Канада монархшылдығы: тарихы, қағидалары және қазіргі жағдайы

Кіріспе

Канада монархизмі – Канаданың конституциялық монархиясы туралы халықтың хабардарлығын арттыру және оны сақтауды жақтау, сондай-ақ республикалық және монархияға қарсы реформаларға қарсы тұру қозғалысы. Жалпы, Канада монархизмі монархияға қарсы республикашылдыққа қарсы келеді, бірақ міндетті түрде республикашылдықтың классикалық түріне қарсы емес, себебі Канададағы монархистер монархияның конституциялық түрін қолдайды, кейде оны «тәжді республика» деп те атайды. Бұл сенімдер жекелеген адамдар арқылы, көбінесе академиялық ортада немесе «адалдық қоғамдары» арқылы білдіріледі. Оларға Канаданың Монархист Лигасы, легиондар, тарихи топтар, этникалық ұйымдар, кейде полиция және скаут ұйымдары кіреді. Бұл ұғымдардың арасында байланыс болуы мүмкін, бірақ оны белгілі бір монархты немесе династияны қолдаумен, яғни роялизммен шатастыруға болмайды. Канадалық монархистер монархты жоғары бағаламаса да, монархияны құрметтей алады. Сонымен қатар, кейде Канаданың ерекше монархын құру туралы ұсыныстар айтылады, ол қазіргі монархтың ұрпағы болып, Канадада тұратын немесе алғашқы халықтардың патшалық үйіне негізделген болуы мүмкін. Канадада монархизм, қарсыластары оны сықаққа алғанына қарамастан, түрлі факторлармен жетеледі: монархистер халық билігінің ақыр соңында партиялық емес, саяси мүддеден мүлдем ада адамның қолына жүктелуін жақтайды және Канада монархиясын, тәждің ортақ сипаты арқылы, әлемдегі этникалық және тарихи жағынан ұқсас елдермен байланыс ретінде қарастырады. Бұл ұйымның ел тарихындағы 500 жылдық тамырларынан және Канаданың АҚШ-тан тәуелсіздігін сақтаудағы маңызды рөлінен туындайды. Дэвид Э. Смит 2017 жылы Канада Корольдігінің Канаданың конституциялық құрылымының «негізгі тасы» ғана емес, сонымен қатар «Канаданың федерация ретінде және Достастықтың тәуелсіз мүшесі ретінде даму тарихының көрсеткіші» екенін мәлімдеді. Елизавета II билік еткен кезде сауалнамалар монархияны жоюға қызығушылықтың жоқтығын көрсетсе, 2022 және 2023 жылдары Чарльз III таққа отырғаннан кейін өткізілген соңғы сауалнамалар канадалықтардың көпшілігі монархияның болашағы туралы референдум өткізу қажет деп санайтынын және канадалықтардың басым бөлігі монархияны сақтаудың орнына республика болуды жақтауын көрсетті.

Canadian monarchism is a movement for raising awareness of Canada's constitutional monarchy among the Canadian public, and advocating for its retention, countering republican and anti monarchical reform as being generally revisionist, idealistic, and ultimately impracticable. Generally, Canadian monarchism runs counter to anti monarchist republicanism, but not necessarily to the classical form of republicanism itself, as most monarchists in Canada support the constitutional variety of monarchy, sometimes referred to as a crowned republic. These beliefs can be expressed either individually—generally in academic circles—or through what are known as loyal societies, which include the Monarchist League of Canada, legions, historical groups, ethnic organizations, and sometimes police and scout bodies. Though there may be overlap, this concept should not be confused with royalism, the support of a particular monarch or dynasty; Canadian monarchists may appreciate the monarchy without thinking highly of the monarch. There have also been, from time to time, suggestions in favour of a uniquely Canadian monarch, either one headed by a descendant of the present monarch and resident in Canada or one based on a First Nations royal house. In Canada, monarchism, though it is sometimes mocked by its opponents, is driven by various factors: monarchists support the perceived practicality of popular power being ultimately placed in the hands of a non partisan, apolitical individual, and see the Canadian monarchy as a modern link, via the Crown's shared nature, to ethnically and historically similar countries around the world. stemming from the organization's 500 year deep roots in the country's tradition, as well as having a pivotal role in maintaining Canada's independence from the United States. David E. Smith asserted in 2017 that the Canadian Crown is not only the "keystone of the constitutional architecture of Canada", but also "an index both of the history of Canadian development as a federation and as an autonomous member of the Commonwealth." Though polling has traditionally suggested little interest in removing the monarchy during the reign of Elizabeth II, more recent polls conducted in 2022 and 2023 following the accession of Charles III, suggested that a majority of Canadians think there should be a referendum on the future of the monarchy and that more Canadians now favour becoming a republic than do retaining the monarchy.

