Оңтүстік Американың ең оңтүстік нүктесі - Кейп-Горн

Кіріспе

Чилидегі Tierra del Fuego архипелагындағы мүйіс, Оңтүстік Американың оңтүстік мүйісі. Хорн мүйісі (lang es, ˈkaβo ðe ˈoɾnos) – Чилидің оңтүстігіндегі Tierra del Fuego архипелагының ең оңтүстік мүйісі және шағын Хорнос аралында орналасқан. Оңтүстік Американың ең оңтүстік нүктесі болмаса да (Агила аралшасы), Хорн мүйісі Дрейк бұғазының солтүстік шекарасын белгілейді және Атлант және Тынық мұхиттарының қабаттасатын жері болып табылады. Теңізшілер Хорн мүйісін алғаш 1616 жылы голландиялық Виллем Схаутен мен Якоб Ле Мэр ашқан, олар оны Нидерландыдағы Хорн қаласының құрметіне атаған. Он жылдар бойы Хорн мүйісі – әлемді шарлап сауда жүргізетін кемелердің маңызды бағыты болды. Хорн мүйісінің айналасындағы сулар аса қауіпті, себебі онда күшті желдер, үлкен толқындар, күшті ағыстар және мұз таулары жиі кездеседі. 1914 жылдың тамызында Панама каналы ашылғаннан кейін, кемелер мен қайықтардың Хорн мүйісін айналып өту қажеттілігі азайды. Дегенмен, Хорн мүйісін айналып жүзу әлі де яхтингтегі ең үлкен сын-қатерлердің бірі саналады. Сондықтан, кейбір демалыс кемешілері осы бағытты таңдап, кейде әлемді айналып жүзуге шығады. Олардың көпшілігі мүйістің солтүстігіндегі арналар арқылы өтеді (көптегендері аралдар арқылы айналып өтіп, жақсы ауа-райын күтіп Хорн аралына тоқтаса немесе осы тарихи нүктені айналып өтуді қайталайды). Volvo Ocean Race, Velux 5 Oceans Race, Vendée Globe және Golden Globe Race сияқты бірнеше көрнекті мұхиттық яхта жарыстары Хорн мүйісі арқылы әлемді айналып өтеді. Әлемді айналып жүзудің жылдамдық рекордтары осы бағытты ұстанған жарыс қатысушылары үшін мойындалады.

География және экология

Хорн мүйісі Гермит аралдары тобындағы Хорнос аралында, Оңтүстік Америка мен Антарктида арасындағы Дрейк бұғазының солтүстік жиегін белгілейтін Tierra del Fuego архипелагінің оңтүстік шетінде орналасқан. Кабо-де-Хорнос ұлттық паркінде орналасқан. Мүйіс Чилидің теңіз аумағында жатыр, ал Чили Әскери-теңіз күштері Хоорн аралында тұрғын үй, шаруашылық ғимарат, шіркеу және маяктан тұратын станцияны ұстап тұрады. Басты станциядан алыс емес жерде, Чили мүсіншісі Хосе Балселлс жасаған, альбатростың силуэті бейнеленген үлкен мүсіні бар ескеретін орын бар, ол "Хорн мүйісін айналып өтуге" тырысқан кезде қаза тапқан теңізшілерді еске алады. Ол 1992 жылы Чилидің Кейп-Хорн капитандарының бауырластығының бастамасымен орнатылды. 2014 жылы аймаққа тән күшті желдің салдарынан мүсін құлап кеткен. 2019 жылғы ғылыми экспедиция аралдың оңтүстік-шығыс бөлігінде солтүстік-шығысқа қараған беткейде ең оңтүстікте өсетін Магеллан буының көлденең өскен ағашын тапты. Хорн мүйісі Магеллан пингвинінің таралған ареалының оңтүстік шегарасы болып табылады.

