Ноам Хомскийге қарсы пікірлер! «The Anti Chomsky Reader» кітабындағы сыншылар Хомскийдің теорияларын, фактілерді таңдап келтіруін сынап, пропаганда моделін жоққа шығарады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
2004 жылы Питер Коллиер мен Дэвид Хоровиц редакциялаған кітап. «Анти Чомский оқырманы» – лингвист және әлеуметтік сыншы Ноам Чомскийге арналған 2004 жылғы антологиялық жинақ. Кітап авторлары Чомскийдің саяси және тіл білімі жайындағы жазбаларын сынап, оның теорияларын дәлелдеу үшін фактілерді таңдап алып, өзгертетінін айтады.
2004 book edited by Peter Collier and David Horowitz
The Anti Chomsky Reader is a 2004 anthology book about the linguist and social critic Noam Chomsky edited by Peter Collier and David Horowitz. Its contributors criticize Chomsky's political and linguistic writings, claiming that he cherry picks facts to fit his theories.
Пропаганда үлгісін сынға алу
Илай Лерер үгіт-насихат үлгісі теориясын бірнеше жағынан сынады. Лерердің пікірінше, теория:
Eli Lehrer criticized the propaganda model theory on several points. According to Lehrer, the theory:
үкімет пен корпорациялардың бұрыс әрекеттері туралы бұқаралық ақпарат құралдарының хабарлауын ескермейді және осындай хабарламалар сыйлықтар мен беделге ие болады. (76-бет)
ignores revelations by the media of government and corporate misconduct and that it is this kind of reporting that wins rewards and gives reputation. (page 76)
"The Wall Street Journal" және "The New York Times" сияқты ірі бұқаралық ақпарат құралдарының редакциялық мақалаларындағы көптеген мәселелер бойынша келіспеушіліктер бар екенін назарға алмайды. Бұқаралық ақпарат құралдарының иелерінің саяси көзқарастары да әртүрлі. Бұқаралық ақпарат құралдары мыңдаған акционерлерге тиесілі болуы мүмкін. Кейбір бас директорлар өз компаниясын өз көзқарастарын тарату үшін пайдаланса да, көпшілігі олай емес, ал бір медиа компания кейде мүлдем әртүрлі редакциялық позицияға ие газеттерге ие болады. (69–70-беттер)
neglects that major media such as The Wall Street Journal and The New York Times sharply disagree on most issues in their editorials. The owners of media also have different political views. Media companies may also be owned by thousands of shareholders. While some CEOs may see their company as a soapbox for their own views, most do not, and a single media company sometimes owns newspapers with very different editorials. (pages 69–70)
кейде бұқаралық ақпарат құралдарының мақсаты тек маңызды емес ойын-сауық пен ақпаратты тарату екенін, ал кейде олардың барлық маңызды мәселелер мен оқиғалар бойынша қоғамдық пікірді қалыптастыратынын айту арқылы тұжырымдамалық тұрғыдан дәйекті емес. (70-бет)
is inconsistent, sometimes arguing that the media only serve to distract people with unimportant entertainment and little real news, but sometimes instead arguing that the media move public opinion on all important issues and current events. (page 70)
жарнама берушілердің ықпалына қатысты қате пікір білдіреді. Чомски мен Герман 1970 жылдары өз жарнамаларын таратқан бағдарламалардың бизнеске оң көзқарас танытуын қалаған екі жарнамашының мәлімдемелерін келтірді. Лерердің пікірінше, ойын-сауық бағдарламалары шындығында бизнеске қарсы, бір зерттеуде бизнесмендердің қылмыскер ретінде бейнеленуі кез келген басқа мамандыққа қарағанда үш есе көп, ал тоғыз жағдайда оннан ашкөздікпен қозғалған деп көрсетілген. (74–76-беттер)
is incorrect regarding the influence of advertisers. Chomsky and Herman have pointed to two statements from two advertisers who in the 1970s wanted the programming that carried their ads to present a generally positive view of business. Lehrer argues that entertainment programs are in fact anti business, with one study finding businessmen three times more likely than any other profession to be depicted as criminals, and nine times out of ten depicted as being primarily motivated by greed. (pages 74–76)