Колониялық дәуір

Канаданың отарлық кезеңінен бастап Екінші дүниежүзілік соғыстың аяғына дейін аймақ тұрғындары арасында монархия кеңінен таралған еді. 1763 жылы Жаңа Франция британдықтарға өткеннен кейін де, француз тілді халықтың бір бөлігі британ тажына және оның үкіметтік институттарына адал болды. Квебектегі католик шіркеуі монархияны өзгеше формада қолдады, оның париялықтарын Франциядағы абсолюттік монархиялық жүйені бағалауға шақырып, 1789 жылы Францияда болған революция мен патша өлтіруге қарсылық білдірді. Сонымен қатар, Америка революциялық соғысы кезінде британ монархиясына және оның империясына адал болғандар соғыс кезінде де, одан кейін де жазаға тартылды. Олар Канадаға паналап, қазіргі Онтарио және теңіз жағалауы провинцияларының көп бөлігін қоныстандырды. Осылайша, Біріккен Империяның адалдары (United Empire Loyalists) деп танылған олар, Коронаға деген қолдауларын әкелді және монархияның "Америка Құрама Штаттарының әдет-ғұрыптарынан, саясатынан және әлеуметтік құрылысынан өзгеше және олардан жоғары тұратын өмір салтын сақтау үшін қажетті деп есептелетін сенімдер мен институттарды" білдіретіні туралы идеяны қалыптастырды. Республикашылдар көбінесе американдықтар деп есептелді, олар республикалық үкіметті әлемдегі ең жақсы үкімет деп санап, монархияны сықаққа алды: "Өкінішке орай, британдық конституцияға деген жеккөрушілігі соншалық, оны құлату үшін кез келген нәрсені құрбан ететін бірнеше адамдардың ықпалында". Басым көпшілік канадтықтар Ұлыбританияның конституциялық монархиясына адал болды, бұл сезім 1812 жылы Канадаға жасалған американдық шабуылдардан кейін одан да күшейді. Оранж Ордені осы адалдықты сақтауда белгілі бір рөл атқарды. Жоғарғы Канадада орден құрылса, протестанттар мен рим католиктері арасында қақтығыс туындауы мүмкін деген қауіп болғандықтан, 1830 жылы Британдық Американың алғашқы Ұлы Мастері Огл Роберт Гован, Ұлы Оранж Ложасының атынан ұйымның діни ерекшелігін азайтуға және оның орнына король мен конституцияға құрметті нығайтуға бағытталған шаралар қабылдады.

From Canada's colonial period until the end of the Second World War, monarchism was prevalent among the region's inhabitants. Even after the transfer of New France to the British in 1763, a faction of the French speaking population was loyal to the British Crown and its institutions of government, while the Catholic Church in Quebec fostered monarchism in a different form by urging its parishioners to appreciate the absolutist monarchy system that existed in France. nor to the revolution and regicide that took place in France in 1789. At the same time, those who remained loyal to the British monarchy and its empire during the American Revolutionary War faced repercussions then and after the conflict. By seeking refuge in the Canadas and settling much of what is now Ontario and the Maritimes, they, who came to be known as the United Empire Loyalists, brought with them their support for the Crown and gave root to the idea that the monarchy stood for "beliefs and institutions considered essential in the preservation of a form of life different from, and superior to, the manners, politics, and social arrangements of the United States." Republicans were seen as being generally of American origin, having thus been taught to admire republican government as the best in the world and to ridicule monarchism, "a few individuals, who unfortunately, are led by those, whose hostility to the British constitution is such, that they would sacrifice any and every thing to pull it down, in order that they might build up a Republic on its ruins." Predominantly, Canadians retained their loyalty to Britain's constitutional monarchy, a feeling that was only intensified by the American invasions of the Canadas in 1812.—failed to inspire the majority of colonists to espouse a break with the Crown. The Orange Order played a role in maintaining this allegiance, as, after expressed fears that the order's establishment in Upper Canada would cause conflict between Protestants and Roman Catholics, in 1830 the Grand Orange Lodge of British America's first Grand Master, Ogle Robert Gowan, moved to diminish the organization's religious exclusivity and instead have the order exist partly to foster appreciation of the King and constitution.

Конфедерациялық доминион

Америка Азамат соғысынан кейін көптеген ағылшын канадалықтардың санасында монархиялық сезімдер одан бетер нығая түсті, олар оны “[американдық] демократия мен республикашылдықтың беделін түсірудің соңғы сатысы” деп қарастырды. Осылайша, 1867 жылы Канада құрылған кезде, американдық республиканы талдағаннан кейін, конституциялық монархия Конфедерацияның әкелері бір ауыздан таңдады – монархист Джон А. Макдональд басшылығымен, сондай-ақ Квебектен келген делегаттарды қоса алғанда. Уильям Льюис Мортон 1960 жылдардың басында Канада монархиясының тарихи және үздіксіз маңыздылығын түсіндіруге тырысқанда, Канаданың патшалық ретінде құрылуы “ақылсыз тори сайлаушыларына арналған жем” емес, керісінше, Солтүстік Америкада Канаданың орнын нығайту және канадалық территорияларға американдық экспансионизмді тоқтату жолы болды; конституциялық монархия Ресей империясының автократиясы мен Азамат соғысына әкелген Америка Құрама Штаттарының халықтық егемендігі арасындағы тепе-теңдік болуы керек еді. Конституция мемлекет пен халық арасындағы уәдеге емес, адалдық формасына негізделген, онда, Мортон айтқандай, “біртектілікке ешқандай қысым болған жоқ”. Монархия осының бәріне қол жеткізуге мүмкіндік берді, ал республикалық демократия Британдық Солтүстік Америкада жергілікті мүдделер мен нәсілдік антагонизмдердің жеңісін қамтамасыз еткен болар, бұл жеңіс АҚШ-қа сіңумен аяқталар еді. Дегенмен, республикалық идеалдар кеңінен анықталғанда, Конфедерациядан кейінгі кезеңде де ықпал етті, онда заңдардың қолданылуы және олармен құрылған институттар монархиялық басымдықпен қатар өмір сүрген халықтық көзқарастармен қалыптасты. Мысалы, конституцияны жасағандардың ниеттеріне қайшы, провинциялар өздерін біртекті қауымдастықтар ретінде қарастыра бастады, әрқайсысы белгілі бір дәрежеде өзін-өзі басқаруға құқылы, бұл идея 1882 жылы Жасырау кеңесінің сот комитетінің Maritime Bank vs. New Brunswick Бас қазынашылығы ісімен бекітілді.

