Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Пьеро Писенти (20 наурыз 1887 – 29 қыркүйек 1980) – итальяндық фашистік журналист және саясаткер. Писенти Умбрияның Перуджа қаласында университет профессорларының отбасында дүниеге келген. 1912 жылы Болонья университетінде құқықтану мамандығын бітірді. Келесі жылы Фриулидің Порденоне қаласына көшіп барды, онда ол саяси мансабын 1915 жылдан 1919 жылға дейін қалалық кеңестің мүшесі ретінде бастады, консервативтік тізім бойынша сайланды. 1920 жылы Порденонеде «Еңбек одағы» (Unione del Lavoro) деп аталатын оңшыл партияны құрды, кейін ол Ұлттық фашистік партияға (PNF) қосылды. 1921 жылы PNF-ке кірді, көп ұзамай Фриулидегі «Қара көйлектердің» капитаны болды, сондай-ақ фашизмнің ұлттық деңгейдегі өкілі және «Giornale del Friuli» газетінің редакторы атанды. 1926 жылы Писенти партияның ішкі регламентіне келіспегендіктен PNF-тен қуылды. Бірақ келесі жылы ол жоғары лауазымға қайта қабылданды, Бенито Муссолинидің ең жақын серіктестерінің бірі болды (Муссолини оны «жиырма жыл бойы фашизмнің батылдығын сақтап келген адам» деп сипаттады). 1924 жылы Италияның депутаттар палатасына сайланды және 1939 жылға дейін үзіліссіз осы лауазымда қызмет етті. 1943 жылдың 8 қыркүйегіндегі қаруды тастағаннан кейін ол Муссолиниге адал болды және сол жылдың қараша айында Италия Социалдық Республикасының басшылығына қосылды, ол әділет министрі болып тағайындалды. Оның алдыңғы лауазымдағы иесі Муссолиниге қарсы шыққан Ұлы Кеңестің мүшелеріне қарсы «көрсетілімдік» сот процесін бастаған еді. Писенти бұл тактикаға қарсы болды және тұтқындарды босатуға тырысты, бірақ қысымға көніп, 1943 жылы Муссолининің құлауын ұйымдастырған бұрынғы фашистік басшыларды (Галеаццо Чиано, Эмилио Де Боно және Карло Парески сияқты) кешіруден бас тартты, олар Верона процесінде өлім жазасына кесілді. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Писенти тұтқындалып, бір жылға түрмеге қамалды. Сот үкімі орындалғаннан кейін ол Порденонеге оралып, заңгер болып жұмыс істеді. 1977 жылы ол «РСИ [Италияның әлеуметтік республикасы] – қажетті республика» деген даулы эссе жазды, онда Республика саясатын қорғады. Писенти 1980 жылы Порденонеде қайтыс болды.
Piero Pisenti (March 20, 1887 – September 29, 1980) was an Italian Fascist journalist and politician. Pisenti was born in Perugia, Umbria, to a family of university professors. In 1912 he graduated in jurisprudence at the University of Bologna. The following year he moved to Pordenone, Friuli, where he began his political career as a member of the town council, which he held from 1915 to 1919, elected on conservative list. In 1920 he founded in Pordenone the far right party Unione del Lavoro (Labour Union), which was later absorbed into the National Fascist Party (PNF). He entered the PNF in 1921, and soon became a captain of the Blackshirts in Friuli, as well as a national level figure of Fascism, and editor of Giornale del Friuli. In 1926 Pisenti was expelled from the PNF, as he disagreed on some internal regulations of the party. The following year, however, he was readmitted into high office, becoming one of Benito Mussolini's closest collaborators (Mussolini described him as "the man who, throughout twenty years of Fascism, has had the bravery of his very own brilliant heterodoxy"). In 1924 he was elected as to the Italian Chamber of Deputies, a position he held without interruptions until 1939. After the armistice of September 8, 1943, he remained loyal to Mussolini, and joined the leadership of the Italian Social Republic in November of that year, he was appointed its Minister of Justice. His predecessor had initiated a "show" trail of Grand Council members who moved against Mussolini. While he opposed this tactic and attempted to free the prisoners, he gave into pressure and refused to pardon the former Fascist leaders who had organized the fall of Mussolini in 1943 (including Galeazzo Ciano, Emilio De Bono and Carlo Pareschi), and who were sentenced to death in the Verona trial. After the end of World War II, Pisenti was arrested and jailed for a year. After the sentence was carried out, he returned to Pordenone and worked as a lawyer. In 1977 he wrote the controversial essay RSI Una Repubblica necessaria ("The RSI [Italian Social Republic] A Necessary Republic"), in which he defended the politics of the Republic. Pisenti died in Pordenone in 1980.