Медиатану: мазмұны, тарихы және әсері

Кіріспе

Медиатану – әртүрлі бұқаралық ақпарат құралдарының мазмұнымен, тарихымен және олардың әсерімен айналысатын ғылым және зерттеу саласы. Медиа зерттеулері әлеуметтік және гуманитарлық ғылымдардың дәстүрлеріне сүйене алады, бірақ негізінен бұқаралық коммуникация, коммуникация, коммуникация ғылымдары және коммуникация зерттеулері сияқты негізгі пәндерінен қалыптасады. Зерттеушілер сондай-ақ мәдени зерттеулер, риторика (цифрлық риториканы қоса алғанда), философия, әдебиет теориясы, психология, саясаттану, саяси экономика, экономика, социология, антропология, әлеуметтік теория, өнер тарихы және сын, кино теориясы және ақпарат теориясы сияқты салалардан теориялар мен әдістерді дамытып, қолдануы мүмкін.

Шығу тегі

Бұрынғы діни қызметкер және американдық педагог Джон Калкин мектептерде медиа сабақтарын оқытуды қолдаушылардың бірі болды. Ол студенттердің бұқаралық ақпарат құралдарын талдауға қабілетті болуы керек деп ойлады және білім беру жүйесінде заманауи коммуникация техникаларын пайдалануды маңызды санады. 1975 жылы Калкин АҚШ-та алғашқы медиа сабақтары бойынша магистрлік бағдарламасын ашты, оны содан бері 2000-нан астам студент бітірген. Екі педагог та бұл саланың негізін қалаушылары ретінде танылады, олар білім беру жүйесінде медиа сабақтарын оқытуға жол ашты.

Канада

"Медианы түсіну, адамның кеңейтуі" атты кітабында медиа теоретигі Маршалл Маклюэн "медиа – бұл хабар" және барлық адам жасаған заттар мен технологиялар – медиа екенін айтты. Оның кітабы "медиа", "глобалды ауыл" және "Ақпараттық дәуір" сияқты терминдерді және қағидаларды тілімізге енгізді. Медиум – бұл әлеммен немесе басқа адамдармен өзара әрекеттесуімізді қамтамасыз ететін кез келген нәрсе. Осы көзқарас бойынша, медиа зерттеулері тек коммуникация құралдарымен ғана емес, технологияның барлық түрлерімен байланысты. Медиа мен оның қолданушылары экожүйені құрайды, ал осы экожүйені зерттеу медиа экологиясы деп аталады. Медиа экологиясы сонымен қатар технологияның әсерінен қоршаған ортамыз өзгеретінін көрсетеді. Гриффин, Ледбеттер және Спаркс өздерінің кітабында осы теорияны түсіндіріп, отбасына смартфон қосу "отбасы плюс смартфон" жаратпайтынын айтады. Технология отбасын бұрынғыдан өзгеше бір нәрсеге айналдырады. Маклюхан "машина технологиясының мәні болып табылатын фрагментация техникасы" адам еңбегі мен қауымдастығының қайта құрылуын қалыптастырды және "автоматтандыру технологиясының мәні керісінше" дейді. Ол осы байланысты көрсету үшін электр жарығын мысалға келтіріп, "медиум – бұл хабар" деп түсіндіреді. Электр жарығы – таза ақпарат, ол егер қандай да бір жарнама немесе есімді жазу үшін қолданылмаса, хабарсыз медиум болып табылады. Кез келген медианың "мазмұны" әрқашан басқа медиа болып табылады. Мысалы, жазудың мазмұны – сөйлеу, жазба сөз – баспаның мазмұны, ал баспа – телеграфтың мазмұны. Медиумның немесе технологияның адам өміріне енгізетін өзгеріс – "хабар". Егер электр жарығы жұма күнгі футбол ойынына немесе үстелді жарықтандыруға қолданылса, онда электр жарығының мазмұны осы әрекеттер деп айтуға болады. Адамның қарым-қатынасын және іс-әрекетін қалыптастыратын және басқаратын медиумның өзі – хабар. Электр жарығы байланыс құралы ретінде қарастырылмайды, себебі оның мазмұны жоқ. Электр жарығы брендтің атын жазу үшін қолданылғанға дейін ғана медиум ретінде танылады. Радио және басқа да бұқаралық ақпарат құралдарына ұқсас, электр жарығы адамның қарым-қатынасындағы уақыт пен кеңістік факторын жойып, терең қатысуды тудырады. Маклюан "мазмұнды" "ақыл-ойды бақылайтын итті" алаңдату үшін ұры алып жүретін шырынды етке теңейді. Медиумның әсері күшті болады, өйткені оған басқа медианың "мазмұны" қосылады. Фильмнің мазмұны кітап, пьеса немесе тіпті опера болуы мүмкін. Маклюан медианың "қызыл" немесе "салқын" екендігі туралы айтады және оларды бір-бірінен ерекшелейтін принципке тоқталады. Қызыл медиум (мысалы, радио немесе кино) бір мағынаны "жоғары анықтамада" кеңейтеді. Жоғары анықтамалылық – деректерге толыққанды толы болу күйі. Салқын медиум (мысалы, телефон мен теледидар) "төмен анықтамалы" деп саналады, өйткені ақпараттың аз мөлшері беріледі және оны толтыру қажет. Қызыл медиумның қатысуы төмен, ал салқын медиумның қатысуы жоғары. Қызыл медиум ақпараттың көп бөлігін береді және адамдарды бөліп тастайды, сондықтан қатысуы төмен. Салқын медиум ақпарат береді, бірақ сіз бос орындарды толтыруыңыз керек және ол кіріктіруге бағытталған, сондықтан қатысуы жоғары. Лекцияларды қызыл медиум үшін, ал семинарларды салқын медиум үшін мысал ретінде келтіреді. Қызыл немесе салқын мәдениетте қызыл медиумды пайдаланудың айырмашылығы бар. Иннис медиа-бәйлестік теориясы тарихи дәлелдерге сүйене отырып, медиа уақытқа немесе кеңістікке бейім болады деп айтады. Оның айтуынша, осы қалыптасқан бейімділік медиумның өркениетінің дамуындағы маңыздылығын көрсетеді. Бурдье де әдеттегі теориясы үшін есте қалады. "Практика теориясының тұжырымдамасы" (Bourdieu 1977) атты еңбегінде Бурдье аудиторияның медиаға деген құмарлығы әлеуметтік контекстке байланысты қалыптасады деп мәлімдейді. Бурдье габитус теориясын кеңейтіп, өзінің әйгілі термині – мәдени капиталын енгізді. Француз социологының пікірінше, мәдени капитал – адамның әлеуметтік немесе мәдени құндылықтары мен білімдері. Оның айтуынша, бұл құзыреттер тәрбиелеу және білім беру ресурстарына қолжетімділік арқылы дамиды, сондай-ақ олардың әлеуметтік ортасының әсерінен санасыз қалыптасады. Писарек өзінің 40 жылдан астам еңбек жолын ынандыру, тіл және пропаганда сияқты тақырыптардың медиа зерттеулерімен және лингвистикамен қалай байланысатынын зерттеуге арнады, әсіресе Польшада.