Monarchist feelings were further entrenched in many English Canadians' minds following the American Civil War, which was seen by them as "the final stage in the discredit of [American] democracy and republicanism." Thus, by the time of Canada's formation in 1867, constitutional monarchy was, after their analysis of the American republic, unanimously selected by the Fathers of Confederationled by the monarchist John A. Macdonald, and including delegates from Quebec It was noted in the early 1960s by William Lewis Morton, in his attempt to clarify both the historic and continuing significance of the Canadian monarchy, that the structuring of Canada as a kingdom was not "bait for dim witted Tory voters", but was instead a way for Canada to assert its presence in North America and thwart American expansionism into Canadian territories; the constitutional monarchy was meant as a balance between the autocracy of the Russian Empire and the popular sovereignty of the United States that had just led to the Civil War. Instead of the constitution being based on a promise between the state and the people, it was created around a form of allegiance, wherein, as Morton put it, "there was no pressure for uniformity Monarchy made it possible to achieve all these things, whereas republican democracy would, it seemed, have ensured the victory of local interests and race antagonisms in British North America, a victory ending in absorption into the United States. Still, republican idealsby their wider definitiondid have influence during the setting period of after Confederation, wherein the use of laws and the institutions formed by them was moulded by popular attitudes coexistent with monarchical preference. For instance, against the intentions of those who framed the constitution, the provinces began to regard themselves as homogeneous communities, each with a right to a certain amount of self governance founded on a co sovereign crown, a notion that was eventually cemented in by the 1882 Judicial Committee of the Privy Council case of Maritime Bank vs. Receiver General of New Brunswick.

Квебекке дейінгі егемендік қозғалысы

20-ғасырдың бірінші жартысында монархияның қадір-қасиетіне ие болған "жартылай культ статусы" 1950-70 жылдар аралығында, Британ империясы Ұлттар Достастығына айналып, Канаданың жаңа ұлттық ерекшелігі қалыптасқанда, Канадада көпмәдениеттілік ресми саясат ретінде бекітілгенде және Квебек сепаратизмі дами бастағанда күңкілдеді; соңғысы Тақтың айналасындағы саяси даудың басты себебіне айналды. Премьер-министрлер Луи Сен-Лоран мен Лестер Б. Пирсон монархияны Канаданың АҚШ-тан ерекшеленетін символы ретінде қарастырды; шын мәнінде, 1959 жылғы Елизавета II-нің Канадаға сапары Financial Post басылымында Канаданың "бірліктің елу бірінші штаты емес" екенін көрсету ретінде бағаланды. Алайда, Пьер Трудо премьер-министр болған кезеңде бұрын британдық тарихы үшін Канаданың символы ретінде қабылданған монархиялық белгілердің кейбіреуі дәл осы себеппен сынға ұшырады, ал монархия көпмәдениеттілікпен қайшы келеді деп жиі айтылды; осы құбылыс 1970 жылы Канада монархистер лигасының (КМЛ) құрылуына түрткі болды. Бірақ, Тыныш революцияның қақпасында, 1967 жылы Винсент Масси "Монархия біз үшін өте маңызды, оның болмауы Канаданың ұлттық, мақсатты және тәуелсіздік негізі ретінде бізді егемен мемлекет ретінде қалуға мүмкіндік бермес еді" деп мәлімдеді. 1970 жылдардан бастап жүргізілген сауалнамалар көрсеткендей, көпшілік монархияны АҚШ-тың мәдени ықпалына қарсы тұрудың канадалық құралы деп санай берді. Олар әлемдік деңгейде танымал монархты Канада сияқты постмодерн, көпмәдени елге лайықты деп есептейді. Канада Мәдениеті министрлігі мен Королеваның Канададағы хатшысы "[монарх] біздің елдің жанында тұр және бізді шынайы канадалық ететін ұжымдық рух туралы сөздейді" деген пікірде. Кем дегенде 1930 жылдан бері монархияны қолдаушылар Канада монархының канадалық қоғамның бірегей элементі екенін, ол "ұлттың тарихи санасын" және патриотизмнің әртүрлі формаларын біріктіретін нүкте болып табылатынын айтады. Бұрынғы генерал-губернатор Винсент Масси монархияның "біздің бір бөлігіміз екенін, ол біздің ұлттық өмірімізбен ерекше байланысты екенін, ол әрқайсымыз үшін Канаданы білдіретін қасиеттер мен институттарды білдіреді және біздің барлық айырмашылықтарымыз бен әртүрлілігімізге қарамастан Канаданы канадалық етіп сақтайды" деді. КМЛ Торонто бөлімінің бұрынғы төрағасы Гэри Тоффоли бұл тұжырымдамаға қатысты: "Біздің жүйемізде патшайым мемлекет, ал халық мемлекет емес, бұл демократияның маңызды қорғанысы және республикалық жүйенің кемшілігі" деді. Мұндай қоғам өз мүшелеріне мемлекеттен бөлек болуға, оны сынға алуға және мемлекет жасаған әрекеттерге жауапкершілік алмауға мүмкіндік береді. Оның сөзіне сүйенсек, мемлекетке қарсы болу – халыққа қарсы болу деген парадоксқа жол бермейді. Джордж Этьен Картье Канаданың француз және ағылшын мәдениеттерінің қатар өмір сүруінің нәтижесінде этникалық ұлттық ерекшелікке ие бола алмайтынын болжады, бірақ Тақтың ортақ символына адалдық арқылы елдің біртұтас саяси ұлты болуы мүмкін. Канададағы монархистер Канада Мәдениеті министрлігінің билік иесі кем дегенде жартылай, ал Канададағы монархия толыққанды канадалық екенін жақтайды, сондықтан монархияның жақтастары жиі "Караға таж" деген сөз тіркесін қолданады. Монархияның тұлғасы мен институтын Канададағы британдық және шетелдік ықпал ретінде қарастыратын республикашылардың пікірін монархистер беткейлік аргумент деп санайды. Осы тарих пен қазіргі сезімге байланысты монархияның жақтастары президенттік республикашылдық Канада халқының санасында болмайды, ұлттық ерекшелікке қайшы келеді және Канадаға жат болады деп санайды, өйткені елдің ешбір бөлігі ешқашан республика болған емес. Шындығында, Тыныш революция, бұрынғы көтерілістер сияқты, Квебектен тыс Канада халқының республикашылдығын күшейте алмады; қалған канадалықтар арасында монархизм деңгейін анықтау келесі онжылдықтарда қиын болды, өйткені қоғамдық пікірлер тұрақсыздық пен кейде канадалық монархияға қатысты (көбінесе сұрақтарда "британдық" деп аталады) сандық қарама-қайшылықтарды көрсетті, бірақ статус-квоны өзгертуге халықтық ниет білдірілмеді. 1998 жылы Globe and Mail басылымында жарияланған мақалаға сәйкес, Премьер-министр Жан Кретьеннің коммуникация директоры Питер Доноло Премьер-министр кеңсесі монархияны жоюды мыңжылдық жоба ретінде қарастырып жатқанын айтты, бірақ Кретьен бұл мәлімдемені жоққа шығарды, республика мәселесі либералдардың басымдығы емес екенін және қалыпты канадалықтар үшін де маңызды емес екенін мойындады, "[Канадада үлкен пікірталас жоқ]" деді. Сол кездегі провинциялық премьер-министрлер де осы пікірді қолдады, сондай-ақ әртүрлі газеттердің редакторы да осы пікірді білдірді, Ottawa Citizen газетінің "Мыңжылдық жоба?" деген тақырыбындағы мақаласы жарияланды. Бұрынғы генерал-губернатор Винсент Масси 1950 жылдары канадалықтардың өздерін республика немесе монархияның азаматы деп есептемейтінін атап өткен. Канадалық лоялистер елдің монархиялық тарихы мен қазіргі жағдайына қарамай, оны қабылдау керек екенін айтады. Монархистер республикалық аргументтердің көбінесе мәдени кемсіну немесе негізсіз болғанын, мысалы, монархия канадалықтардың келісімінсіз таңылғаны туралы республикалық талап, кейде Канададағы американдық мәдениеттің кең таралғандығымен күшейтіледі деп санайды. Монархияның Канада Конституциясындағы орталық ролі және оны жоюдың қиындығы монархистердің пікірінше, монархияның Канададағы үкімет және әділет жүйесінің орталығы екенін көрсетеді, сондықтан монархия мен конституция ажырамас. Langara College саяси ғылым кафедрасының меңгерушісі доктор Стивен Филлипс монархияның Канадада күтілгеннен гөрі терең бекігенін, Конфедерациядан бері Канаданың өзін басқарушы доминионнан толыққанды егемен мемлекетке айналуымен қатар және оған жауап ретінде үлкен өзгерістерге ұшырағанын айтты, осылайша республикалық қозғалыстың маңызды өсуіне жол бермейді. Монархия қанағаттанарлық жұмыс істейтіні және ағылшын канадалықтары үшін "күшті, бірақ айқын емес" символдық құндылығы бар екенін, ал монархистердің пікірінше, осы мәселе бойынша пікірталас ұлттық дауға әкелуі мүмкін. Монархтың бірінші ұлттар мен бейұлттар арасындағы келіссөзші ретінде конституциялық міндеттерінің болуы, сондай-ақ бұрынғысына кепілдік беруі, монархияның тұрақтылығы мен үзділігін, халықтың қалау-талабының өтеусіздігіне қарағанда маңызды факторға айналдырады; Тони Холл "Таж-Бірінші Ұлттар келісімдерінің мәдени мұрасын республикалық көзқарастардың қысқартылуына құрбан етуге болмайды" деп мәлімдеді.