Климат

Облыстың оңтүстік еніне байланысты климат әдетте салқын. Хорн мүйісін қоса, аралдар тобында ауа райы станциялары жоқ; бірақ 1882–1883 жылдарғы зерттеуде жылдық жауын-шашын мөлшері , ал желдің жылдық орташа температурасы орташа есеппен , (5 бал), барлық маусымда шамамен , (10 бал) күшінде болатын дауылдар тіркелген. 278 күн жаңбыр жауады (70 күн қар жауады) және жылдық жауын-шашын . Бұлттылық әдетте көп, мамыр және шілдеде орташа есеппен 5,2 сегізден, желтоқсан мен қаңтарда 6,4 сегізге дейін. Сенімсіз дереккөз: 2011 жылғы қаңтар. Жауын-шашын жыл бойы жоғары: Хосес теңізінің оңтүстік-батысындағы Диего Рамирес аралдарындағы ауа райы станциясы наурыз айында ең көп жауын-шашынды көрсетеді, орташа есеппен; ал қазан айындағы ең аз жауын-шашын мөлшері де орташа есеппен . Сенімсіз дереккөз: 2011 жылғы қаңтар. Жел жағдайы әдетте ауыр, әсіресе қыста. Жазда Хорн мүйісіндегі желдің күші 5 пайызға дейін жетеді, көріну жақсы болады; бірақ қыста желдің күші 30 пайызға дейін жетеді, көбінесе көріну нашарлайды. "Қорн мүйісін айналу" туралы көптеген қауіпті сапарлар туралы әңгімелер айтылады, олардың көпшілігі қатал дауылдарды сипаттайды. Чарльз Дарвин: "Мұндай жағалауды бір рет көрген адам бір апта бойы кеме апаты, қауіп-қатер және өлім туралы армандайды", - деп жазды. Антарктидадан тыс жердің ең оңтүстік нүктесі болғандықтан, аймақта маусым айында күн сәулесі шамамен 7 сағатқа жетеді, ал Хорн мүйісінде 6 сағат 57 минутқа созылады. Аймақта желтоқсан айында күн сәулесі шамамен 17 1/2 сағатқа созылады және азаматтық көктемнен азаматтық таңға дейін теңіз қараңғылығы басылады. Желтоқсан айының күн тоғысының маңында ақ түндер пайда болады. Хорн мүйісінде субполярлық мұхиттық климат (Cfc) орналасқан, жауын-шашын көп, оның көп бөлігі қыздаяқ және қар түрінде жауады.

Саяси

Кейп-Хорн – Кабо-де-Хорнос коммунасының бір бөлігі, оның орталығы – Пуэрто-Уильямс; ол өз кезегінде Антарктика Чилена провинциясының бір бөлігі, оның да орталығы Пуэрто-Уильямс қаласы. Бұл аймақ Чилидің Магаллан және Антарктика Чилена аймағының құрамына кіреді. Пуэрто-Уильямстан оңтүстікке бірнеше шақырым қашықтықта орналасқан Пуэрто-Торо – кейпке ең жақын орналасқан елді мекен.

Қазіргі заманғы кеме қатынасы

Қазіргі заманғы көптеген танкерлер, сондай-ақ бірнеше жолаушылар кемелері мен бірнеше әуе кемелері Панама каналынан өту үшін тым кең. Бірақ, мүйіс айналып өтетін тұрақты коммерциялық маршруттар жоқ, және заманауи жүк тасымалдайтын кемелерді көру сирек. Дегенмен, бірнеше круиздік кемелер бір мұхиттан екінші мұхитқа қатынайтын кезде мүйісті айналып өтеді. Олар көбінесе Ушуаяда немесе Пунта-Аренаста, сондай-ақ Порт-Стенлиде тоқтайды. Ушуая мен Антарктика аралы арасында шаттл рейс жасаушы шағын жолаушылар кемелері де, уақыт пен ауа райына байланысты мүйістен өтуі мүмкін.

Саяхат жолдары

Оңтүстік Американың шетінен бірнеше мүмкін желкенде жүзу жолдары өтеді. Материк пен Тьерра-дель-Фуэго арасындағы Магеллан бұғазы – үлкен, бірақ тар өткел, ол Хорн ашылғанға дейін сауда үшін пайдаланылған. Бигль каналы (Чарльз Дарвиннің экспедиция кемесінің атымен аталған), Тьерра-дель-Фуэго мен Исла-Наварино аралығында, қиын болғанымен, мүмкін болатын жол ұсынады. Басқа жолдармен Волластон және Гермит аралдарынан, Хорн мүйісінің солтүстігіне қарай да жүруге болады. Дереккөздің сенімділігі жоқ: 2011 жылғы қаңтар.