In his book "Understanding Media, The Extensions of Man", media theorist Marshall McLuhan suggested that "the medium is the message", and that all human artefacts and technologies are media. His book introduced the usage of terms such as "media" into our language along with other precepts, among them "global village" and "Age of Information". A medium is anything that mediates our interaction with the world or other humans. Given this perspective, media study is not restricted to just media of communications but all forms of technology. Media and their users form an ecosystem and the study of this ecosystem is known as media ecology. With this in mind, media ecology also states that our environment ultimately changes due to technology. Griffin, Ledbetter, & Sparks elaborate on this theory in their book, stating “ adding smartphones to a family doesn’t create a 'family plus smartphones.' The technology changes the family into something different than what it was before.”

McLuhan says that the "technique of fragmentation that is the essence of machine technology" shaped the restructuring of human work and association and "the essence of automation technology is the opposite". He uses an example of the electric light to make this connection and to explain "the medium is the message". The electric light is pure information and it is a medium without a message unless it is used to spell out some verbal ad or a name. The characteristic of all media means the "content" of any medium is always another medium. For example, the content of writing is speech, the written word is the content of print, and print is the content of the telegraph. The change that the medium or technology introduces into human affairs is the "message". If the electric light is used for Friday night football or to light up your desk you could argue that the content of the electric light is these activities. The fact that it is the medium that shapes and controls the form of human association and action makes it the message. The electric light is over looked as a communication medium because it does not have any content. It is not until the electric light is used to spell a brand name that it is recognized as medium. Similar to radio and other mass media electric light eliminates time and space factors in human association creating deeper involvement. McLuhan compared the "content" to a juicy piece of meat being carried by a burglar to distract the "watchdog of the mind". The effect of the medium is made strong because it is given another media "content". The content of a movie is a book, play or maybe even an opera. McLuhan talks about media being "hot" or "cold" and touches on the principle that distinguishes them from one another. A hot medium (i. e., radio or Movie) extends a single sense in "high definition". High definition means the state of being well filled with data. A cool medium (i. e., Telephone and TV) is considered "low definition" because a small amount of data/information is given and has to be filled in. Hot media are low in participation and cool media are high in participation. Hot media are low in participation because it is giving most of the information and it excludes. Cool media are high in participation because it gives you information but you have to fill in the blanks and it is inclusive. He used lecturing as an example for hot media and seminars as an example for low media. If you use a hot medium in a hot or cool culture makes a difference. Innis’ theory of media bias pulls upon historical evidence to argue that a medium will be biased towards either time or space. He claims that this inherent bias will reveal a medium’s significance to the development of its civilization. Bourdieu is also remembered in the discipline for his theory of the habitus. In his written work Outline of a Theory of Practice (Bourdieu 1977), Bourdieu claims an audiences’ preference in media is shaped by their social context. Bourdieu expanded on the theory of the habitus, introducing his famous term, cultural capital. According to the French sociologist, cultural capital signifies an individual’s socially or culturally valuable skills and knowledge. He claims these competencies are developed through one’s upbringing, and access to education resources, as well as unconsciously shaped by their social environment. Pisarek spent over 40 years of his career studying how topics such as persuasion, language, and propaganda intersect with media studies and linguistics, specifically in Poland.

