Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық ботаник (1855–1943)
British botanist (1855–1943)
Джон Мьюрхед Макфарлейн ФРСЕ LLD (28 қыркүйек 1855, Кирккалди, Файф – 16 қыркүйек 1943, Ланкастер) – шотланд ботанигі.
John Muirhead Macfarlane FRSE LLD (28 September 1855, Kirkcaldy, Fife – 16 September 1943, Lancaster) was a Scottish botanist.
Өмір
Ол 1855 жылдың 28 қыркүйегінде Фиф округіндегі Кирккалди қаласында дүниеге келген. Ол жергілікті білім алып, содан кейін Эдинбург университетінде ғылымдарды оқыды, алдымен бакалавр (BSc) дәрежесін алды, ал 1883 жылы ғылым докторы (Doctor of Science) дәрежесін қорғады. Ол Эдинбург университетінде және Корольдік Дик ветеринариялық колледжінде бірнеше академиялық қызметтер атқарды. 1885 жылы ол Эдинбург Корольдік қоғамының мүшесі болып сайланды. Оның үміткерлері Александр Диксон, Роберт Грей, Александр Бухан және Эндрю Пиблс Эйткен болды. Осы кезеңде ол Жаңа қаланың шығыс жиегіндегі 3 Беллвью террасасында тұрды. 1892 жылы ол Америка философиялық қоғамының халықаралық құрметті мүшесі болып сайланды. 1893 жылы ол Пенсильвания университетінде профессорлық қызметке тағайындалу үшін АҚШ-қа сапар шекті. Ол 1920 жылы зейнетке шыққанға дейін осы лауазымды атқарды. Пенсильвания университетінде жұмыс істеген кезінде ол Эдит Мей Фарр сияқты ботаниктерді қолдады. Ол Пенсильвания университетінің ботаникалық бағын ұйымдастыру және дамытуда маңызды рөл атқарды. Зейнетке шыққаннан кейін ол Ұлыбританияға оралды және 1943 жылдың 16 қыркүйегінде Солтүстік Англиядағы Ланкастерде қайтыс болды. Джон Мьюрхед Макфарлейн АҚШ-тың Нью-Гэмпшир штатындағы Ланкастер қаласында дүниеден өтті. Ол Нью-Гэмпшир штатының Дюрант қаласындағы Дюрант жолындағы зиратқа жерленген.
He was born in Kirkcaldy in Fife on 28 September 1855. He was educated locally, then studied sciences at the University of Edinburgh, first graduating with a BSc, followed by a degree of Doctor of Science in 1883. He occupied several different academic positions at the University of Edinburgh and the Royal Dick Veterinary College. In 1885 he was elected a fellow of the Royal Society of Edinburgh. His proposers were Alexander Dickson, Robert Gray, Alexander Buchan and Andrew Peebles Aitken. During this period he lived at 3 Bellevue Terrace on the eastern fringe of the New Town. In 1892, he was elected an International Honorary Member of the American Philosophical Society. In 1893 he travelled to the United States to assume a professorial chair at the University of Pennsylvania. He held this position until retirement in 1920. During his time at the University of Pennsylvania he encouraged botanists such as Edith May Farr. He played a leading role in organising and diversifying the botanical garden of the University of Pennsylvania. On retiral he returned to Britain and died in Lancaster in northern England on 16 September 1943. John Muirhead Macfarlane died in Lancaster, New Hampshire USA. He is buried in the Durant Road Cemetery in Durant, New Hampshire.
Жарияланымдар
Макфарлейн ең алдымен өзінің "Органикалық эволюцияның себептері мен барысы. Биоэнергетика бойынша зерттеу" (1918) атты тұңғыш кітабымен танымал. Ол сонымен қатар көптеген басқа да еңбектер жазды, олардың ішінде гүлді өсімдіктердің (Apocynaceae, Asclepiadaceae) эволюциясы мен таралуы (1933), Балықтардың эволюциясы мен таралуы (1923), Балықтар – мұнайдың көзі (1923) және мұнай қорларының көлемі мен бастаулары (1931) кіретін еді. Макфарлейн 1908 жылғы "Nepenthaceae" монографиясында тропикалық құмыра тәрізді өсімдіктер тұқымдасын қайта қарастырды.
Macfarlane is best known for his first book, The causes and course of organic evolution. A study in bioenergics (1918). He also wrote many other works including The evolution and distribution of flowering plants (Apocynaceae, Asclepiadaceae) (1933), The evolution and distribution of fishes (1923), Fishes the source of petroleum (1923), and The quantity and sources of our petroleum supplies (1931). Macfarlane revised the tropical pitcher plant family in his 1908 monograph, "Nepenthaceae".