The "almost cult status" the monarchy enjoyed in the first half of the 20th century began to waver between the 1950s and 1970s, as the British Empire evolved into the Commonwealth of Nations and a new Canadian identity emerged, multiculturalism was established as an official policy in Canada, and Quebec separatism began to blossom; the latter becoming the major impetus of political controversy around the Crown. Prime Ministers Louis St. Laurent and Lester B. Pearson both saw the Crown as a Canadian icon making the country distinct from the US; indeed, Queen Elizabeth II's royal tour of 1959 was said by the Financial Post to be a demonstration that Canada was "not just the fifty first state of the Union,"

At the same time, and into the period of Pierre Trudeau's prime ministership, however, some of the royal symbols that had previously been accepted as representative of Canada because of their British heritage became the target of iconoclasm for exactly the same reason, and the Crown was more frequently said to be at odds with multiculturalism; This phenomenon was the inspiration for the founding in 1970 of the Monarchist League of Canada (MLC) as an organised way for citizens to voice their opposition to any downplaying of the Crown. Still, at the height of the Quiet Revolution, in 1967, Vincent Massey opined that "the Monarchy is so essential to us that without it as a bastion of Canadian nationality, of Canadian purpose and of Canadian independence, we could not remain a Sovereign State", In polls from the 1970s onwards, majorities continued to believe the Crown was a Canadian foil against the cultural intrusions of the United States, leading monarchists, for their part, to maintain the notion that the Crown keeps Canada culturally and legally sovereign from its largest republican neighbour, even claiming in the early 21st century to have seen a rise in support for the monarchy amongst Canadian youth for just such a reason.| salign=right| source=Robertson Davies, introduction toHunting Stuart & the Voice of the People, 1994