Ұлыбритания

Жаңалықтарды зерттеу саласындағы көптеген зерттеулерді Reuters Institute for the Study of Journalism жүргізді. Зерттеу жобаларының мәліметтері мен нәтижелері RISJ жылдық есебінде жарияланады. Ямайка туған әлеуметтік ғалым Стюарт Холл мәдени зерттеулерге арналған жазбалары арқылы медиа зерттеулері саласына үлес қосты, бұл зерттеулер медиа зерттеулеріне ұқсас, бірақ олардан ерекше. Холлдың басты пікірі – жалпыға ортақ бұқаралық ақпарат құралдары қоғамдағы байлар мен қуаттылардың сенімдеріне қызмет етеді, бұл идея Карл Маркс пен Антонио Грамшидің жазбаларымен күшті ықпалда болды. Контексттік құлдырау – бұл медиа платформасының бірнеше әртүрлі аудиторияны біріктіріп, теңестіруі. Адамдар әртүрлі жолдармен әртүрлі аудиторияға өзін таныстыра алады, бірақ контексттік құлдырау кезінде олар бірден барлық аудиторияның алдына шығады және қай бейнеде көрінуді таңдауға мәжбүр болады. АҚШ-та әлеуметтік желілерді зерттеу және оны коммуникация құралы ретінде пайдалануға қызығушылық артып келеді. Әлеуметтік желілерді зерттеу көлемі ұлғайғандықтан, көптеген зерттеушілер әлеуметтік желі корпорацияларын өз қызметтері туралы деректерді жалпыхалыққа ашуға шақыруда.

Австралия

Австралияның көптеген штаттарында БАҚ кең тақырып ретінде оқытылады. Австралияда медиа зерттеулері алғаш рет 1960-шы жылдардың басында Виктория университеттерінде, ал 1960-шы жылдардың ортасында орта мектептерде зерттеу саласы ретінде дамыды. Бүгінде Австралияның дерлік барлық университеттері медиа зерттеулерін оқытады. Австралия үкіметінің "Австралиядағы зерттеулердегі үлкен жетістіктер" есебіне сәйкес, елдегі медиа зерттеулері бойынша жетекші университеттер (есептің бағалау әдістемесі бойынша әлемдік стандарттардан жоғары бағаланған) – Монаш университеті, QUT, RMIT, Мельбурн университеті, Квинсленд университеті және UTS. Орта мектептерде алғашқы кинотану курсы 1960-шы жылдардың ортасында Викторияның жасөспірімдерге арналған білім беру бағдарламасының бір бөлігі ретінде оқыла бастады. Ал 1970-шы жылдардың басында медиа зерттеулері курсы кеңейтілді. Курс 1980-шы жылдары жоғары сыныптардың білім беру бағдарламасының (кейін Виктория білім беру куәлігі немесе "VCE" деп аталды) құрамына енді. Одан бері ол VCE-нің маңызды бөлігі болып табылады және қазір де солай. Виктория орта мектебінің оқу бағдарламасын әзірлеудегі көрнекті тұлғалар – ұзақ жылдар Русден колледжінде медиа сабақтарын оқыған Питер Гринауэй (британдық кинорежиссер емес), Тревор Барр (алғашқы медиа оқулықтарының бірі – "Рефлексиялар шындықтың") және кейін Джон Мюррей ("Бұрыштағы қорап", "Назарда" және "Киноны бағалаудың 10 сабағы" авторлары). Бүгінде медиа зерттеулерін орта білім беру деңгейінде оқытатын Австралия штаттары мен аумақтары: Австралия астаналық аумағы, Солтүстік аумағы, Квинсленд, Оңтүстік Австралия, Виктория және Батыс Австралия. Жаңа Оңтүстік Уэльс штатында медиа зерттеулері орта білім беру деңгейінде оқытылмайды. Викторияда VCE медиа зерттеулері курсы мынадай бөлімдерден тұрады: 1-бөлім – Бейнелеу, Бейнелеу технологиялары және Жаңа медиа; 2-бөлім – Медиа өндірісі, Австралияның медиа ұйымдары; 3-бөлім – Сюжеттік мәтіндер, Өндіріс жоспарлау; және 4-бөлім – Медиа процесі, Әлеуметтік құндылықтар және Медианың ықпалы. Медиа зерттеулері сондай-ақ бастауыш және жасөспірімдерге арналған білім беру бағдарламасының маңызды бөлігін құрайды және фотография, баспа және теледидар сияқты салаларды қамтиды. Викторияда сонымен қатар "Метро" және "Экранды білім беру" журналдарын шығаратын ATOM деп аталатын медиа оқыту саласындағы жетекші ұйым орналасқан.