Бұлардың барлығы, алайда, кемеге ешқандай ескертусіз соққы бере алатын қауіпті желдермен әйгілі. Дереккөздің сенімділігі жоқ: 2011 жылғы қаңтар. Осы жолдардың тарлығын ескере отырып, кемелердің жартастарға тіреліп қалу қаупі зор. Дрейк бұғазының оңтүстігіндегі ашық сулар шамамен кеңірек, ең кең жолды ұсынады; бұл өткел жел бағыты өзгере қалғанда маневр жасауға жеткілікті теңіз кеңістігін береді және қауіпті толқындарға қарамастан, көптеген кемелер мен желкенді қайықтар қолданатын жол болып табылады. Дереккөздің сенімділігі жоқ: 2011 жылғы қаңтар.

"Түгізу" мен "Кепілдену"

Хорн мүйісін айналуға тікұшақпен бір күндік саяхат жасауға болады, немесе одан да қиын жолмен – чартерлік моторлы қайықпен немесе желкенді қайықпен, немесе круиздік кемемен жетуге болады. "Хорнды екі рет өту" дәстүрлі түрде Тынық мұхитындағы 50 градустан оңтүстікке дейінгі нүктеден мүйісті айналып Атлантика мұхитындағы 50 градустан оңтүстікке дейінгі нүктеге дейін, содан кейін батыстан соққан бағытты желдерге қарсы жүзіп, Тынық мұхитындағы 50-ші оңтүстік параллельдің үстіндегі нүктеге қайта оралуды білдіреді – бұл әлдеқайда қиын және уақытты көп алатын, әр аяғы кемінде 930 миль (1497 км) болатын іс-шара. Оңтүстік Американың екі жағасындағы 50-ші оңтүстік параллель Хорн айналымын бағалауға арналған белгілі бір координаттарды көрсетеді, және Герман Мелвилл айтқандай, мұхиттың "жаңа суға үйренбеген теңізшілердің мақтанышын төмендетіп, тұзды суға толыққандай ететін" аймақ болып табылады.

Кеме қатынасы қауіптері

Бірнеше факторлар бірігіп, Хорн мүйісінен өтуді әлемдегі ең қауіпті кеме қатынасы жолдарының біріне айналдырады: Оңтүстік мұхитында жалпыға ортақ қатал желкендеу жағдайлары; мүйістің оңтүстігінен өтудің географиясы; және Хорн мүйісінің 56° оңтүстік ендікте орналасуы (салыстыру үшін Африканың оңтүстік ұшындағы Агульяс мүйісі 35° оңтүстік, Жаңа Зеландияның оңтүстік ұшындағы Стюарт аралы/Ракиура 47° оңтүстік, Эдинбург 56° солтүстік ендікте жатыр). 40° оңтүстік ендіктен төмендегі басым желдер құрлықпен тоқтатылмай, әлемді батыстан шығысқа қарай айналып өтеді, осылайша «қайқайран қырықжылдықтар», тіпті жабайырақ «беспісжылдықтар» және «қайқайраған алпысжылдықтар» пайда болады. Бұл желдер кемелердің шығысқа қарай бағытталғанда 40° оңтүстік ендіктің солтүстік бөлігінде (яғни 40° оңтүстік ендіктен көп емес) қалуына себеп болады; алайда, Хорн мүйісін айналу кемелерді 56° оңтүстік ендікке дейін, ең қауіпті желдер аймағына дейін итеруді талап етеді. Бұл желдер Анды таулары мен Антарктида түбегінің құбылысынан күшейеді, олар желдерді салыстырмалы түрде тар Дрейк бұғазына шоғырландырады. Оңтүстік мұхитының күшті желдері сәйкесінше үлкен толқындарды тудырады; бұл толқындар құрлықтан кездеспейтін Оңтүстік мұхитты айналып жүргенде үлкен биіктікке жетеді. Алайда, мүйістің оңтүстігінде бұл толқындар судың беткейіне тап болады, бұл оларды қысқа және тік етеді, кемелерге қауіптілікті күрт арттырады. Дрейк бұғазы арқылы шығысқа қарай ағып жатқан күшті ағын батыстан соққан қарсы желмен кездессе, бұл толқындарды одан әрі үлкейтуі мүмкін. Осы «қалыпты» толқындардан өзге, мүйістің батысындағы аймақ, әсіресе, биіктігі зор «роуг толқындарымен» танымал. Басым желдер мен ағындар Хорнды қарсы бағытта (яғни шығыстан батысқа) айналып өтуге тырысатын кемелер үшін ерекше қиындықтар тудырады. Бұл дәстүрлі желкенді кемелер үшін айқын қиындық болды, олар желге қарсы жақсы жылдамдыққа ие бола алмады; қазіргі заманғы желкенді қайықтар желге қарсы тиімдірек және Глобальді сын жарысында көрсеткендей, Хорнның батысына қарай сенімді түрде өте алады. 40° оңтүстікке қарай жүзіп бара жатқан теңізшілер үшін мұз да қауіпті. Мұз шегі мүйістің маңында оңтүстікке қарай төмендегенімен, мұз таулары аймақтағы кемелер үшін маңызды қауіпті құрайды. Оңтүстік Тынық мұхитында ақпан айында (Оңтүстік жартышардағы жаз) мұз таулары әдетте 50° оңтүстікке дейін шектеледі; бірақ тамыз айында мұз тауларының қаупі 40° оңтүстікке дейін созылуы мүмкін. Тіпті ақпан айында да Хорн мүйісі мұз тауларының шегінен төмен орналасқан. Осы қауіптер Хорн мүйісін әлемдегі ең қауіпті кеме өту жолы ретінде танымал етті; көптеген кемелер қирады, ал көптеген теңізшілер мүйісті айналып өтуге тырысып қаза тапты.