консервативті радио бағдарламаларының танымалдығын түсіндіруде қиындық тудырады. Егер адамдар Чомски жақтаған солшыл саяси көзқарастарды естігісі келсе, бірақ оларға фильтрленген бұқаралық ақпарат құралдары арқылы оңшыл көзқарастар таңылса немесе мағынасыз ойын-сауықпен мойынсұнуға итермеленсе, онда олар кем дегенде консервативті көзқарастарға өз еркімен құлақ аспауы керек. (78-бет)
has difficulty explaining the popularity of conservative radio talk shows. Assuming that people want to hear the far left political views that Chomsky advocates, but are being fed right wing views by filtered media, or lulled into compliancy by mindless entertainment, then they should at least not voluntarily tune into conservative views. (page 78)
бұқаралық ақпарат құралдарындағы жаңалықтардың айырмашылығына басқа да түсіндірмелердің жоқтығын елемеді. Мысалы, Чомски жиі АҚШ-тың коммунистік Польшадағы дін қызметкері Ежи Попиелушконың өлтірілуіне бұқаралық ақпарат құралдарының Латын Америкасындағы дін қызметкерлерінің өлтірілуіне қарағанда көбірек назар бөлгенінің себебін теорияны дәлелдеу үшін келтіреді. Лерердің пікірінше, мұның көптеген баламалы түсіндірмелері бар, мысалы, Латын Америкасында мұндай кісі өлтірулер жиі болғандықтан, бұл жаңалық емес. Немесе Попиелушко бірнеше жыл бұрын әскери араласуға себеп болған наразылықтарда белсенді рөл атқарды және оның өлтірілуі Польшадағы қоғамдық пікірді коммунистік режимге қарсы бұрды. (79–81-беттер)
ignores alternative explanations for differences in media coverage. For example, Chomsky has frequently argued that the greater US media coverage of the murder of the priest Jerzy Popieluszko in Communist Poland, as compared with the US media coverage of the murders of priests in Latin America, is evidence for the theory. Lehrer argues that there are many alternative explanations, like that the very fact that such murders were common in Latin America meant that they were not new news. Or that Popieluszko had played a prominent part in protests which a few years earlier had forced military intervention and that his murder further turned the public opinion in Poland against the Communist regime. (pages 79–81)
Интернет медиасының көптеген түрлері сияқты жаңа медианы ескермейді. "Manufacturing Consent" кітабы Интернеттен бұрын жарық көргенімен, Чомски соңғы басылымдарында да және сөздерінде де осы медианы толығымен елемеуді жалғастырып келеді. Ол Интернет туралы білімі жеткіліксіз сияқты, мысалы, "ірі коммерциялық ұйымдар" ғана сәтті Интернет сайттарын жүргізе алады десті, бұл Лерердің пікірінше, өзін заманауи медиа теоретигі деп есептейтін адам үшін таңғажайып. (77–78-беттер)
ignores new media such as the many forms of Internet media. Although Manufacturing Consent was published before the Internet, Chomsky has continued to almost entirely ignore these media also in recent publications and speeches. When commenting, he seems to have a poor knowledge of the Internet, for example stating that only "sizeable commercial entities" have run successful Internet sites, which Lehrer argues is strange for someone claiming to be a modern media theorist. (pages 77–78)
жаңа емес, бұл марксистік "жалған сана" идеясының бір түрі ғана. (72-бет)
is not new, but only another variant of the Marxist idea of "false consciousness". (page 72)
адамдардың көбісін, оларды "сан-сақтанған халық" деп сипаттайды, еңбексіздікпен қарастырады. Адамдар бұқаралық ақпарат құралдарының өмірдің барлық аспектілерін қалай манипуляциялайтынын түсінуге тым ақымақ немесе олардың кінәратсыз құралдары. (82-бет)
treats with contempt the views and opinions of nearly all people, who are described as the "bewildered herd." People are either too stupid to understand how media manipulates every aspect of their lives, or complicit pawns. (page 82)