Media is studied as a broad subject in most states in Australia. Media studies in Australia was first developed as an area of study in Victorian universities in the early 1960s, and in secondary schools in the mid 1960s. Today, almost all Australian universities teach media studies. According to the Government of Australia's "Excellence in Research for Australia" report, the leading universities in the country for media studies (which were ranked well above World standards by the report's scoring methodology) are Monash University, QUT, RMIT, University of Melbourne, University of Queensland and UTS. In secondary schools, an early film studies course first began being taught as part of the Victorian junior secondary curriculum during the mid 1960s. And, by the early 1970s, an expanded media studies course was being taught. The course became part of the senior secondary curriculum (later known as the Victorian Certificate of Education or "VCE") in the 1980s. It has since become, and continues to be, a strong component of the VCE. Notable figures in the development of the Victorian secondary school curriculum were the long time Rusden College media teacher Peter Greenaway (not the British film director), Trevor Barr (who authored one of the first media text books Reflections of Reality) and later John Murray (who authored The Box in the Corner, In Focus, and 10 Lessons in Film Appreciation). Today, Australian states and territories that teach media studies at a secondary level are Australian Capital Territory, Northern Territory, Queensland, South Australia, Victoria and Western Australia. Media studies does not appear to be taught in the state of New South Wales at a secondary level. In Victoria, the VCE media studies course is structured as: Unit 1 – Representation, Technologies of Representation, and New Media; Unit 2 – Media Production, Australian Media Organisations; Unit 3 – Narrative Texts, Production Planning; and Unit 4 – Media Process, Social Values, and Media Influence. Media studies also form a major part of the primary and junior secondary curriculum, and includes areas such as photography, print media and television. Victoria also hosts the peak media teaching body known as ATOM which publishes Metro and Screen Education magazines.

Канада

Канадада медиа және коммуникация зерттеулері бір бөлімдерде біріктіріліп, кең ауқымды тәсілдерді қамтиды (мысалы, сындық теориядан бастап ұйымдарға, ғылыми-зерттеулер жасауға және саяси экономикаға дейін). Уақыт өте келе, зерттеулер мәдени зерттеулер, философия, саяси экономика, гендер, сексуалдық және нәсілдік теориялар, менеджмент, риторика, кино теориясы, социология және антропологиядан теориялар мен әдістерді пайдалануға дамыды. Гарольд Иннис және Маршалл Маклюэн 20-шы ғасырда медиаэкология және саяси экономика салаларына қосқан үлесі үшін танымал канадалық ғалымдар. Олар сол кезде Торонто коммуникация мектебінің маңызды мүшелері болды. Соңғы кезде Монреаль мектебі және оның негізін қалаушы Джеймс Р. Тейлор ұйымдық коммуникация саласына үлкен үлес қосты, ұйымдардың онтологиялық процестеріне назар аудару арқылы. Карлтон университеті мен Батыс Онтарио университеті 1945 және 1946 жылдары журналистикаға арналған жеке бағдарламалар немесе мектептер құрды. 1950 жылы Райерсон университетінде де журналистикаға арналған жеке бағдарлама ашылды. Канададағы алғашқы коммуникация бағдарламалары Райерсон және Конкордия университеттерінде іске қосылды. Радио және телеарналар өнері бағдарламасы 1950-ші жылдары басталды, ал кино, медиа зерттеулері/медиа өнері және фотография бағдарламалары да 1950-ші жылдары ашылған бағдарламалардан туындады. Конкордия университетінің коммуникация факультеті 1960-шы жылдардың соңында құрылды. Райерсонның радио және теледидар, кино, медиа және фотография бағдарламалары 1970-ші жылдардың ортасына қарай кеңінен танылды, ал оның бағдарламалары басқа колледждер мен университеттердің ұлттық және халықаралық деңгейде үлгісіне алынды. Кейін Батыс университеті де осы үрдісті ұстанды, Ақпарат және медиа зерттеулері факультетін құрды. Карлтон университеті кейіннен журналистика мектебін кеңейтіп, 1978 жылы бұқаралық коммуникация және медиа зерттеулері бағдарламасын енгізді. Бүгінде көптеген университеттер медиа және коммуникация саласында бакалавр дәрежесін ұсынады, ал көптеген канадалық ғалымдар осы салаға белсенді үлес қосады, олардың ішінде: Брайан Масуми (философия, мәдени зерттеулер), Ким Саучук (мәдени зерттеулер, феминистік зерттеулер, қартаю зерттеулері), Кэрри Рентшлер (феминистік теория) және Франсуа Курен (ұйымдық коммуникация).

