Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лочернхед (шотланд гаэль тілінде: Ceann Loch Èireann) – Пертширдегі ауыл. Ол А84 Стирлингтен Крианларихқа қарайтын жолдың бойында, Глен Оглдің етегінде, Хайленд шекарасынан 23 шақырым (14 миль) солтүстікте орналасқан. Ауыл Лох-Эрннің батыс жағасында, Криффтен келген А85 жолы А84 жолымен қосылатын жерде жатыр. Лох-Эрннің деңгейі теңіз деңгейінен 97 метр жоғары, ал елді мекен оның жағалауынан басталып, Глен Оглдің аузындағы төбелерге дейін созылады. Лочернхед Лох-Ломонд және Троссакс ұлттық паркінің Бредалбейн аймағына кіреді.
Lochearnhead (Scottish Gaelic: Ceann Loch Èireann) is a village in Perthshire on the A84 Stirling to Crianlarich road at the foot of Glen Ogle, 14 mile (23 km) north of the Highland Boundary Fault. It is situated at the western end of Loch Earn where the A85 road from Crieff meets the A84. Loch Earn is 317 feet (97 m) above sea level, with the settlement running from its shores up to higher ground on the hills at the mouth of Glen Ogle. Lochearnhead lies within the Breadalbane area of the Loch Lomond and The Trossachs National Park.
Ерте тарих
Лочернхедтегі адамдардың алғашқы іздері – бұрынғы жергілікті полиция қызметкері Том Гиббон мен оның ұлы Дональдтың Глен Огльде тапқан мезолит дәуіріне жататын жебе ұштарынан табылды. Неолит дәуіріндегі қоныстанған халықтың болуы Единчиптегі жерлеу қоршауынан және Кендрум Бөркі мен Крэгган жолының арасында, жергілікті жерде "Друидтер алаңы" деп аталатын, тостаған тәрізді белгілері бар тастардан көрінеді. Глен Огльдің бастауында тостаған мен шеңбер белгілері бар тағы бір орын бар. Лох Эрнде әлі көрініп тұрған екі кранног бар: біреуі Карстран шығанағында, көлдің батыс жағында, Эдинэмпл қамалынан төменде, екіншісі – көлдің шығыс жағында, Сент-Филланста, ол Нейш аралы деп аталады. (Су астында қалған басқа да кранногтар болуы мүмкін, және Шотландия Кранног орталығының және басқалардың жүргізген соңғы зерттеулері археологиялық жұмыстарға рұқсат берілсе, белгілі санының артуы мүмкін екенін көрсетеді). Бұл адам жасаған аралдар, әдетте, қола дәуіріне жатады, бірақ Нейш аралы 1612 жылға дейін (кейінірек Неиш руының мекендегені үшін осылай аталады) мекенделген.
The first evidence of people in Lochearnhead comes from Mesolithic arrowheads found in Glen Ogle by former local policeman Tom Gibbon, and his son Donald. A settled population is in evidence in the Neolithic period, from a burial chamber at Edinchip, and from the cup marked stones which lie between the Kendrum Burn and the Craggan Road, in what is known locally as the Druid Field. There is another site with cup and ring marks at the head of Glen Ogle. There are two crannogs still visible on Loch Earn, one at the west end of the loch in Carstran Bay, below Edinample Castle, the other at the east end of the loch, at St Fillans, known as Neish Island. (Other submerged possible crannog sites also exist, and recent surveys by the Scottish Crannog Centre and others suggest the known number may increase if the archaeology is enabled to go ahead). These man made islands probably date from the Bronze Age, although Neish Island was inhabited (latterly by the Clan Neish, for whom it is now named) until 1612.
Пикти шекарасы
Лох-Эрн Пикландия мен Дальриада, немесе Даль-Риатаның шекарасында жатқан. Көлдің шығыс жағындағы Дундерн пиктілердің шекаралық бекінісі болған. Бұл, Earn атауының Eireann, яғни "ирландтардың көлі" дегеннен шыққан деген пікірді нығайтады. 683 жылы шотландтардың Дундерн пиктік бекінісін қоршауы туралы Ольстер жылнамаларында жазба бар. 889 жылы Пиктілер мен Шотландтардың королі Гирик Дундернде қаза тауып, Ионада жерленген.