Canadian monarchists support the official government position (both federal and provincial) of the monarch as the personification of the Canadian state. They consider a globally travelling, super celebrity monarch to be apt for a post modern, multicultural nation like Canada, It is the position of the Department of Canadian Heritage and the Canadian Secretary to the Queen that "in every respect, [the monarch] represents the humanity of our country and speaks eloquently of the collective spirit that makes us truly Canadian." Since at least the 1930s, supporters of the Crown have held the opinion that the Canadian monarch is also one of the rare unified elements of Canadian society, focusing both "the historic consciousness of the nation" and various forms of patriotism and national love "[on] the point around which coheres the nation's sense of a continuing personality", and reflecting this back through lifelong public duties and service, Former Governor General Vincent Massey articulated that the monarchy "is part of ourselves. It is linked in a very special way with our national life. It stands for qualities and institutions which mean Canada to every one of us and which for all our differences and all our variety have kept Canada Canadian." Gary Toffoli, past chairman of the Toronto branch of the MLC, stated on this concept that "it is one of the great protections of democracy and one of the weaknesses of the republican system that in our system the Queen is the state and the people are not the state", arguing that such a society permits its members, though they be in an inseparable symbiosis with it, to exist apart from the state, to criticise it, and not take responsibility for what the state might have done. This, he asserted, avoids the paradox wherein opposing the state is opposing the people, which would mean one opposes one's self. George Étienne Cartier predicted that Canada, with its cohabitational French and English based cultures, could never have an ethnic nationality, but through allegiance to the common symbol of the Crown, it was possible for the country to be a unified political nationality. monarchists in Canada share the Department of Canadian Heritage's view that the sovereign is at least partly, and the monarchy within Canada is fully, Canadian, the monarchy's supporters thus often employing the phrase "Maple Crown", The contrary opinion of republicans, who continue to brand the persona and institution of the Crown as purely British and foreign intrusions in Canada, is considered by monarchists to be a superficial argument,

Because of this history and contemporary sentiment, the monarchy's supporters allege that presidential republicanism is not a part of the Canadian psyche, would run contrary to the national persona and be foreign to Canada, as no part of the country had ever been a republic. Indeed, the Quiet Revolution, like earlier revolts, failed to inspire republicanism in the Canadian populace outside of Quebec; amongst that remaining bulk of Canadians, the level of monarchism became difficult to gauge over the ensuing decades, as public opinion polls found instability and sometimes even contradictions in numbers for and against the Canadian monarchy (frequently labelled in questions as "British"), but no popular desire to alter the status quo ever expressed itself. After a 1998 Globe and Mail story quoted Peter Donolo, Prime Minister Jean Chretien's director of comminications, saying that the Prime Minister's Office was considering the abolition of the monarchy as a millennium project, Chretien refulted the claim by saying that the topic of a republic was neither a Liberal priority, nor one for average Canadians, admitting "[t]here's no big debate in Canada." The provincial premiers at the time displayed the same sentiment, as did various newspaper editorials, with the Ottawa Citizen headline about the so called millennium project reading: "Which millennium?" and, as early as the 1950s, it was observed that Canadians don't "think of themselves as citizens of either a republic or a monarchy". Canadian loyalists further aver that, rather than be ashamed of the country's monarchical chronicle and present arrangements, they should be embraced. Monarchists find that republican arguments often take the form of cultural cringe, or unsubstantiated ones, such as the republican claim that the monarchy was non consensually imposed on Canadians, a phenomenon sometimes compounded by the pervasiveness of American culture in Canada. The central role of the monarchy in the Canadian constitution, and the difficult prescriptions to removing it, are said by monarchists to illustrate the importance of the Crown as the centre of the entire system of government and justice in Canada, to the point where Crown and constitution are inseparable. Dr. Stephen Phillips, Chair of the Department of Political Science at Langara College, said that the monarchy was more entrenched in Canada than generally realised, having undergone profound changes since Confederation in reaction to and in parallel with Canada's transition from a self governing Dominion to a fully sovereign state, thereby pre empting the rise of any significant republican movement. As the monarchy works satisfactorily and still has a "powerful, if under stated" symbolic value to English Canadians, and causing a debate that monarchists feel would be nationally divisive. due partly to the constitutionally entrenched fiduciary obligations of the monarch alone to be the negotiator between First Nations and non and provide to the former certain guarantees, which all makes the Crown's inherent stability and continuity, as opposed to the transitory nature of populist whims, an important factor to aboriginal people in Canada; Tony Hall has argued that the "living heritage" of Crown First Nations treaties must not be sacrificed to reductivist republican views of constitutional change that do not consider the relations between the Crown and Canadian aboriginal peoples. Further, those loyal to the Crown have felt that aboriginal peoples in Canada cherish their ability to present grievances directly to the sovereign before the witness of international cameras. some 40 years before Raymond Auzias Turenne published in Montreal his book République royale, extolling the virtues of constitutional monarchy, and of monarchism in the province, Prime Minister of Canada Wilfrid Laurier stated: "people are surprised at the attachment French Canadians feel for the Queen, and we are faithful to the great nation which has given us liberty." In 2007, though polls showed the province's population to be that which held the monarch most unfavourably, and despite threats of violence and protest from separatists, the Executive Council of Quebec and the Mayor of Quebec City, Régis Labeaume, desired the attendance of Elizabeth II, or either Prince William or Prince Harry, at the 400th anniversary of the founding of Quebec. Monarchists have also come to find that the Canadian monarchy correlates well with multiculturalism, the monarch being a living illustration of the concept: appoints persons of each gender and different races to be viceroy, and is him or herself of a heritage that including more than 30 ethnicities, from Danish to Mongol. The monarchy has also been seen by new Canadian citizens as a favourable symbol; in the late 1950s, for instance, recent immigrants from Eastern Bloc countries made public expressions of loyalty to the Queen and criticism towards those who were dismissive of the Crown. Indeed, Member of Parliament Hubert Badanai said during Queen Elizabeth II's 1959 tour of Canada that "non Anglo Saxons are more keen about the Queen than the Anglo Saxons". Alistair Horne observed at the same time that, while Canada's cultural mix grew, the monarchy remained held in high regard: "At its lowest common denominator, to the average Canadian—whether of British, French or Ukrainian extraction the Crown is the one thing that he has that the rich and mighty Americans have not got. It makes him feel a little superior." Some, such as journalist Christina Blizzard, emphasise that the monarchy "made [Canada] a haven of peace and justice for immigrants from around the world". or see them as a discriminatory clauses of a law for which, as it was enacted by elected parliamentarians in Britain and inherited by Canada with Canadian parliamentary approval, the monarchy cannot be held responsible, and can be altered by parliament to repeal the offending parts. The Succession to the Throne Act, 2013, for example, ended the historical disqualification of a person who married a Roman Catholic from the line of succession.