In Canada, media studies and communication studies are incorporated in the same departments and cover a wide range of approaches (from critical theory to organizations to research creation and political economy, for example). Over time, research developed to employ theories and methods from cultural studies, philosophy, political economy, gender, sexuality and race theory, management, rhetoric, film theory, sociology, and anthropology. Harold Innis and Marshall McLuhan are famous Canadian scholars for their contributions to the fields of media ecology and political economy in the 20th century. They were both important members of the Toronto School of Communication at the time. More recently, the School of Montreal and its founder James R. Taylor significantly contributed to the field of organizational communication by focusing on the ontological processes of organizations. Carleton University and the University of Western Ontario, 1945 and 1946 prospectively, created Journalism specific programs or schools. A Journalism specific program was also created at Ryerson in 1950. The first communication programs in Canada were started at Ryerson and Concordia Universities. The Radio and Television Arts program at Ryerson were started in the 1950s, while the Film, Media Studies/Media Arts, and Photography programs also originated from programs started in the 1950s. The Communication studies department at Concordia was created in the late 1960s. Ryerson's Radio and Television, Film, Media and Photography programs were renowned by the mid 1970s, and its programs were being copied by other colleges and universities nationally and Internationally. Western University later followed suit, establishing The Faculty of Information and Media Studies. Carleton later expanded upon its school of journalism, introducing the mass communication and media studies program in 1978. Today, most universities offer undergraduate degrees in Media and Communication Studies, and many Canadian scholars actively contribute to the field, among which: Brian Massumi (philosophy, cultural studies), Kim Sawchuk (cultural studies, feminist, ageing studies), Carrie Rentschler (feminist theory), and François Cooren (organizational communication).

Қытай

Қытайда медиа зерттеулеріне маманданған екі университет бар. Олардың бірі – Қытайдың коммуникация университеті, бұрынғы Пекин радио хабар тарату институты, ол 1954 жылға дейін саналады. CUC-де 15 307 толық уақытты студент оқиды, оның ішінде 9 264 бакалавр, 3 512 магистр және докторлық диссертация қорғайтын студенттер, ал үздіксіз білім беру бағдарламаларында 16 780 студент білім алуда. Қытайда медиа зерттеулерімен танымал екінші университет – Чжэцзян медиа және коммуникациялар университеті (ZUMC), оның кампустары Ханчжоу және Тонгсян қалаларында орналасқан. Қазіргі таңдағыда ZUMC-тің 13 колледжі мен мектебінде 50-ден астам бағдарлама бойынша шамамен 10 000 толық уақытты студент оқып жатыр. Екі оқу орны да телеарналар үшін Қытайдың ең дарынды хабар таратушыларын, сондай-ақ журналдар мен газеттердегі жетекші журналистерін тәрбиелеп шығарды.

Чехия

Журналистика мен медиа зерттеулеріне арналған жеке университет жоқ, бірақ медиа зерттеулері бөлімі бар жеті мемлекеттік университет бар. Олардың ең ірілері Прагада (Карл университеті), Брнода (Масарик университеті) және Оломоуцта (Палацкий университеті) орналасқан. Тағы тоғыз жеке университет және колледжде де медиа зерттеулері бөлімі бар.

Франция

Франциядағы көптеген жоғары білім беру мекемелері бакалавриат және магистратура деңгейінде коммуникация және медиа саясатын зерттеу курстарын ұсынады. ESCP Бизнес мектебінің, Париж саяси зерттеулер институтының және Гренобль Альп университетінің медиа және коммуникация бағдарламалары журналистика және басқа да мультимедиалық контентті зерттеуге, сондай-ақ медиа құру және басқару стратегияларын оқытуға негізделген.

Германия

Medienwissenschaften қазіргі уақытта Германиядағы университеттердегі ең танымал мамандықтардың бірі болып табылады, көптеген түлектер оны оқып, теледидар немесе басқа да БАҚ саласында жұмысқа автоматты түрде орналасады деп жаңылысады. Бұл кең тараған көңіл көшіруге алып келді, студенттер университеттерді тым теориялық материалды ұсынады деп айыптайды. Университеттер өздері ұсынатын академиялық білім берудің мақсаты журналистикалық дайындық емес екенін мәлімдейді.

Үндістан

Медиатану – Үндістанда бірнеше арналған кафедралар мен ғылыми-зерттеу институттары бар, қарқынды дамып келе жатқан академиялық сала. Ақпараттандыру, жариялау және дамыту үшін коммуникация құралдарын тиімді пайдалану мақсатында 1962-63 жылдары Үндістан Үкіметі халықаралық деңгейде танымал бұқаралық коммуникация мамандарынан тұратын Форд қоры/ЮНЕСКО тобынан кеңес алды. Олар бұқаралық коммуникация саласында оқыту, оқу және зерттеу жүргізу үшін ұлттық институт құруды ұсынды. Анна университеті электрондық медиа саласындағы ғылым магистрі бағдарламасын бастаған алғашқы университет болды. Ол бес жылдық біріктірілген бағдарлама және электрондық медиа бойынша екі жылдық бағдарлама ұсынады. Медиа ғылымдары кафедрасы 2002 жылдың қаңтар айында Ұлттық білім берудің ашық институтының (UGC) Білім беру мультимедиа зерттеу орталығынан (EMMRC) бөлініп шықты. Әлемдегі ең ірі ашық білім беру жүйесі саналатын Ұлттық ашық мектеп жүйесі, жоғары сынып оқушыларына бұқаралық коммуникацияны оқу пәні ретінде ұсынады. Елдегі барлық ірі университеттерде бұқаралық ақпарат құралдары мен журналистика кафедралары бар, оның ішінде Ченнаи қаласындағы Азия журналистика колледжі, Нью-Делидегі Үндістанның бұқаралық коммуникация институты, Мумбайдағы Ксавьер коммуникация институты, Вадодарадағы Парул университеті, Амити университеті, Джавахарлал Неру университеті, Апиджэй бұқаралық коммуникация институты, Калькуттадағы Брайенуэр университеті және тағы да басқалары бар. Делидегі Дамушы қоғамдарды зерттеу орталығы (CSDS) медиа зерттеулеріне ерекше назар аударады.