Loch Earn was on the frontier between Pictland and Dalriada, or Dál Riata. Dundurn at the east end of the loch being a Pictish frontier fort. This lends weight to the argument that the name Earn therefore comes from Eireann, in other words "the loch of the Irish". The siege, by the Scots, of the Pictish Fort of Dundurn in 683 AD is mentioned in the Annals of Ulster. Giric, (sometimes called Grig), King of Picts and Scots, is said to have been killed at Dundurn in 889, and is buried in Iona.
Феодалдық иеліктер
Нормандық дворяндар Шотландияда бір ғасыр бұрын жер алғанмен, феодалдық дәуірдің басталуы 12 ғасырдың бірінші жартысында Шотландияның Давид I-імен байланысты. Феодализм бірнеше ғасыр бойы жергілікті тарих үшін, әсіресе жер меншігі үлгілері үшін негіз болды. Лох-Эрн маңындағы жердің меншік картасы жер иелерінің ауысуымен және иемдену нысандарының өзгеруімен бірге өзгерді, бұл ішінара мұрагерлік саясатының нәтижесі болды. Лошернхедпен байланысты үш әулет – Макларен, Стюарт және Макгрегор. Олардың алғашқысы 1296 жылы Ардвейк Лореннің есімі Рагман роллына енгізілген кезде тіркелген. Маклареннің Лекиндегі зираты соңғы рет 1993 жылы қолданылған. Стюарттар 1582 жылы Ардворлихке келген кезде, Джон Нокстің басшылығымен реформаланған шіркеу Шотландияда жиырма жылдан астам уақыттан бері қалыптасқан еді. Макгрегорлар Эдинчипті 1778 жылы, шамамен екі ғасырдан кейін иеленді және 1830 жылы қазіргі Эдинчип үйін салды.
Although Norman nobles had been obtaining land in Scotland for a century beforehand, the coming of the feudal era is attributed to David I of Scotland in the first half of the 12th century. Feudalism proved the backdrop for local history for several centuries, not least in land ownership patterns. The ownership map of the land around Loch Earn changed as land owning families came and went, and the shape of estates fluctuated, partly through the politics of inheritance. Three family names associated with Lochearnhead are MacLaren, Stewart and MacGregor. The first of these is recorded in 1296, when Lauren of Ardveich had his name entered into the Ragman Roll. The MacLaren burial ground at Leckine was last used in 1993. By the time the Stewarts came to Ardvorlich in 1582, the Reformed church, under the guidance of John Knox, had been adopted in Scotland for more than two decades. It was nearly two centuries later that the MacGregors acquired Edinchip, in 1778, building the current Edinchip House in 1830.
Тіл
Лошернед – гэль тілінде сөйлейтін аймақ. 1799 жылғы «Ескі статистикалық есеп» бойынша, шотландтық гэль тілі аймақтың «қарапайым халқының» тілі болған, бірақ сол есепте жаз айларында жас жігіттердің «төмендікке» (Стирлинг маңына) мал бағуға баратыны, онда олардың «ағылшын тілін үйренуге мүмкіндігі болатыны» айтылады. Шындығында, бұл стандартты ағылшын тілі емес, Стирлингшир аймағының шотланд тілі болған. 1837 жылғы «Жаңа статистикалық есеп» мәліметінше, аймақта «гейль тілі қалыпты түрде қолданылады, бірақ соңғы қырық жылда оның қолданылуы азайды». 1881 жылғы санақ кезінде, алғаш рет гэль тілі туралы сұрақ қойылғанда, ауылда 70%-дан астам адамның ана тілі гэль тілі екені, тіпті кейбіреулерінің осы тілді ғана білетіні анықталды. 1930 жылға дейін жергілікті шіркеулерде тұрақты түрде гэль тілінде қызметтер өткізілді. Бүгінде ана тілінде гэль тілінде сөйлейтін буын тез суып барады, ал гэль тілінде сөйлейтіндердің көпшілігі – оны үйренушілер немесе гэль тілінде сөйлейтін өңірлерден келгендер. Дегенмен, «Шіркеу гэлі» әлі күнге дейін Пертшир диалектісіне негізделген. Алғашқы гэль тіліндегі Библияны Балкхиддер пасторы Роберт Кирк аударған.
