Канада Жоғарғы Сотының қауымдастық құқығы жөніндегі шешімі
Dunmore v Ontario (AG)
Канада Жоғарғы Сотының 2001 жылғы Dunmore v Ontario шешімі, қауымдастық еркіндігін қорғады. Ауыл шаруашылығы қызметкерлерінің құқықтары, заңнама өзгерістері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
2001 жылғы Канада Жоғарғы Сотының Ассоциация құру бостандығына қатысты шешімі
2001 Canadian Supreme Court decision on freedom of association
Dunmore v Ontario (AG), 2001 SCC 94 – Канада Жоғарғы Сотының Канада Құқықтар және бостандықтар туралы Хартиясының (әрі қарай – Хартия) 2-бабының (d) тармағына сәйкес, ассоциация құру бостандығының конституциялық құқығы туралы маңызды шешімі болып табылады. Сот шешімінде, Хартия бойынша өздерінің ассоциация құру құқықтарын пайдаланғандары үшін жұмыс берушілер тарапынан жазалаудан қорғайтын тиісті заңдық базаның болмауы, олардың ассоциация құру бостандығына елеулі бұзушылық келтіретіні айтылды. Осыған жауап ретінде Онтарио үкіметі Ауыл шаруашылығы қызметкерлерін қорғау туралы заң қабылдады, ол тек ауыл шаруашылығы қызметкерлеріне қатысты және Хартияның 2-бабының (d) тармағына сәйкес қызметкерлердің құқықтарын пайдаланғаны үшін жұмыс берушілердің жазалау шараларын тыйым салды.
Dunmore v Ontario (AG), 2001 SCC 94 is a leading Supreme Court of Canada decision on the constitutional right to freedom of association under section 2(d) of the Canadian Charter of Rights and Freedoms ("Charter"). The Court held that the lack of a positive framework that protected farm workers from employer reprisals for exercising their associational rights under the Charter constituted a "substantial interference" of their right to freedom of association. The Ontario government responded with the Agricultural Employees Protection Act, which extended only to agricultural workers and prohibited employer reprisals against employees exercising their rights under section 2(d) of the Charter.
Өмірбаян
1994 жылы Онтарионың Жаңа демократиялық партиясы басқарған Онтарио үкіметі Онтарионың ауыл шаруашылығы жұмысшыларына кәсіподақ құру және ұжымдық келіссөздер жүргізу құқығын беретін Ауыл шаруашылығы еңбек қатынастары туралы заңды қабылдады. Келесі жылы консерваторлар билікке сайланып, кейіннен Еңбек қатынастары және жұмыспен қамту туралы заңға толықтырулар енгізу туралы заң (LRESLAA) қабылдады, ол 1994 жылғы заңды күштен жойды және осы заң бойынша жасалған барлық ұжымдық келісімдерді тоқтатты. Том Данмор, Саламе Абдулхамид, Уолтер Ламсден және Майкл Дойл, Біріккен азық-түлік және сауда қызметкерлерінің қолдауымен, Онтарионың ауыл шаруашылығы жұмысшыларының атынан LRESLAA-ны Хартияның 2(d) және 15(1) баптарына сәйкес, олардың бірлесу еркіндігі мен теңдік құқықтарын бұзу ретінде қарастырып сотқа шағымдану туралы өтініш берді. Сотта судья LRESLAA ауыл шаруашылығы жұмысшыларына кәсіподақ құруға кедергі келтірмейтінін және кез келген кедергілер олардың жеке тұлғалар болып табылатын жұмыс берушілерінің әрекеттерінен туындап, Хартияның қолданылу аясынан тыс екенін анықтады. Апелляциялық сот бұл шешімді қолдады. Жоғарғы Сот алдындағы мәселе LRESLAA Хартияның 2(d) немесе 15(1) баптарын бұза ма, және егер бұзса, оны 1-бап бойынша заңмен қорғауға бола ма екені болды. Соттың көпшілігі 2(d) бабы бұзылған деп шешім шығарды және оны 1-бап бойынша негіздеу мүмкін емес екенін мәлімдеді.