Several factors combine to make the passage around Cape Horn one of the most hazardous shipping routes in the world: the fierce sailing conditions prevalent in the Southern Ocean generally; the geography of the passage south of the Horn; and the extreme southern latitude of the Horn, at 56° south (for comparison, Cape Agulhas at the southern tip of Africa is at 35° south; Stewart Island/Rakiura at the south end of New Zealand is 47° south; Edinburgh 56° north). The prevailing winds in latitudes below 40° south can blow from west to east around the world almost uninterrupted by land, giving rise to the "roaring forties" and the even more wild "furious fifties" and "screaming sixties". These winds are hazardous enough that ships traveling east would tend to stay in the northern part of the forties (i. e. not far below 40° south latitude); however, rounding Cape Horn requires ships to press south to 56° south latitude, well into the zone of fiercest winds. These winds are exacerbated at the Horn by the funneling effect of the Andes and the Antarctic peninsula, which channel the winds into the relatively narrow Drake Passage. The strong winds of the Southern Ocean give rise to correspondingly large waves; these waves can attain great height as they roll around the Southern Ocean, free of any interruption from land. South of the Horn, however, these waves encounter an area of shallow water, which has the effect of making the waves shorter and steeper, greatly increasing the hazard to ships. If the strong eastward current through the Drake Passage encounters an opposing westerly wind, this can have the effect of further building up the waves. In addition to these "normal" waves, the area west of the Horn is particularly notorious for rogue waves, which can attain heights of up to
The prevailing winds and currents create particular problems for vessels trying to round the Horn against them, i. e. from east to west. This was a particularly serious problem for traditional sailing ships, which could make very little headway against the wind at the best of times; modern sailing boats are significantly more efficient to windward and can more reliably make a westward passage of the Horn, as they do in the Global Challenge race. Ice is a hazard to sailors venturing far below 40° south. Although the ice limit dips south around the horn, icebergs are a significant hazard for vessels in the area. In the South Pacific in February (summer in Southern Hemisphere), icebergs are generally confined to below 50° south; but in August the iceberg hazard can extend north of 40° south. Even in February, the Horn is well below the latitude of the iceberg limit. These hazards have made the Horn notorious as perhaps the most dangerous ship passage in the world; many ships have been wrecked, and many sailors have died attempting to round the Cape.

Маяктар

Екі маяк Хорн мүйісіне жақын немесе сол жерде орналасқан. Чили әскери-теңіз стансасында орналасқан маяққа қол жеткізу оңай және оны жиі барып көреді, сондықтан оны көбінесе «Хорн мүйісі маяғы» деп атайды. Дегенмен, Чили әскери-теңіз стансасы, оның ішінде маяк (ARLS CHI 030) және ескерткіш, Хорн мүйісінде емес (құрлықтан немесе теңізден өту қиын), ал бір шақырымдай солтүстік-шығысқа қарай орналасқан. Ал нағыз Хорн мүйісінде кішкентай шыныпластиктен жасалған шам бағанасы бар, оның шоғырланған жарығының биіктігі және шамамен радиусы бар. Бұл – нағыз Хорн мүйісі маяғы (ARLS CHI 006), сонымен қатар әлемдегі ең оңтүстікке орналасқан дәстүрлі маяқ. Дереккөздің сенімділігі күмәнді: 2011 жылғы қаңтар.