Демократиялық принциптер мен үкіметтің рөлі

Канададағы монархистер «демократия мен монархия негізінен үйлесімсіз деген ескі көзқарас Норвегия, Швеция, Бельгия, Испания сияқты елдерде жалған екені дәлелденді» деп санайды; Канаданың ерекше болуына ешқандай себеп жоқ. Олар монархтың туғаннан бастап қабілетті мемлекет басшысы болуға тәрбиеленетінін, сондай-ақ конституциялық монархияның демократиялық институт екенін, себебі монархтың лауазымы Канада конституциясымен құрылып, толықтырылады және Канада халқы оны парламенттегі сайланған өкілдері арқылы қолдайды деп аргументтейді. Мұндай жүйе республикалық принциптерге негізделген, онда Корольдік билік Конфедерациядан бұрын көптен бері сайланған заң шығарушы органның еркімен шектеліп, тек сайланған адам өзіне берілген билікті теріс пайдаланған жағдайда ғана тікелей қолданысқа енгізіледі. Монархияға қарсы аргументтердің бірі – Корольдік отбасының болуы Канаданың әділеттілік принципіне (меритократия) қайшы келеді, себебі корольдік клан «ұлтты қабілеті бойынша емес, құпия артықшылықтар арқылы бөліп тұратын таптық жүйенің басты өкілі» болып табылады. Оған қарсы, және республикашылдардың оларды «жазық жерді жақтаушылар қоғамы» деп қысым көрсетуіне қарсылық ретінде, Питэр Бойс монархияның партиялық саясаттан жоғары тұруы «мемлекеттік билік пен атқарушы билік арасындағы айырмашылықты анықтады» және саяси институттарға сенімді арттырды деді. Кейін Трюдо: «Канадалықтар монархия астында жақсы өмір сүріп жатқанын түсінуі керек. Канадалықтардың көпшілігі үшін монархия – қабылданатын жалғыз үкімет түрі болуы мүмкін. Мен әрқашан парламенттік демократияны жақтадым және менің ойымша, королева басқаратын монархия Канадаға жақсы қызмет етті» деді. Бұрынғы генерал-губернатор Роланд Миченер 1970 жылы Канаданың Империя клубында сөйлеген сөзінде: «Канадалықтар бұл мәселені қарастырудан бас тартады, себебі бізде бар нәрсе жұмыс істейді. Бұл кез келген жүйенің басты сынағы емес пе?» деді.

Monarchists in Canada uphold that "the old view that democracy and monarchy are fundamentally incompatible has been proven wrong" by countries such as Norway, Sweden, Belgium, Spain, and the like; and there is no reason why Canada is different. Not only is a monarch trained from birth to be a competent head of state, they argue, but also that constitutional monarchy is a democratic institution, given that the monarch's position is created and filled by and according to the Canadian constitution, which continues to be supported by the Canadian people through their elected representatives in parliament. It has been noted that such a system is already built on republican principles, wherein the Crown's power has, since long before Confederation, been tempered by the will of the elected legislature, coming directly into play only when an elected individual abuses the power lent to him. Arguments against the monarchy include the idea that the existence of the Royal Family prevents Canada from becoming a meritocracy, the royal clan being "the prime representation of a class system that divides the nation not on ability but by the hidden mechanisms of privilege". Against that, and in a reversal of the republican derision that they comprise are a modern "Flat Earth Society", The dignity of the monarchy above partisan politics has also been said by Peter Boyce to have "underlined the distinction between polity and executive" and fostered trust in political institutions. Later, Trudeau said: "Canadians should realise when they are well off under the monarchy. For the vast majority of Canadians, being a monarchy is probably the only form of government acceptable to them. I have always been for parliamentary democracy and I think the institution of monarchy with the Queen heading it all has served Canada well." Former Governor General Roland Michener said in a 1970 speech to the Empire Club of Canada: "Canadians refuse to consider the question at all on the simple ground that what we have works. Isn't this the acid test of any system? ";

Саяси ғалым Дэвид Смит Канада монархиясының айналасындағы талқылаудың жетіспеушілігінен пайда тапқанын болжаса да, монархистердің заңдылыққа бағытталған аргументтерінің, олардың мықты заңдық және логикалық негіздеріне қарамастан, кері нәтиже беретінін, орташа канадалықтарды монархиядан алыстататынын және олар оны көбінесе бұқаралық ақпарат құралдары арқылы қабылдайтынын айтты.