Қабылдау
Консервативті тарихшы Кит Виндшатл консервативті журнал New Criterion-да: «Коллиер, Хоровиц және олардың тағы алты авторы ұзақ уақыттан бері қажет болған кітап жазды. Бұл кітап ұятты, бірақ өте ықпалды адамның артық жіберген әрекеттерін жан-жақты ашады, оған дейін осындай толыққанды сыннан қашып келген еді» дейді. Ағылшын профессоры Марк Бауэрлейн либертариандық Reason журналындағы әдетте оң пікірінде: «Коллиер мен Хоровиц саяси даңқтың жасалған шындығын жақсы түсінеді, ал оны жою үшін қарсы айыптаулар немесе тапқыр жауаптар емес, керісінше, фактілерге негізделген тікелей мәлімдемелер қажет, олар бейненің нағыздығына күдік тудырады. Осы мақсатта, авторлар қарапайым процедураны ұстанады: Чомскийдің нақты мәлімдемелерін келтіріп, оларды дәлелдер мен логика тұрғысынан тексеріп қарастырады. Кітапқа ең үлкен үлес қосқандар Чомскийдің прогрессивті қасиеттерін атап, олардың оңайлықпен қалай тасталатынын көрсетудің тиімді және уақтылы тактикасын қолданады». Commentary Magazine журналында Арч Пуддингтон «The Anti Chomsky Reader» кітабын «Чомскийге қатысты ең толыққанды сын» деп атады және кітаптың «авторларының саяси сауаттылығынан пайда тапқанын, олардың көпшілігі радикалды саясаттың динамикасын біледі және Чомскийдің ғылыми қатаңдық пен шындықты іздеу туралы сылтауларына назар бөлмейді» деді. Автор Энтони Ф. Греко Коллиер мен Хоровицті жақпарушылық пен таңдаулылық танытқаны үшін сынады және Чомскийдің еңбектерінде ешқандай құндылықты мойындамады. Джон Феффер Коллиер мен Хоровицті ашық адалсыздыққа айыптап, олардың Чомскиге шабуыл жасау мақсатымен кітап жазғанын, өйткені олардың мансабы Клинтон әкімшілігі жылдарында танымалдылығы төмендегеннен кейін құлдырады деп мәлімдеді. Феффер сондай-ақ, олар академиялық ортада либералды көзқарасқа қатысты жалған айыптаулар жасап, адал емес табыс табуға мәжбүр болды деп қосты.
The conservative historian Keith Windschuttle, in a review in the conservative magazine New Criterion, states that "Collier, Horowitz, and their six other authors have produced a book that has long been needed. It provides a penetrating coverage of the disgraceful career of a disgraceful but very influential man, who has so far avoided a criticism as thoroughgoing as this." The English professor Mark Bauerlein, in a generally positive review in the libertarian magazine Reason, claims that "Collier and Horowitz understand well the manufactured reality of political fame, and to dismantle it requires not contrary vitriol or clever rejoinders but direct, fact based assertions that undermine the authenticity of the image. To that end, the contributors follow a simple procedure: Quote actual statements by Chomsky and test them for evidence and logic. The best contributions to the volume add the effective and timely tactic of citing Chomsky's progressive virtues and revealing how smoothly he abandons them." In Commentary Magazine, Arch Puddington called The Anti Chomsky Reader “The most comprehensive critique of Chomsky that has yet appeared,” and that it “benefits from the political sophistication of its contributors, most of whom are familiar with the dynamics of radical politics and are not distracted by Chomsky's pretense to scholarly rigor and truth seeking.”
The author Anthony F. Greco criticized Collier and Horowitz for being biased and selective and not acknowledging any merit in Chomsky's writings. John Feffer accused Collier and Horowitz of blatant dishonesty and has stated that they wrote the book to attack Chomsky because their careers were failing after their popularity died out during the Clinton administration years. Feffer also added that they had to make a dishonest living creating fictitious allegations of liberal bias in academia.