Джошуа Слокум 1895 жылы осы жолмен өтуге қол жеткізген алғашқы жалғыз теңізші болды, бірақ соңында, қатал ауа райы оны арналар мен аралдар арасындағы жағалау жолдарына жүгінуге мәжбүр етті, және ол мүйістің сыртынан өтпеген болуы мүмкін. Егер қатаң анықтамаға сүйенсек, Хорн мүйісін сыртынан айналып өткен алғашқы шағын қайық – ирландиялық «Саоирс» яхтасы, оны Конор О’Брайен және үш досы 1923-1925 жылдар аралығында әлемді айналып өту кезінде жүздірген. Хорн мүйісі арқылы әлемді жалғыз өзі айналып өткен алғашқы адам – аргентиналық Вито Думас, ол 1942 жылы өзінің 33 футтық (10 метрлік) «Лег II» кетімен саяхат жасады; содан бері көптеген теңізшілер оның ізімен жүрді, дереккөздің сенімділігі күмәнді: 1975 жылғы желтоқсанда Уэбб Чайлс «» яхтасында Хорн мүйісін жалғыз өзі айналып өтті. 2010 жылғы 31 наурызда 16 жасар Эбби Сандерленд әлемді айналып өту әрекеті кезінде Хорн мүйісін жалғыз өзі айналып өткен ең жас адам атанды. 1987 жылы Найджел Х. Сеймур басқарған британдық Хорн мүйісі экспедициясы әлемдегі алғашқы «теңіздік каяктерде» – «Kaymaran» деп аталған Хорн мүйісін айналдырды; екі каяк екі желкені орнатуға болатын төрт позицияда біріктірілуі мүмкін. Бүгінде Хорн мүйісі арқылы ежелгі клиперлік маршрут бойында бірнеше ірі яхта жарыстары тұрақты түрде өткізіледі. Олардың біріншісі – «Sunday Times Golden Globe Race» жарысы, ол жалғыз өзі жүзу жарысы болды; бұл жарыс қазіргі «Around Alone» жарысына, тоқтаулармен және «Vendée Globe» жарысына, тоқтаусыз жүзуге шабыттандырды. Бұл екеуі де жалғыз өзі жүзу жарыстары және төрт жылда бір рет өткізіледі. «Volvo Ocean Race» – экипажбен жүзу жарысы, ол төрт жылда бір рет клиперлік маршрутты тоқтаулармен жүзіп өтеді. Оның бастауы 1973-1974 жылдары алғаш рет өткен «Whitbread Round the World Race» жарысында жатыр. «Жюль Верн кубогы» – кез келген типтегі яхтамен әлемді ең жылдам айналып өту үшін берілетін жүлде, экипаж мөлшеріне шектеу жоқ (көмексіз, тоқтаусыз). Соңында, «Global Challenge» жарысы әлемді «кері жолмен», шығыстан батысқа қарай айналып өтеді, бұл Хорн мүйісін басым жел мен ағымдарға қарсы айналдыруды қамтиды. Дегенмен, Хорн мүйісі демалыс үшін кеме саяхаттарындағы теңізшілер үшін әлі де үлкен қауіпті құрайды. Классикалық мысал – Майлз және Берил Смитон, олар өздерінің «Цу Ханг» яхтасында Хорн мүйісін айналып өтуге тырысты. Хорн мүйісіне жақындағанда қайықты күтпеген толқын шапты. Олар аман қалды және Чилидің Талкауано қаласында жөндеу жұмыстарын жүргізе алды, кейіннен олар тағы да өтуге тырысты, бірақ тағы да бір күтпеген толқын қайықты құлатты және мачтаны сындырды, олар тағы да керемет түрде аман қалды.