In 1994, the Ontario government under the New Democratic Party of Ontario passed the Agricultural Labour Relations Act which gave trade union and collective bargaining rights to Ontario's agricultural workers. The following year, the Conservatives were elected into power and subsequently passed the Labour Relations and Employment Statute Law Amendment Act (LRESLAA), which repealed the 1994 Act and terminated any collective agreements made under that Act. Tom Dunmore, Salame Abdulhamid, Walter Lumsden and Michael Doyle with support from the United Food and Commercial Workers brought an application on behalf of the agricultural workers of Ontario to challenge the LRESLAA as a violation of their right to freedom of association and equality rights under sections 2(d) and 15(1) of the Charter respectively. At trial, the judge found that the LRESLAA did not prevent the agricultural workers from forming a labour union and that any obstacles were the result of the actions of their employers which are private parties and beyond the scope of the Charter. The decision was upheld by the Court of Appeal. The issues before the Supreme Court was whether the LRESLAA violated section 2(d) or 15(1) of the Charter, and if so, whether it could be saved under section 1. The majority of the Court held that section 2(d) was violated and could not be justified under section 1.
Соттың пікірі
"Көпшілік" тобының пікірін Бастараше жазды. Ол 2(d) бөлімінің мақсатын сипаттаудан бастады, ол – "адамдар арасындағы қарым-қатынастар мен ұжымдық әрекеттер арқылы жеке потенциалды іске асыруға мүмкіндік беру". Бастараше, 2(d) бөлімінің тек жеке тұлғаларды қорғаған бұрынғы түсіндіруі жеткіліксіз екенін айтты. Оның пікірінше, бұл құқық кеңірек болуы керек және мемлекетке қорғалмаған топтарға қорғау заңнамасын тарату бойынша "оң міндеттеме" жүктеуі керек. Бірлесу еркіндігі құқығының заңнамадағы жетіспеушілігін бұзды дегенді сәтті дәлелдеу үшін талапкер "заңды режимнен шеттету олардың құқығына елеулі кедергі келтіретінін көрсетуі керек". Бастараше LRESLAA-ны қарастырып, оның мақсаты "қызметкерлердің бірлестігін құру және сақтау" екенін анықтады, бұл 2(d) бөліміне жатады. Заңның мақсаты Хартияға қайшы келмесе де, оның салдары Хартияны бұзды. ALRA-ны жою және ауыл шаруашылығы жұмысшыларын шеттету арқылы олардың осал жағдайы күшейіп, өз құқықтарын іске асыру мүмкіндігінен айырылды.
Bastarache J wrote the opinion for the majority. He began by describing the purpose of section 2(d) which is "to allow the achievement of individual potential through interpersonal relationships and collective action". The previous interpretation of section 2(d) which only protected individuals, said Bastarache, was insufficient. The right should be broader and should create a "positive obligation on the state to extend protective legislation to unprotected groups". For a claimant to successfully argue that the under inclusiveness of legislation violated his or her right to freedom of association, he or she must "demonstrate that exclusion from a statutory regime permits a substantial interference" of their right. Bastarache examined the LRESLAA and found that its purpose was "to establish and maintain an association of employees", which would fall under section 2(d). Though the purpose of the Act did not violate the Charter, the effect of the Act did violate the Charter. By removing the ALRA and excluding the agricultural workers, their vulnerable position was reinforced and they became substantially incapable of exercising their rights.
Келіспеушіліктер
Осыған қарсы пікір білдірген майор Дж., 2(d) тармағы ешқандай оң құқықтарды таңбайтынын және жұмысшылардың өздерінің қауымдастығын құруына ешқандай кедергі жоқ екенін айтты.
In dissent, Major J argued that section 2(d) did not impose any positive rights and that there was nothing preventing the workers from forming their own association.