Нидерланды

Нидерландыда медиа зерттеулері (қолданбалы) коммуникация ғылымдары, коммуникация және ақпарат ғылымдары, коммуникация және медиа, медиа және мәдениет немесе театр, кино және теледидар ғылымдары сияқты бірнеше академиялық бағдарламаларға бөлінеді. Коммуникация ғылымдары адамдардың қарым-қатынас жасауын, оның делдалдықпен немесе делдалдықсыз жүзеге асуын зерттесе, медиа зерттеулері қарым-қатынасты делдалдық қарым-қатынасқа дейін тарылтады. Дегенмен, медиа зерттеулерін коммуникация ғылымдарының бір саласы деп санау қате болар еді, себебі медиа жалпы бағдарламаның шағын бөлігін ғана құрайды. Шындығында, екі зерттеу де бір-бірінен элементтерді қабылдауға бейім. Коммуникация ғылымдарын (немесе оның туындыларын) Эразм университеті (Роттердам), Радбуд университеті, Тильбург университеті, Амстердам университеті, Гронинген университеті, Твенте университеті, Рузвельт академиясы, Утрехт университеті, Амстердамның ВУ университеті және Вагенген университеті мен ғылыми-зерттеу орталығында оқуға болады. Медиа зерттеулерін (немесе оған ұқсас бағдарламаны) Амстердам университеті, Амстердамның ВУ университеті, Эразм университеті (Роттердам), Гронинген университеті, Маастрихт университеті және Утрехт университетінде оқуға болады. Тоғыз голланд университеті Медиа зерттеулері жөніндегі Голланд ғылыми-зерттеу мектебінде (RMeS) бірлесіп жұмыс істейді, ол магистранттарға медиа зерттеулері саласында байланыстар құруға және халықаралық деңгейде голланд медиа зерттеушілерін таныстыруға мүмкіндік беретін платформа қызметін атқарады.

Жаңа Зеландия

Жаңа Зеландияда медиа зерттеулері жақсы деңгейде, әсіресе елдің киноиндустриясындағы жаңа белсенділікке байланысты, және орта және жоғары білім беру орындарында оқытылады. Жаңа Зеландиядағы медиа зерттеулері ерекше табысқа жеткені саналады, себебі бұл пән жоғары білім саласында мықты орныққан (мысалы, Вайкато университетіндегі Экран және медиа зерттеулері; Веллингтон қаласындағы Виктория университетіндегі Медиа зерттеулері; Окленд университетіндегі Кино, Телевизия және Медиа зерттеулері; Масси университетіндегі Медиа зерттеулері; Отаго университетіндегі Коммуникация зерттеулері). Әртүрлі курстар студенттерге мәдени зерттеулер, медиа теориясы мен талдау, тәжірибелік кино түсіру, журналистика және коммуникация зерттеулері сияқты түрлі мамандықтарды ұсына алады. Бірақ Жаңа Зеландиядағы медиа зерттеулерінің ерекше маңыздылығы сонда, он жылдан астам уақыттан бері бұл пән орта (жоғары) мектептерде ұлттық деңгейде міндетті және өте танымал болып табылады, үш жыл бойы құрылымды және дамыту жолымен оқытылады, ал академиялық қабілеті жоғары студенттерге Медиа зерттеулері бойынша стипендия алу мүмкіндігі бар. Жаңа Зеландия Білім министрлігінің мәліметтеріне сәйкес, 2016 жылы 229 жаңа зеландиялық мектеп Медиа зерттеулерін пән ретінде ұсынды, бұл 14 000-нан астам оқушыны құрады.

Пәкістан

Пәкістанда медиа саясатын зерттеу бағдарламалары кеңінен ұсынылады. Халықаралық ислам университеті (Исламабад), Пенджаб университеті (Лахор) – ең көне факультет. Кейіннен Карачи университеті, Федералды урду өнер, ғылым және технология университеті 2002 жылы бұқаралық коммуникация факультетін ашты, осы университетті бітірген көптеген студенттер қазір түрлі жаңалықтар арналарында және медиа ұйымдарында жұмыс істеп жатыр. Пешавар университеті, BZU Multaan, Исламия университеті (Бахвалпур) да коммуникация бағдарламаларын іске қосты. Қазір жаңа құрылған университеттер де бұқаралық коммуникация бағдарламаларын ұсынады, олардың ішінде Гуджарат университеті жетекші факультет ретінде көзге түсуде. Пәкістан Әскери-теңіз күштері құрған Бахрия университеті де медиа саясаты бойынша бакалавр дәрежесін береді.