Joshua Slocum was the first single handed yachtsman to successfully pass this way (in 1895) although in the end, extreme weather forced him to use some of the inshore routes between the channels and islands and it is believed he did not actually pass outside the Horn proper. If one had to go by strict definitions, the first small boat to sail around outside Cape Horn was the Irish 42 feet (13 m) yacht Saoirse, sailed by Conor O'Brien with three friends, who rounded it during a circumnavigation of the world between 1923 and 1925. The first person to successfully circumnavigate the world single handed via Cape Horn was Argentinian Vito Dumas, who made the voyage in 1942 in his 33 feet (10 m) ketch Lehg II; a number of other sailors have since followed him,Unreliable source: date=January 2011 including Webb Chiles aboard "" who in December 1975 rounded Cape Horn single handed. On March 31, 2010, 16 year old Abby Sunderland became the youngest person to single handedly sail around Cape Horn in her attempt to circumnavigate the globe. In 1987 The British Cape Horn Expedition, headed by Nigel H. Seymour, rounded Cape Horn in the world's first ever 'sailing kayaks', called 'Kaymaran'; two seagoing kayaks which could link together with two sails mountable in any of the four sailing positions between the two kayaks. Today, there are several major yacht races held regularly along the old clipper route via Cape Horn. The first of these was the Sunday Times Golden Globe Race, which was a single handed race; this inspired the present day Around Alone race, which circumnavigates with stops, and the Vendée Globe, which is non stop. Both of these are single handed races, and are held every four years. The Volvo Ocean Race is a crewed race with stops which sails the clipper route every four years. Its origins lie in the Whitbread Round the World Race first competed in 1973–74. The Jules Verne Trophy is a prize for the fastest circumnavigation of the world by any type of yacht, with no restrictions on the size of the crew (no assistance, non stop). Finally, the Global Challenge race goes around the world the "wrong way", from east to west, which involves rounding Cape Horn against the prevailing winds and currents. The Horn remains a major hazard for recreational sailors, however. A classic case is that of Miles and Beryl Smeeton, who attempted to round the Horn in their yacht Tzu Hang. Hit by a rogue wave when approaching the Horn, the boat pitchpoled (i. e. somersaulted end over end). They survived, and were able to make repairs in Talcahuano, Chile, and later attempted the passage again, only to be rolled over and dismasted for a second time by another rogue wave, which again they miraculously survived.

