Брууншвик және Мейссен графы Эгберт II: Өмір және күресі

Кіріспе

Екберт II (Экберт) (шамамен 1060 – 3 шілде 1090) – Брансвик графы және Мейссен маркграфы. Ол Брунонен әулетінің маркграфы Эгберт I-нің үлкен ұлы болды. Әлі кәмелетке толмаған кезінде, 1068 жылдың 11 қаңтарында әкесінің қайтысынан кейін Брансвик пен Мейссенде билікке ие болды. Ол Мейссен Орламунде маркграфы Отто I-нің қызы Одаға үйленді, оның жерлерін, соның ішінде Вандерслеберн Глайхен қамалын мұра етті. 1073 жылы герцог Магнус және Нордхайм Оттосы бастаған сакстар король Генрих IV-ке қарсы көтерілді. Көтеріліс 1075 жылдың 9 маусымында Лангенсалцаның бірінші шайқасында Бөгемия герцогы Вратислав II тарапынан басылды. Эгберт саксондық көтеріліске қатысқан-қатыспағаны туралы мәліметтерде нақтылық жоқ, бірақ ол корольға қарсы екенін көрсеткендіктен, Мейссеннен айырылып, Вратиславқа берілді. Алайда, Эгберт келесі жылы Вратиславты Мейссеннен қуды және сотталды. Оның сол кездегі Фризия графтығы тәркіленіп, Утрехт епископына берілді. Эгберт бастапқыда Рейнфельдтің қарсы королі Рудольфты қолдады, бірақ кейін ол және көптеген саксондық дворяндар қолдауларын кері алып, бейтарап қалды. 1083 жылы Нордхайм Оттоның өлімінен кейін Эгберт Генрих IV-тің ең маңызды, бірақ тұрақсыз қарсыласы болды. 1085 жылы екеуі қысқа уақытқа татуласып, Эгберт Генрихті шілдеде Саксонияда қабылдады. Қыркүйекте қақтығыс қайта басталды, бірақ 1087 жылы Эгберт пен Генрих татуласты. Кейбір дереккөздерде анти-король Герман Салмның өлімінен кейін Магдебург епископы Хартвиг пен Гальберштадт епископы Бурхард Эгбертті корольға қарсы шығуға және өзі таққа таласуға көндіргендіктері айтылады. Бірақ, Эгберт көп ұзамай жаңа одақтастарымен арасын үзді, себебі орындалмаған уәделерге байланысты болды. Епископ Хартвигтің корольге мойынсұнуы Эгбертті толығымен оқшаулады. 1088 жылы Эгберт Генрихтің төрт ай бойы Глайхен қамалында қоршауында болды, бірақ Рождество қарсаңында шайқас барысындағы қақтығыстардың арасында көмекші әскермен қашып құтылуға қол жеткізді. Кведлинбургте және сол жылы Ратисбонда княздер сотында ол заңсыз деп танылып, Мейссеннен және Фризиядағы иеліктерінен айырылды. Қашып жүрген Эгберт жеңілмеген, бірақ оқшауланған күйде 1090 жылы шайқаста қаза тапты. Оның қалған иеліктері оның қарындасы Гертруда мен күйеуі Генрих Ірі, Фризия маркграфына тиді, олардың қызы Рихенза Лотар Суплинбургке, кейін герцог және императорға үйленді.

Egbert II (Ekbert) (c. 1060 – 3 July 1090) was Count of Brunswick and Margrave of Meissen. He was the eldest son of the Margrave Egbert I of the Brunonen family. Still a minor, he succeeded his father on the latter's death 11 January 1068 in Brunswick and Meissen. He was married to Oda, daughter of Otto I, Margrave of Meissen Orlamünde, whose lands he inherited, including the castle of Wanderslebener Gleichen. In 1073, the Saxons, led by Duke Magnus and Otto of Nordheim, rebelled against King Henry IV. The insurrection was crushed by Duke Vratislaus II of Bohemia in the First Battle of Langensalza on 9 June 1075. Whether Egbert had participated in the Saxon rebellion remains unclear based on extant sources, but since he had nonetheless proved himself an opponent of the king, he was deprived of Meissen, which was given to Vratislaus. However, Egbert drove Vratislaus from Meissen the next year and was condemned. A Frisian county then in his possession was confiscated and given to the Bishop of Utrecht. Egbert originally supported anti king Rudolf of Rheinfeld, but eventually he and many other Saxon nobles withdrew their support and remained neutral. After the death of Otto of Nordheim in 1083, Egbert was the most important, but also inconsistent, Saxon opponent of Henry IV. In 1085, the two were briefly reconciled and Egbert entertained Henry in Saxony in July. In September, the conflict was resumed, but in 1087, Egbert and Henry made peace. Some sources report that after the death of anti king Herman of Salm, bishops Hartwig of Magdeburg and Burchard of Halberstadt persuaded Egbert to turn against the king and himself aim for the crown. Whatever the case, Egbert soon broke with his new allies, probably because of unkept promises. Bishop Hartwig's submission to the king isolated Egbert completely. In 1088, Egbert was besieged in his castle of Gleichen for four months by Henry, but on Christmas Eve he managed to escape, during the confusion of battle, with a relief army. He was outlawed and deprived of Meissen and his Frisian possessions by a court of princes in Quedlinburg, and later again at Ratisbon in the same year. The fleeing Egbert, undefeated but isolated, fell in combat in 1090. His remaining possessions fell to his sister Gertrude and her husband Henry the Fat, Margrave of Frisia, whose daughter Richenza married Lothair of Supplinburg, the later Duke and Emperor.