Швейцария

Швейцарияда бұқаралық ақпарат құралдары мен коммуникацияны зерттеуді бірнеше жоғары білім беру мекемесі ұсынады, оның ішінде Женевадағы Халықаралық институт, Цюрих қолданбалы ғылымдар университеті, Лугано университеті, Фрибург университеті және тағы да басқалары. Швейцариялық бағдарламалар медиа корпорациялары қолданатын қазіргі трендтер мен стратегияларды зерттейді, сонымен қатар олардың қазіргі қоғамға тигізетін әсері мен салдарларын қарастырады.

Ұлыбритания

Ұлыбританияда медиа зерттеулер 1960 жылдары ағылшын тілінің академиялық зерттеуінен және жалпы әдебиеттану сыннан дамыды. Эндрю Крисселлдің сөзінше, маңызды дата – 1959 жыл:

Джозеф Тренаман BBC-нің қосымша білім беру бөлімінен кетіп, Лидс университетінде теледидар саласындағы Гранада ғылыми-зерттеу стипендиясын алған бірінші адам болды. Одан көп ұзамай, 1966 жылы Лестер университетінде Бұқаралық коммуникацияны зерттеу орталығы құрылды, ал 1970-ші және 1980-ші жылдары политехникалық институттар мен басқа да университеттерде медиа зерттеулері бойынша білім беру бағдарламалары ашыла бастады. Лестер университетінің Джеймс Холлоран бұқаралық коммуникацияны зерттеу орталығының жетекшісі және Халықаралық медиа және коммуникация зерттеулер қауымдастығының негізін қалаушы ретінде медиа және коммуникация зерттеулерінің дамуына зор үлес қосты. Бүгінде медиа зерттеулері Ұлыбританияның барлық аймақтарында оқытылады. Ол 1-3 негізгі сатыларда, бастауыш деңгейде, GCSE және A деңгейінде оқытылады, ал Шотландияның біліктіліктер органы әртүрлі деңгейлердегі ресми біліктіліктерді ұсынады. Бұл білім AQA және WJEC сияқты көптеген емтихан орталықтары арқылы ұсынылады. Бұрын айтқандай, жаңалықтар медиасын зерттеу саласындағы көптеген зерттеулерді Reuters Institute for the Study of Journalism жүргізеді, ол Ұлыбританияда жаңалықтар медиасын зерттеудегі жетекші институттардың бірі. Институт журналистика мен жаңалықтарды зерттеу тақырыбы ретінде қарастырады.

Америка Құрама Штаттары

Жалпы коммуникация, коммуникациялық зерттеулер немесе жай ғана «коммуникация» – АҚШ-тағы академиялық факультеттер үшін «медиа зерттеулерінен» гөрі жиі қолданылатын атаулар. Дегенмен, мұндай бағдарламалардың фокусы кейде фильм, кітап басылымы, бейне ойындар сияқты белгілі бір медиа түрлерін қамтымайды. «Медиа зерттеулері» атауы жеке қолданылып, кинотану және риторикалық немесе сындық теорияны белгілеуге арналуы мүмкін, немесе екі саланы біріктіру немесе басқа бағытты көрсету үшін «медиа зерттеулері және коммуникация» сияқты комбинацияларда кездеседі. Ол көптеген жаңа, қазіргі заманғы медиа және платформаларды зерттеуді қамтиды, соңғы жылдары әлеуметтік медиа өркендеп өсті. Телевизия және кабельдік теледидар енді басты ойын-сауық түрі емес, әртүрлі экрандарда әлемдік оқиғалар мен көңіл көтеру мүмкіндіктері тәулік бойы ұсынылады. Төменде АҚШ-та орналасқан, медиа зерттеулерін өз қанатына алған және онымен бірге дамыған бірнеше институттардың эволюциясының мысалдары келтірілген. 1999 жылы MIT Comparative Media Studies бағдарламасы Генри Дженкинстің басшылығымен басталып, MIT-тің ең ірі гуманитарлық мамандығына, аспирантура бағдарламасына айналды. 2012 жылы Жазу және гуманитарлық зерттеулер бағдарламасымен біріккеннен кейін, онда Пулитцер сыйлығының иегері Джунот Диас, ғылыми фантастика жазушысы Джо Холдеман, ойын зерттеушісі Т. Л. Тейлор және медиа зерттеушілері Уильям Урикио (CMS-тің негізін қалаушысы), Эдвард Шиапа және Хизер Хендершот сияқты жиырма профессор қызмет етеді. Қазір Comparative Media Studies/Writing деп аталатын факультет Дженкинс пен әріптестері «қолданбалы гуманитарлық ғылымдар» деп атаған салаға баса назар аударады: ол азаматтық медиа, цифрлық гуманитарлық ғылымдар, ойындар, есептеу медиасы, деректі фильмдер және мобильді дизайн бойынша бірнеше зерттеу топтарын қамтиды. Бұл топтар аспиранттарға оқу және тұру шығындарын жабу үшін ғылыми-зерттеу ассистенттік қызметтер ұсынады. MIT-тегі осыған ұқсас междисциплинарлық мамандық Вирджиния университетінде 2000 жылы ресми түрде құрылып, 2011 жылы қарқынды дамып, екі есеге өсті. Бұл, ішінара, мәдени тарихшы және медиа зерттеушісі профессор Сива Вайдхианатанның, сондай-ақ «Каноэ Венчурс» компаниясының бас директоры және UVA түлегі Дэвид Верклиннің демеушілігімен өткізілген «Верклин медиа саясаты және этика конференциясы» арқасында мүмкін болды. Калифорния университетінің Ирвин қаласындағы филиалында АҚШ-тағы медиа мәдениетінің алғашқы және маңызды теоретиктерінің бірі – Марк Постер профессоры қызмет етеді, сонымен қатар кино және медиа зерттеулер факультетінің күшті екендігімен мақтанады. Калифорния университетінің Беркли қаласындағы филиалында медиа зерттеулеріне қатысты үш институционалдық құрылым бар: бұрынғы кинотану бағдарламасының негізінде құрылған кино және медиа факультеті, онда Мэри Энн Доуэн және Линда Уильямс сияқты белгілі теоретиктер қызмет етеді, Жаңа медиа орталығы және бұрын «Жалпы коммуникациялар» деп аталған, жақында атын «Медиа зерттеулері» деп өзгерткен ұзақ жылдардан бері қалыптасқан междисциплинарлық бағдарлама бар. Бұл өзгеріс бұрынғы атаудағы «Жалпы» терминімен байланысты кез келген мағынаны жойды. Вирджиния штатының Радфорд университеті жақында ғана журналистика, жарнама, телерадио хабарларын тарату және веб-дизайн салаларындағы практикалық бағытталған мамандықтарды оқытатын факультет үшін «медиа зерттеулері» атауын қолданды. 2008 жылы бұл бағдарламалар бұрынғы коммуникация факультетімен (сөз және қоғамдық қатынастар) біріктіріліп, Коммуникация мектебі құрылды. (Радфордтағы медиа зерттеулері мамандығы журналистикаға, телерадио хабарларын таратуға, жарнамаға немесе веб-өндіріске шоғырланған адамды білдіреді.) Бруклин колледжі 2015 жылдан бері Нью-Йорк қалалық университетімен бірлесіп теледидар және медиа саласындағы аспирантура бағдарламаларын ұсынып келеді. Қазіргі уақытта Теледидар және радио факультеті Медиа зерттеулері магистрі дәрежесін беруді жүзеге асырып, Дүниежүзілік теледидар зерттеу орталығына қызмет етеді.