Еуропалықтардың ашылуы

1526 жылы испандық кеме «Сан-Лесмес», Лоаиса экспедициясының мүшесі Франсиско де Хосес басқаруымен, Магеллан бұғазының Атлантика жағындағы дауылдан оңтүстікке қарай соғылып, 56° оңтүстік ендігінен өтіп, Хосес мүйісіне жетті, онда олар Ландс-Эндті көргендей болды. Осы жаңалықтан бері Оңтүстік Американы Антарктикадан бөліп тұрған теңіз испан деректерінде оны ашқан адамның атымен аталады – Хосес теңізі (Mar de Hoces). Ағылшын карталарында бұл аймақ Дрейк бұғазы деп белгіленген. 1578 жылдың қыркүйегінде сэр Фрэнсис Дрейк әлемді айналып, Магеллан бұғазы арқылы Тынық мұхитына өтті. Солтүстікке сапарды жалғастыра алмай, кемелері дауылға ұшырап, Тьерра-дель-Фуэгоның оңтүстігіне итеріліп кетті. Олар кездескен ашық су кеңістігі Дрейкті бұрынғы сенімдерге қарамастан, Тьерра-дель-Фуэго құрлық емес, оңтүстігінде ашық теңіз бар арал екеніне көз жеткізді. Бұл жаңалық біраз уақытқа дейін пайдаланылмады, кемелер Магеллан бұғазы арқылы белгілі жолды пайдалануын жалғастырды. 17 ғасырдың басында Голландиялық Шығыс Үндістан компаниясы Магеллан бұғазы мен Жақсы Үміт мүйізі арқылы Голландия саудасына монополия құқығын алды, бұл сол кезде Қиыр Шығысқа барудың жалғыз белгілі жолдары еді. Басқа жол табу және белгісіз Terra Australis-ті табу үшін, Амстердамның бай саудагері Исаак Ле Мэр және Хоорн кемесінің капитаны Виллем Шутэн, кәсіпорынға тең үлесте салым қосты, ал Хоорн саудагерлерінен қосымша қаржылық қолдау алды. Исаактың ұлы Якоб Ле Мэр сапарға «бас маршанд және бас фактор» ретінде қатысты, сауда мәселелерін басқарды. 1615 жылдың маусым айының басында Голландиядан шыққан екі кеме – 360 тонналық «Эндрахт» (Шутэн мен Ле Мэр) және 110 тонналық «Хорн» (Шутэннің інісі Йохан басқарды) сапарға шықты. Ле-Майр бұғазынан өткен «Эндрахт», жақында сүңгіген «Хорн» экипажымен бірге, үлкен жаңалық ашты: «1616 жылдың 25 қаңтарында кешке жел оңтүстік-батыстан соқты. Сол түні біз оңтүстік-батыстан үлкен толқындармен оңтүстікке қарай жылдық, су өте күшті болды, осымен біз бұл Оңтүстік теңіз екенін түсіндік және оны ашқанымызға қуандық, өйткені бұл жол осы уақытқа дейін адамдарға белгісіз еді, кейіннен оның рас екенін анықтадық». «1616 жылдың 29 қаңтарында біз қайтадан жер көрдік, ол бізге солтүстік-батыстан және солтүстік-солтүстік-батыстан көрінді, бұл Магеллан бұғазынан оңтүстікке қарай жатқан, қармен жабылған биік таулы жерлер, өткір ұшымен аяқталатын жер еді, біз оны Хорн мүйісі деп атадық». Бұл жерлер 1930 жылдардағы Ұлы астық жарысының шарықталу кезеңіндегі желкенді кемелерді де қамтыды. Еуропа мен Қиыр Шығыс арасындағы сауда өте көп болды, ал сауда және жолаушылар кемелері АҚШ жағалаулары арасында жүзіп өтті. Дегенмен, Хорн аймағындағы қауіпті жағдайлар кеме қатынасына үлкен зиян келтірді. Кемелерге қызмет көрсетуге, жабдықтауға немесе медициналық көмек көрсетуге қабілетті жалғыз нысан Фолкленд аралдарында орналасқан. Ондағы сауда орындары бағаны көтерумен танымал болғандықтан, зақымдалған кемелерді кейде Стенли портында тастап кететін. Көптеген компаниялар бу кемелеріне ауысып, кейін Панама каналын пайдаланса, 1890 жылдан бері Flying P Liners сияқты неміс болаттан жасалған желкенді кемелер Хорн айналасындағы ауа райына төтеп беру үшін жасалды, өйткені олар Оңтүстік Американың нитрат саудасына және кейіннен Австралияның астық саудасына маманданды. Олардың ешқайсысы да Хорн айналасында жоғалып кеткен жоқ, бірақ кейбіреулері, мысалы, күшті «Прусен» кемесі, ағылшын арнасында болған соқтығыстардың құрбаны болды. Дәстүр бойынша, Хорнды айналып өткен теңізші сол құлағында алтын шығыршық сырғасын киюге және дастарқанда бір аяғымен тамақтануға құқылы болды, ал Жақсы Үміт мүйісін де айналып өткен теңізші екі аяғын дастарқанға қоя алатын еді. 1788 жылы «Баунти» кемесімен жасалған Хорнды айналып өту әрекеті, кейіннен «Баунти» кемесінде болған көтеріліске байланысты тарихта мәңгілікке қалды. Бұл сәтсіз Хорн сапары капитан Уильям Блайдың Таитиден Ямайкаға нан жемісін тасымалдау миссиясы туралы үш ірі фильмде бейнеленген (тарихи дәлдікпен). «Баунти» 31 күн шығыстан батысқа қарай жүзіп, 85 мильге ғана жетті, содан кейін бағытын өзгертіп, Африканы айналып кетті. 1984 жылғы фильмде Хорнды айналып өту туралы тағы бір шешім көтерілістің себебі ретінде көрсетілгенімен (Оңтүстік Тынық мұхитында нан жемісін жинағаннан кейін батыстан шығысқа қарай), шын мәнінде, мүйіздің жанындағы төмен температураның өсімдіктерге тигізетін әсерінен қауіптенгендіктен, мұндай мүмкіндік қарастырылмады. Солтүстік Америкадағы құрлықтық теміржолдар, сондай-ақ 1914 жылы Орталық Америкада ашылған Панама каналы Хорнның сауда үшін пайдалануын біртіндеп азайтты. Бу кемелері желкенді кемелерді ығыстырған сайын, Flying P Liners Pamir 1949 жылы Австралияның Порт Викториясынан Англияның Фальмут қаласына астық тасымалдап, Хорн мүйісін айналып өткен соңғы сауда кемесі болды.