Партиялық емес

Канададағы монархия Конфедерациядан бері терең өзгерістерге ұшырады. Шындығында, ол өткенге батып қалған тоқыраған мекеме емес, өте икемді болды. Мұнда ерекше маңызды процесс – бөлінбес Императорлық тәждің бөлінетін Канадалық тәжге алмасуы. Суверенді сондай-ақ Канада мемлекетінің лайықты өкілі деп қарастырды, ал президент, сайлау процесіне байланысты, жай ғана тағы бір саясаткер болар еді, ол әрқашан оның қолдаушылары мен қарсыластары арасындағы белгілі бір дау-жанжалмен бірге келер еді, сондықтан конституциялық монархтай бейтарап және партиялық емес көрінбейтін. Монархистердің пікірінше, бұл демократияға пайдалы, өйткені суверен мен оның вице-корольдері барлық канадалықтарды еркін ұсынуға құқылы, Юджин Форси, кәсіподақ мүшесі және Кооперативтік Комонвелл федерациясының негізін қалаушы, Жаңа демократиялық партияның алдағы ізін жалғастырушысы; В. Л. Мортон канадалықтардың монархқа адал болуының арқасында, «Халық» сияқты ұғымға емес, ешкімге бір ғана канадалық өмір салтына сәйкес келуге қысым көрсетілмейді деп ойлады; ол «адалдық қоғамы компакт қоғамының жоқ әртүрлілігін мойындайды, ал канадалық өмірдің бір нығметі – канадалық өмір салтының болмауы, тіпті екі де емес, тек тәждің астындағы мың түрліліктегі бірлік» деді. Джон А. Макдональд 1865 жылы Канаданың алдағы Конфедерациясының ұсыныстары туралы сөйлегенде: «Монархиялық принципті ұстану арқылы біз АҚШ Конституциясына тән бір кемшіліктен аулақ боламыз. Президент көпшілікпен және қысқа мерзімге сайлануының арқасында ешқашан ұлттың суверені және басшысы бола алмайды. Бүкіл халық оны елбасы ретінде құрметтемейді. Ол, ең болмағанда, партияның сәтті басшысы ғана. Бұл кемшілік қайта сайлау практикасының арқасында одан да үлкен. Өзінің алғашқы мерзімінде ол өзінің қайта сайлануын қамтамасыз ету және партиясының билікті сақтап қалу үшін шаралар қабылдауда. Біз бұған сіздер құрметтейтін және жақсы көретін монархиялық принципті ұстану арқылы жол бермейміз. Менің ойымша, осы принципті мойындау өте маңызды, сондықтан бізде барлық партиялар көретін партиялық аймақтан жоғары тұрған, бір партияның әрекетімен көтерілмейтін және екіншісінің әрекетімен төмендетпейтін, жалпы басшы және барлығының суверені болатын суверен болады». 1930 жылдардың соңында Твидсмуир сөйлеген сөзінде, халықтың еркі парламенттік өкілдерді сайлау арқылы басымдыққа ие болғанымен, король халықты жоғары деңгейде, «партиялардың өзгеруі мен ауытқуларынан» жоғары ұстайды деді. Ал шамамен 60 жылдан кейін Жаңа демократиялық партияның парламент мүшесі Билл Блейки: «[Королева] көптеген адамдар үшін конституциялық монархияның артықшылықтарын білдіреді, онда мемлекет басшысы ағымдағы саяси күреспен байланысты емес, бөлек тұрады» деді.

Quote box| width=260px| border=1px| align=right| bgcolor=#F5F5DC| halign=left| quote=The monarchy in Canada has undergone profound change since Confederation. Indeed, far from being a static institution mired in the past, it has been remarkably versatile. Particularly relevant here is the process by which an indivisible Imperial Crown was superseded by a divisible Canadian Crown. The sovereign was also seen as an ideal representative of the Canadian state, as opposed to a president, who, due to the election process, would simply be another politician, always accompanied by an inherent amount of division between his or her supporters and detractors, and therefore unable to appear as non partisan and unbiased as a constitutional monarch. monarchists argue, benefits democracy as the sovereign and his or her viceroys are free to represent all Canadians, Eugene Forsey, a trade unionist and founder of the Co operative Commonwealth Federation, precursor to the New Democratic Party; W. L. Morton felt that because Canadians owed their allegiance to a monarch, rather than to a concept like "the People", there was no pressure on anyone to conform to a singular Canadian way of life; he said "the society of allegiance admits of a diversity the society of compact does not, and one of the blessings of Canadian life is that there is no Canadian way of life, much less two, but a unity under the Crown admitting of a thousand diversities". John A. Macdonald, speaking in 1865 about the proposals for the upcoming Confederation of Canada, said:

<blockquote>By adhering to the monarchical principle we avoid one defect inherent in the Constitution of the United States. By the election of the president by a majority and for a short period, he never is the sovereign and chief of the nation. He is never looked up to by the whole people as the head and front of the nation. He is at best but the successful leader of a party. This defect is all the greater on account of the practice of reelection. During his first term of office he is employed in taking steps to secure his own reelection, and for his party a continuance of power. We avoid this by adhering to the monarchical principlethe sovereign whom you respect and love. I believe that it is of the utmost importance to have that principle recognized so that we shall have a sovereign who is placed above the region of partyto whom all parties look up; who is not elevated by the action of one party nor depressed by the action of another; who is the common head and sovereign of all." In the late 1930s, Tweedsmuir said in a speech that, while the will of the populace prevailed through their election of parliamentary representatives, the King embodied the people on a higher level, above all the "mutations and vicissitudes of parties", and some 60 years later, New Democratic Party Member of Parliament Bill Blaikie opined: "[The Queen] symbolizes for many the merits of a constitutional monarchy in which the head of state is separate and apart from the ongoing political struggles of the day",

