Підгайці – невелике місто в Тернопільській області України. Розташоване за 25 км від Бережан, відоме своєю історією та походженням прізвища Коропецький.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пидгайці (Підгайці; Podhajce; ) – Украинаның батысындағы Тернополь облысындағы Тернополь ауданындағы шағын қала. Ол Бережаныдан шамамен 15,5 миль (25 км) оңтүстікке, Тернопольден 43,5 миль (70 км) және Львовтен 62 миль (100 км) оңтүстік-шығысқа қарай орналасқан. 1939 жылы Пидгайці қала мәртебесін алды. Қала Украинаның қалалық әкімшілік бірлестіктерінің бірі – Пидгайці қалалық әкімшілігіне орталық болып табылады. Халық саны: Көптеген қазіргі тұрғындар Коропецкий/Коропецка тегін алып жүреді, бұл қаланың Коропец өзеніне жақындығымен байланысты болуы мүмкін.
City in Ternopil Oblast, Ukraine
Pidhaitsi (Підгайці; Podhajce; ) is a small city in Ternopil Raion, Ternopil Oblast, western Ukraine. It is located approximately 15.5 mile (25 km) south of Berezhany, 43.5 mile (70 km) from Ternopil, and 62 mile (100 km) south east of Lviv. In 1939, Pidhaitsi obtained the formal status of a city. It hosts the administration of Pidhaitsi urban hromada, one of the hromadas of Ukraine. Population:
Many of the current residents have the surname Koropetskyi/Koropetska, likely attributable to the city's proximity to the Koropets River.
Тарих
Деректерге сәйкес, Пидхайци аймақтағы ең көне елді мекендердің бірі. Ол 1445 жылы негізделген.
According to the sources, Pidhaitsi is one of the oldest settlements in the area. It was established in 1445.
Яһуди қауымы
Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Пидхайциде үлкен еврей қауымдастығы болған. 1765 жылғы халық санағында Пидхайци кахал ауданында 1370 яһуди, ал Пидхайци қаласының өзінде 1079 яһуди тұрған. Бір ғасыр өткен соң қаладағы еврей халқы күрт өсіп, Пидхайциде шамамен 6000, ал Пидхайци ауданында 8212 яһуди (аймақтың жалпы халқының 9,33%) болды. 20-шы ғасырда Пидхайцидің маңызы төмендеді және 1931 жылғы санақ бойынша еврейлердің саны 2827-ге дейін азайды. Пидхайци синагогасы (1621-1648 жылдар аралығында) және жергілікті католик шіркеуі (1634) – қаланың ең көне құрылыстары. Синагога жабылып, қираған күйде тұр. Соғыстан кейінгі жылдары коммунистер синагога аумағын базарға айналдырды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда батыстан көптеген еврей босқындары келді, ал нацистердің жойғысы кезінде қаладағы еврейлердің саны 3000-нан асты. Пидхайци Юденратын Лейбиш Лилиенфельд басқарды. 1941-1942 жылдардың қысында босқындар мен санитарлық жағдайларға байланысты қаланың көптеген еврейлері аштықтан және тиф эпидемиясынан қайтыс болды. 1942 жылы 21 қыркүйекте (Йом Кипур – еврейлердің ең қадірлі мерекесі, күнәдан тазару күні) 1000-нан астам яһуди Бельзек жойғыш лагеріне жіберілді, ал 30 қазанда тағы 1500 яһуди Бельзек жойғыш лагеріне өлімге аттанды. Неміс және украин полициясы Пидхайциде және айналасында тағы да жүздеген адамдарды өлтірді. Гения Шварц Пидхайцидегі геттоны тарату кезіндегі өзінің басынан өткен оқиғаларын еске алды.
Prior to the Second World War, Pidhaitsi had a significant Jewish community. The population census of 1765 lists 1,370 Jews in the kahal district of Pidhaitsi and 1,079 Jews lived in Pidhaitsi itself. A century late town’s Jewish population significantly increased and numbered ca. 6,000 Jews in Pidhaitsi and 8,212 Jews in Pidhaitsi district (9.33% of whole population in the area). In the 20th century Pidahytsi's importance declined and the number of the Jews decreased to 2,827 according to the census of 1931. Pidhaitsi Synagogue (between 1621 and 1648), and the local Catholic parish church (1634) are the oldest buildings in the city. The synagogue is closed and in ruined condition. In the post war years, the synagogue territory was turned into a market by the communists. With the break of the Second World War there was a large influx of Jewish refugees from the west and the number of the Jews in the town at the time of Nazi annihilation was higher than 3,000. Pidhaitsi Judenrat was headed by Leibish Lilienfeld. Due to the refugee and hygienic problems, in the winter of 1941–42 many of town Jews died of hunger and typhus epidemic. In 1942, on September 21 (Yom Kippur – Jewish most revered holiday, the day of atonement from sin) over 1,000 Jews were sent to the Belzec extermination camp and on October 30, 1,500 more Jews were deported to face death in Belzec extermination camp. Hundreds more were murdered in Pidhaitsi and its environs by Germans and Ukrainian police. The above memories of his experiences during the liquidation of the ghetto in Pidhaitsi has described by Genia Schwartz.