In 1526 the Spanish vessel the San Lesmes commanded by Francisco de Hoces, member of the Loaísa expedition, was blown south by a gale in front of the Atlantic end of Magellan Strait and reached Cape Horn, passing through 56° S where they thought to see Land's End. Since the discovery, the sea separating South America from Antarctica bears the name of its discoverer in Spanish sources. It appears as Mar de Hoces (Sea of Hoces) in most Spanish language maps. In English charts however it is named the Drake Passage. In September 1578, Sir Francis Drake, in the course of his circumnavigation of the world, passed through the Strait of Magellan into the Pacific Ocean. Before he could continue his voyage north his ships encountered a storm, and were blown well to the south of Tierra del Fuego. The expanse of open water they encountered led Drake to guess that far from being another continent, as previously believed, Tierra del Fuego was an island with open sea to its south. This discovery went unused for some time, as ships continued to use the known passage through the Strait of Magellan. By the early 17th century the Dutch East India Company was given a monopoly on all Dutch trade via the Straits of Magellan and the Cape of Good Hope, the only known routes at the time to the Far East. To search for an alternate route and one to the unknown Terra Australis, Isaac Le Maire, a wealthy Amsterdam merchant and Willem Schouten, a ship's master of Hoorn, contributed in equal shares to the enterprise, with additional financial support from merchants of Hoorn. Jacob Le Maire, Isaac's son, went on the journey as "chiefe Marchant and principall factor," in charge of trading aspects of the endeavour. The two ships that departed Holland at the beginning of June 1615 were the Eendracht of 360 tons with Schouten and Le Maire aboard, and the Hoorn of 110 tons, of which Schouten's brother Johan was master. It was Eendracht then, with the crew of the recently wrecked Hoorn aboard, that passed through the Le Maire Strait and Schouten and Le Maire made their great discovery:

"In the evening 25 January 1616 the winde was South West, and that night wee went South with great waves or billowes out of the southwest, and very blew water, whereby wee judged, and held for certaine that it was the great South Sea, whereat we were exceeding glad to thinke that wee had discovered a way, which until that time, was unknowne to men, as afterward wee found it to be true." " on 29 January 1616 we saw land againe lying north west and north northwest from us, which was the land that lay South from the straights of Magelan which reacheth Southward, all high hillie lande covered over with snow, ending with a sharpe point which wee called Cape Horne [Kaap Hoorn] " these included the windjammers in the heyday of the Great Grain Race of the 1930s. Much trade was carried around the Horn between Europe and the Far East; and trade and passenger ships travelled between the coasts of the United States via the Horn. The Horn exacted a heavy toll from shipping, however, owing to the extremely hazardous combination of conditions there. The only facilities in the vicinity able to service or supply a ship, or provide medical care, were in the Falkland Islands. The businesses there were so notorious for price gouging that damaged ships were sometimes abandoned at Port Stanley. While most companies switched to steamers and later used the Panama Canal, German steel hulled sailing ships like the Flying P Liners were designed since the 1890s to withstand the weather conditions around the Horn, as they specialized in the South American nitrate trade and later the Australian grain trade. None of them were lost travelling around the Horn, but some, like the mighty Preußen, were victims of collisions in the busy English Channel. Traditionally, a sailor who had rounded the Horn was entitled to wear a gold loop earring—in the left ear, the one which had faced the Horn in a typical eastbound passage—and to dine with one foot on the table; a sailor who had also rounded the Cape of Good Hope could place both feet on the table. One particular historic attempt to round the Horn, that of HMS Bounty in 1788, has been immortalized in history due to the subsequent Mutiny on the Bounty. This abortive Horn voyage has been portrayed (with varying historical accuracy) in three major motion pictures about Captain William Bligh's mission to transport breadfruit plants from Tahiti to Jamaica. The Bounty made only 85 miles of headway in 31 days of east to west sailing, before giving up by reversing course and going around Africa. Although the 1984 movie portrayed another decision to go round the Horn as a precipitating factor in the mutiny (this time west to east after collecting the breadfruits in the South Pacific), in fact that was never contemplated out of concern for the effect of the low temperatures near the Horn on the plants. The transcontinental railroads in North America, as well as the Panama Canal that opened in 1914 in Central America, led to the gradual decrease in use of the Horn for trade. As steamships replaced sailing ships, Flying P Liner Pamir became the last commercial sailing ship to round Cape Horn laden with cargo, carrying grain from Port Victoria, Australia, to Falmouth, England, in 1949.