Mass communication, communication studies or simply 'Communication' are names that are used far more frequently than “media studies” for academic departments in the United States. However, the focus of such programs sometimes excludes certain media—film, book publishing, video games, etc. The title “media studies” may be used alone, to designate film studies and rhetorical or critical theory, or it may appear in combinations like “media studies and communication” to join two fields or emphasize a different focus. It involves the study of many emerging, contemporary media and platforms, with social media having boomed in recent years. Broadcast and cable TV is no longer the primary form of entertainment, with various screens offering worldwide events and pastimes around the clock. Proceeding are some examples of the evolution of some institutions that reside within the United States who have taken media studies under their wing and grown with it. In 1999, the MIT Comparative Media Studies program started under the leadership of Henry Jenkins, since growing into a graduate program, MIT's largest humanities major, and, following a 2012 merger with the Writing and Humanistic Studies program, a roster of twenty faculty, including Pulitzer Prize winning author Junot Diaz, science fiction writer Joe Haldeman, games scholar T. L. Taylor, and media scholars William Uricchio (a CMS co founder), Edward Schiappa, and Heather Hendershot. Now named Comparative Media Studies/Writing, the department places an emphasis on what Jenkins and colleagues had termed "applied humanities": it hosts several research groups for civic media, digital humanities, games, computational media, documentary, and mobile design, and these groups are used to provide graduate students with research assistantships to cover the cost of tuition and living expenses. Around the same time as MIT an interdisciplinary major at the University of Virginia, the Department of Media Studies was officially established in 2000 and has rapidly grown and doubled in size in 2011. This is partly thanks to the acquisition of Professor Siva Vaidhyanathan, a cultural historian and media scholar, as well as the Inaugural Verklin Media Policy and Ethics Conference, endowed by the CEO of Canoe Ventures and UVA alumnus David Verklin. University of California, Irvine had professor Mark Poster who was one of the first and foremost theorists of media culture in the US who boasted a strong Department of Film & Media Studies. University of California, Berkeley has three institutional structures within media studies that take place in the department of Film and Media (formerly Film Studies Program), including famous theorists as Mary Ann Doane and Linda Williams, the Center for New Media, and a long established interdisciplinary program formerly titled Mass Communications, which recently changed its name to Media Studies. This change eliminated any connotations that may accompany the term “Mass” in the former title. Until recently, Radford University in Virginia used the title "media studies" for a department that taught practitioner oriented major concentrations in journalism, advertising, broadcast production and Web design. In 2008, those programs were combined with a previous department of communication (speech and public relations) to create a School of Communication. (A media studies major at Radford still means someone concentrating on journalism, broadcasting, advertising or Web production.) Brooklyn College has collaborated with City University of New York to offer graduate studies in television and media since 2015. Currently, the Department of Television and Radio administers an MS in Media Studies, and hosts the Center for the Study of World Television.