Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Еккард II (Эккехард; шамамен 985 – 24 қаңтар 1046) – 1034 жылдан бастап Лузатия маргравы (Эккард I ретінде) және 1038 жылдан өліміне дейін Мейссен маргравы болды. Ол әулетінің соңғы өкілі еді, оның қайтысымен Мейссеннің Эккард I-нен (1002 ж. қайтыс болған) тараған Эккехард марграфтарының әулеті тоқтап қалды.
Eckard II (Ekkehard; c. 985 – 24 January 1046) was Margrave of Lusatia (as Eckard I) from 1034 and Margrave of Meissen from 1038 until his death. He was the last of his dynasty, with his death the line of Ekkeharding margraves descending from Eckard I of Meissen (d. 1002) became extinct.
Өмір
Ол Мейсен маркграфы I Эккард пен оның әйелі Сванехильданың кіші ұлы болды. Эккард Мерзебургтің шығысындағы Гау Чутициде, сондай-ақ Тюхерн бургуардында граф болған. 1002 жылы әкесі қаза болғаннан кейін, Еккард II және оның ағасы Герман I Эккехардтың аллодиялық жерлерін биледі, ал Мейсен маркграфтық атағы алғаш рет олардың араласқан ағасы Гунзелинге өтті, ол 1009 жылы қызметтен алынғанға дейін оның жүрекжарымен жанжал жасады. Германия-Польша соғысы кезінде, Лузация және Мильцени жерлері үшін күресте, бауырластар Майссен жерлерін билей алды, бұл соғыс 1018 жылғы Баутцен бейбіт шартымен аяқталды. Шамамен 1026 жылы Еккард Аскания әулетінің негізін қалаушы, саксон графы Эсико фон Баленштедттың қарындасы Ута фон Баленштедтқа үйленді. Некеде бала болған жоқ. Император Конрад II-нің келісімімен ол және оның ағасы Герман 1028-29 жылдары Зейц епископтығының орнын Наумбург соборына көшірді. 1034 жылы Еккард II Лузация (Төменгі Лузация) маркграфы болды, өйткені оның ізбасарлары Веттин маркграфы Теодорих II-ні, Еккардтың әпкесі Матильданың күйеуін өлтірді. Төрт жылдан кейін ол ағасы Германның орнын басып, Мейссен маркграфы болды. Польша және Богемияға қарсы Германияның шығыс шекарасын қорғаушы ретінде ол император Конрад II және оның мұрагері король Генрих III-ке осы қауіптерге қарсы жиі қызмет етті, соның ішінде «Богемиялық Ахиллес» деп аталған герцог Бретислав I. 1039 жылы Бретислав, Венгрия королі Петрмен одақтасып, Бавария Авар маркасын шапқылаған кезде, Польшада үлкен табыстарға қол жеткізді, Краков пен Гнезноны тонады, онда ол Прагалық әулие Адальберттің қасиетті қалдықтарын алып кетті. Король Генрих III оған қарсы жорық ұйымдастырды, өзінің ең адал және сенімді одақтастарымен бірге, Майнц архиепискобы Бардо және марграф Еккардпен бірге. Мейссен маркграфы бастаған саксондық күштер 1040 және 1041 жылдары корольдің екі жорығына да қатысты: біріншісі сәтсіз аяқталды, екіншісі герцог Бретиславты бағынуға және бейбіт келісімге келуге мәжбүр етті. Марграф Еккард 1046 жылы саксон эпидемиясы кезінде қайтыс болғанға дейін Генрихтің ең жақын кеңесшілерінің бірі болды. Ол өзінің зор байлығын, маркграфтық атақтары мен жерлерін король Генрихке мұра етті, ол маркграфтық титулын Тюринг графы Вильгельм IV Веймарға берді. Ол және оның әйелі Ута фон Баленштедт Наумбург соборындағы Наумбург шебері салған әйгілі донорлық портреттері арқылы мәңгілікке қалды.
He was a younger son of Margrave Eckard I of Meissen and his wife Swanehilde. Eckard was a count in the Gau Chutizi east of Merseburg as well as in the burgward of Teuchern. Upon the assassination of his father in 1002, Eckard II and his elder brother Herman I ruled over the Ekkeharding allodial lands, while the Meissen margravial title first passed to their uncle Gunzelin feuding with his nephews until his deposition in 1009. During the German–Polish War around the Lusatian and Milceni lands, the brothers were able to maintain the rule over the Meissen lands until fighting ended with the 1018 Peace of Bautzen. About 1026, Eckard married Uta von Ballenstedt, sister of the Saxon count Esico of Ballenstedt, progenitor of the noble House of Ascania. The marriage remained childless. With the consent of Emperor Conrad II, he and his brother Herman had the seat of the Bishopric of Zeitz relocated to Naumburg Cathedral in 1028–29. In 1034 Eckard II became Margrave of Lusatia (Lower Lusatia) after his followers had slain the Wettin margrave Theoderic II, husband of Eckard's sister Matilda. Four years later he succeeded his brother Herman as Margrave of Meissen. As guardian of the German eastern frontiers against Poland and Bohemia, he was often serving Emperor Conrad II and his successor King Henry III against these menaces, including the "Bohemian Achilles", Duke Bretislaus I. In 1039 Bretislaus, allied with King Peter of Hungary, who was at the same time raiding the Bavarian Avar March, made great gains in Poland, plundering Kraków and Gniezno, where he took along the relics of Saint Adalbert of Prague. In turn, King Henry III launched a campaign against him, together with his loyalest and most trusted allies, Archbishop Bardo of Mainz and Margrave Eckard. The Saxon forces led by the Meissen margrave took part in both of the king's expedition's, in 1040 and 1041: the first unsuccessful, the latter a victory which forced Duke Bretislaus to submit and conclude a peace treaty. Margrave Eckard remained one of Henry's closest advisors until his death during a Saxon epidemic of 1046. He bequeathed his exceptional wealth and his margravial titles and lands to King Henry, who bestowed the margraviate on the Thuringian count William IV of Weimar. He and his wife Uta von Ballenstedt were immortalized by their famous donor portraits by the Naumburg Master in the Naumburg Cathedral.