Конституциялық кепілгер

Монархистер монархтың саяси тартыстардан тыс тұруы оған Канаданың әртүрлі деңгейдегі үкіметтері мен саяси партиялары арасында тиімді делдал ретінде жұмыс істеуге мүмкіндік береді деп санайды; бұл федеративтік жүйеде қажетті ерекшелік. Осыған байланысты, монархия провинцияларды олардың құзыреті саласындағы федералды билікпен теңдейтіп, Канададағы «саяси, академиялық және журналистік элиталарды» тоқтатып, икемді және тұрақты федерализмді қамтамасыз етеді. Барлық монархистер монархияның «бізге жақсы қызмет еткенін» білдірді, ал Дэвид Смит жасаған кейінгі талдау сол кездегі федералды кабинет Канада монархиясының күрделілігін түсінбегенін және оның «федералистік өлшемін мойындамағанын» көрсетті, монархия провинциялық өзін-өзі билеуге маңызды деп есептелді. Тек провинциялық геосаясаттан арылып, монархия Канаданың егемендігін жүзеге асыруға болатын жалғыз институт болып саналады, себебі халық немесе ұлт сияқты басқа альтернативтердің ешқайсысы Канадада осы мақсатқа жеткілікті біріккендікке ие емес. Канадалық республикашылдардың үлгі алуға болатындығын айтқан Ирландия президенті федеративтік елдің басшысы емес, сондықтан болашақ канадалық президенттің рөлі Ирландиядағыдан өзгеше болар еді. Лорд Твидсмуир сияқты монархистер конституциялық монархияның кейбір кемшіліктеріне қарамастан, оның құндылығы билікте емес, ешкімге берілмейтін билікте екенін айтты. Монархистер бұл қадамның келіспеушілікке әкелетінін, сондай-ақ Папуа-Жаңа Гвинеядағы 2004 жылғы вице-корольдік лауазымға үміткерлер арасындағы жағдайды мысалға келтірді, онда генерал-губернаторлыққа үміткер парламенттік дауыс беру арқылы таңдалады. Мемлекет басшысын Канада орденінің серіктері таңдауы туралы идеяға монархистер бұл жағдай Канаданың награда жүйесін сайлау коллегиясының бір түріне айналдырып, «саясаттандырып, жоятынын» айтты, сондай-ақ Эдвард МакУиннидің Канаданың келесі монархтың қайтысымен бірге жаңа егеменді жарияламауы арқылы республикаға айналуы мүмкін деген пікіріне қарсы шығып, мұндай ұсыныс провинциялардың қатысуын ескермейтінін және «біздің үкімет жүйесін құраушылардың тікелей мақсатына қайшы келетінін» мәлімдеді.

Monarchists consider that the monarch's position apart from the machinations of politics allows him or her to work as an effective intermediary between Canada's various levels of government and political parties; an indispensable feature in a federal system. It is thus reasoned that the monarchy makes the provinces in their fields of jurisdiction equally as potent as the federal authority, allowing for a flexible and sustainable federalism that thwarts "the political, academic and journalistic elites" in Canada. all agreeing that the Crown "has served us well", and later analysis by David Smith showed that the federal Cabinet at the time failed both to understand the complexity of the Canadian Crown and to "recognize its federalist dimension," the monarchy being said to be crucial to provincial co sovereignty. Even beyond provincial geo politics, the monarchy has been said to be the only body in which Canadian sovereignty can be vested, as none of the alternatives, the people or the nation, has enough cohesiveness in Canada to serve the purpose. The Irish presidency, which Canadian republicans theorise could be copied in Canada, is not the head of a federated country and thus a hypothetical Canadian president's role would not be the same as that in Ireland. Monarchists, such as the Lord Tweedsmuir, felt that, despite having some drawbacks, constitutional monarchy offered greater stability, the worth of the monarchy being not its power, but the power it denies any other person. to which monarchists counter that this move would bring divisiveness to the office, citing the situation that emerged in 2004 between the rival candidates for the viceregal office in fellow Commonwealth realm Papua New Guinea, where the nominee for governor general is selected by parliamentary vote. To the idea that the head of state be selected by the Companions of the Order of Canada, monarchists have said that such a situation would "politicise and destroy" the Canadian honours system by turning it into a form of electoral college, and they further counter Edward McWhinney's notion that Canada could become a republic simply by failing to proclaim another sovereign upon the next Demise of the Crown, stating that such a proposal ignores the necessity of provincial input, and "would be contrary to the plain purpose of those who framed our system of government".

Квебектің егемендігі

Канада монархиясы Канададағы монархистердің пікірінше, Жаңа Франция құрылған француз монархиясының жалғасы болып табылады, ал Квебек генерал-губернаторы "француз тәжінің өкілдері Сент-Луи сарайында болғандай" егемендіктің өкілі ретінде танылады. Бұған қоса, Канаданың қалған бөлігі сияқты, Квебек те ешқашан республикалық жүйе болған емес, және монархия провинция халқы үшін жат емес. Елдің француздық мұрасына немқұрайлылық танытпай, Канада монархиясы әрқашан осы мәдениеттің құрмет етілуі мен бағалануын қамтамасыз ету үшін қолдан келгеннің бәрін жасады. Сондай-ақ, кез келген федералды билікті, ол республикалық немесе монархиялық болсын, қысым көрсетуші деп қарастырады; сондықтан монархияның болашағы Блок және Квебек партиясы сияқты сепаратистік партиялар үшін маңызды мәселе емес. Монархистер сондай-ақ, Канада президенттері көбінесе елдің ағылшын тілді көпшілігінен таңдалатынын айтады, сондықтан тәуелсіздік жақтастары квебектердің мемлекет басшысымен өкілдік етілмейтінін мәлімдейді. Тіпті Канадамен тәуелділік қарым-қатынасы орнатылған жағдайда да, Квебек Канада монархиясынан толықтай азат бола ма деген сұрақтар туындайды.