of the Groupe de Recherche d’Art Visuel (GRAV) in 1963. The wood reliefs, monochromatic in nature allowed for simple and repetitive logic with only subtle alterations. With such slight variations arranged across an otherwise flat plane, there became thousands of compositional possibilities. These wood reliefs communicated a specific message of light and its surroundings. Gaston Bachelard would frame it, light and shadow ‘inhabit’ the work such that it can ‘transcend geometrical space’. In 1965, he found success in South America as well In 1965 Camargo would continue his success and recognition with his first solo museum exhibition at the Museu de Arte Modern do Rio de Janeiro. Also in 1965, he began sculptural pieces for Oscar Niemeyer's Foreign Ministry Building in Brasília. Eventually, by 1967, he contributed a monumental element to the site—a rhythmically structured 25 meter wall. During the late 1960s Sérgio de Camargo showed work at numerous international exhibitions, including the 1965 São Paulo Biennale, the 1966 Venice Biennale, and the 1968 documenta in Kassel.
Бразилияға оралу
Кармарго Еуропадан кетудің уақыты келді деп шешті және 1973 жылы Бразилияға оралды. Кармарго кеткен кезде Бразилия жаңадан табылған мұнай кен орындарының экспортталуының артуымен дамудың гүлдену кезеңін басынан өткізіп жатты. Кармаргоның Бразилияға оралуы оның шығармашылығында жаңа кезеңді ашты. Кармаргоның кейінгі туындылары бұрынғы формалар мен тәжірибелерге қайта оралумен ерекшеленеді. 1977 жылы ол Сан-Паулу өнер сыншылары қауымдастығының мүсін жасау бойынша сыйлығын жеңіп алды. 1980-ші жылдары оның жұмыстары көбінесе бастапқы цилиндрлі формаларға оралды, сонымен қатар көлемі кішірейді. Конструктивизм өнер қозғалысының даму барысында Серхио де Кармарго және оның құрбылары екі маңызды оқиғадан шабыт алды: 1951 жылы Биеннальдің құрылуы және 1960 жылы Бразилианың ашылуы. Осы кезеңде жасалған өнер туындылары конструктивизм өнерінің қағидаларына қатысты әртүрлі тәсілдерді қамтиды. Бұл суретшілердің еңбектері модернизм тарихында өте ерекше кезеңді бастады. Бразилия өнерінің барлық саласын қарастырғанда, Камарго сияқты күрделі визуалдық тілді өзінің «өте иконокласттық тәсілдерімен» қарапайымдаған дерлік тәуелсіз суретшілердің саны аз. Бразилиялық конструктивизмнің мәні – жалпыға ортақ түсіністік пен байланысқа ұмтылыста.
Carmargo decided it was time to leave Europe and subsequently returned to Brazil in 1973. While Carmargo had been gone Brazil had been in a time of prosperity with the rise in exportation of newly found oil repositories. Carmargo’s return to Brazil would bring about a new phase within his practice. It is the later works of Carmargo’s that seem to be defined by a return to previous forms and experiments. In 1977 he won the sculpture award given by the São Paulo Association of Art Critics. In the 1980s his works largely returned to the original cylindrical forms, as well as shrinking in scale. During the evolution of the Constructivist art movement, Sergio de Carmargo and his peers were inspired by two specific events, the establishment of the Biennial in 1951, and the inauguration of Brasilia in 1960. Artworks created during this period range widely in there different approaches to the rules of constructivist art. The contributions of these artists began a highly original period in the history of modernism. When it comes to the whole of Brazilian art there are few independent artists like Camargo that simplified an already complex visual language through his “highly iconoclastic approaches”. Brazilian constructivism lies within the need to have universal communion and communication.
Көрмелер
Камаргоның туындылары Олбрайт Нокс өнер галереясының (Буффало, Нью-Йорк), Бирмингем өнер мұражайының (Алабама), Ұлттық көркем өнер орталығының (Париж), Даллас өнер мұражайының, Хиршхорн мұражайы мен мүсін бағының (Вашингтон, округ Колумбиясы), Берн (Швейцария) Кунстмузейінің коллекцияларында ұсырылған. Камаргоның туындыларына арналған ірі ретроспективтік көрмелер 1993 жылы Рио-де-Жанейродағы Модерн өнер мұражайында, 1994 жылы Схедамдағы Стеделик мұражайында және 2010 жылы Сан-Паулудағы Заманауи өнер институтында өтті, содан кейін 2012 жылы Бразилияның Куритиба қаласындағы Оскар Нимейер мұражайына көшті.
Camargo’s work is represented in the collections of the Albright Knox Art Gallery, Buffalo, NY; Birmingham Museum of Art, AL; Centre national des arts plastiques, Paris; Dallas Museum of Art; Hirshhorn Museum and Sculpture Garden, Washington, DC; Kunstmuseum, Bern, Switzerland; Camargo’s work has been the subject of major retrospectives at the Museu de Arte Moderna, Rio de Janeiro, in 1993; the Stedelijk Museum, Schiedam, in 1994; and the Instituto de Arte Contemporânea, São Paulo, in 2010, which traveled to the Museu Oscar Niemeyer, Curitiba, Brazil, in 2012.