Кіріспе

Фламанд суретшісі Лукас де Хере немесе Лукас д'Хере (Гент, 1534 – шамамен Париж, 29 тамыз 1584) – фламанд суретшісі, акварельші, гравюра шебері, өмірбаяншы, драматург, ақын және жазушы. Оның киім-кешек кітаптары мен портреттері 16 ғасырдағы сән туралы маңызды мәліметтердің құнды көзі болып табылады.

Өмір

Де Хере өмірі мен шығармашылығының негізгі көзі – оның шәкірті Карел ван Мандер жазған «Суретшілер кітабы» (Het Schilder Boeck), алғаш рет 1604 жылы Голландия Республикасындағы Харлем қаласында жарық көрген. Ван Мандер өмірінің соңғы жылдары осы қалада тұрған. Лукас де Хере Гент қаласында, мүсінші Ян де Хере мен миниатюра шебері Анна Смийтерстің екінші ұлы ретінде дүниеге келді. Оны әкесі тәрбиеледі. Інісі Ян жергілікті суретші Жерар Хуренбольдтың сурет салу шегірті болды. Оның тағы төрт қарындасы болған. Гент тұрғындары император Карл V-ге қарсы көтеріліс жасағаннан кейін, 1540 жылы Каролина жарлығымен қаланың жеңілдіктері жойылды. Осының салдарынан гильдиялардың ықпалы әлсіреп, көркемдік қызмет тоқтап қалды. Осы жағдайда Ян де Хере ұлы Лукасты сол кездегі фламанд суретшісі және суретшісі Франс Флориспен оқуға Антверпенге жіберді. Бұл, оның поэзия жаза бастаған кезімен бірге болған болуы мүмкін. Шамамен 1556 жылы Гентке оралғаннан кейін, ол сурет салу мектебін ашты. Оның шәкірттерінің бірі Карел ван Мандер болды. 1559 жылы Гент қалалық әкімшілігі оған және әкесіне Генттегі Санкт-Жан шіркеуін (қазіргі Санкт-Баво соборы) Алтын жүннің 23-ші тарауының қайта құрылуына орай безендіру жұмысын тапсырды. Осы тапсырма аясында Лукас «Сүлеймен патша мен Сәба патшайымы» атты суретін салды, онда Сүлейменнің бейнесі Испания королі II Филипптің есіміне ұқсас етілген. Шамамен 1560 жылы ол Элеонора Карбоньеге үйленді. Испаниялық Нидерланды реформация қозғалысының жақтастарын қуғындаған II Филиппке қарсы көтерілгеннен кейін, 1568 жылы Де Хере Францияға кетті, онда Катерина де Медичи оны Валуа гобелендерін жобалауға көмектесу үшін жұмысқа алды. Содан кейін ол Англияға сапар шегіп, Остин Фрайерс қаласындағы голланд шетелдік шіркеуінің қариясы болды. 1570 жылы Линкольн графы Эдвард Клинтон оны галереяны суреттеуге және түрлі елдердің киімдерін бейнелеуге шақырды. 1576 жылы Гентте бейбітшілік орнағаннан кейін ол қысқа ғана уақытқа үйіне оралды. 1584 жылы Гент испандық Габсбург әскерлеріне берілген кезде ол тағы да қаладан кетуге мәжбүр болды. Өмірі бойында ол өте танымал болды және зор байлыққа ие болды. Оның Катерина Берейннің портреті Кардифф ұлттық мұражайында сақтаулы. 1553 жылы ол кардинал Гранвельдің хатында көрсетілгендей, II Филипптің өмірдегі портретін салған (Прадо). 1559 жылы ол канцлер Виглиус ван Айттаның тапсырысымен «Сүлеймен мен Сәба патшайымы» суретін салды, ол Генттегі Санкт-Баво соборының хоры үшін Алтын жүн орденінің жиырма үшінші тарапының тойына дейін арналған. Англияда ол басқа фламанд иммигранттарын оқытты: Джон де Криц, мүмкін Маркус Герертс Кенже және, мүмкін, ағылшын Роберт Пик Үлкен. 1573 және 1575 жылдар аралығында ол Стоунхенджге сапар шекті. Оның акварель суреті (қазір Британ кітапханасында) осы ескерткіштің ең ерте белгілі реалистік бейнесі болып табылады.