Lochearnhead is a post Gaelic speaking area. According to the Old Statistical Account of 1799, Scottish Gaelic was the language of the "common people" of the area, although it also tells us that in the spring the young men would go herding in the "low country" (around Stirling), where they would "have the advantage of acquiring the English language". This would in fact have been the Scots language of the Stirlingshire area, rather than Standard English. By 1837, the New Statistical Account tells us that in the area, "Gaelic is the language generally spoken, but it has been rather losing ground within the last forty years". At the time of the 1881 Census, when a question about Gaelic was included for the first time, there were still more than 70% in the parish with Gaelic as their first language, and even some with Gaelic as their only language. Regular church services were held locally in Gaelic up until 1930, Today the generation which remembers native Gaelic being spoken is fast dying out, and any Gaelic speakers are likely to be either learners or incomers from Gaelic speaking heartlands. To this day, though, "Church Gaelic" is based on the Perthshire Gaelic dialect. The first Gaelic Bible was translated by Balquhidder minister Robert Kirk.
Әр су
Су атты немесе әрбір uisge Лох-Эрн көлінде мекендейді деп айтылады, ол кейбір аңыз нұсқаларында Фингалмен Лох-Тейден және төбелерден қуылған. Ол адамдарды өзінің арқасына мінуге сүйсіндіреді, бірақ мінушінің қолы жаратылыстың мойнына жабысып қалады, ал бақытсыз адам Each Uisge су астына тартылып, батып кетеді. Лох-Эрн көліндегі болжамсыз ағыстар осы аңызға сенімділік сыйлады.
It is said that a water horse, or each uisge, inhabits Loch Earn, having been chased, in some variants of the legend, out of Loch Tay and across the hills by Fingal. This creature would entice people to ride on its back, but the rider's hands would stick to the creature's neck, and the unfortunate soul would be dragged under water by the Each Uisge to drown. The unpredictable currents in Loch Earn may have given a ring of truth to this legend.
Жұлдыздар
Ойын алаңындағы кішкентай төбе, Әміршілердің төбесі немесе Шиан (ан Ситеанн) деп белгілі, әрине, әулиелердің төбесі екендігі айтылады. (Сидхе, сит немесе сиодхе – жұлдыздар халқының мекені деп саналатын топырақ үйінділерін білдіреді.) Көңілдері цинизмге бой алмайтын заманда, паранормальды құбылыстарға сезімтал адамдар одан шығатын жасыл жарықты көріп немесе ішіндегі әулиелердің әуені мен музыкасын еститін болған.
The hillock in the Games Field, known as Chieftains' Mound or the Shian (an Sitheann), is said to be a fairy knoll. (Sídhe, sìth or siodhe refers to earthen mounds that were thought to be home to the fairy folk.) In less cynical times, people attuned to the supernatural were said to report green light emanating from it, or to hear the strains of fairy music coming from within.
Эдинэмпль қамалы - қиналған және қарғысқа ұшыраған
Эдинэмпль қамалына қатысты бірнеше аңыз бар. Ең белгілісі – ашуымен және қиын мінезімен танымал «Қара» Дункан Кэмпбелл, сәулетшіден қамалды парапетпен салуды өтінген, бірақ парапет жоқ екенін білген соң, бақытсыз сәулетшіні шатырдан құлатқан. Оның күйесі қамалдың шатырында, парапет орнында саяды деп айтылады. Бұл ғимарат пен оның тұрғындары да қарғысқа ұшыраған. Әңгімеге байланысты, бұл қарғыс әйел колдовниктің қарғысынан немесе құлпытастар құрылыс материалы ретінде қолданылғаннан туындаған. Тағы бір аңыз бойынша, 6 ғасырдағы қасиетті кісі, Әулие Блан, осы жерде тұрған бұрынғы ғимаратты және жерді қарғысқа ұшыратқан.
Edinample Castle has several legends attached to it. The best known is that 'Black' Duncan Campbell, a man known for his fury and his ornery nature, had asked the architect to build the castle with a parapet, but on discovering that there was not one threw the hapless architect off the roof to his death. His ghost is said to haunt the castle, wandering around the roof where the parapet should have been. The building and its inhabitants are also said to be cursed. Depending on which version is told, this curse is either a result of a witch's malediction, or because gravestones were used as building materials. Yet another legend has it that the 6th century holy man, Saint Blane, cursed the lands and the previous building said to have stood on the spot.
Байланысты дамыту
Көптеген таулы аймақтардағы сияқты, әскери жол келгенге дейін Лочернхед шашыраңқы коттедждерден, шаруа қожалықтарынан және байымырақ поместьелерге тиесілі фермалардан ғана тұрған. Лочернхед қонақ үйінің алғашқы бөлігі 1746 жылы салынды, байланыс жақсарғандықтан осы мүмкіндікті пайдаланды. Оған дейін, бұл аймаққа әлдеқайда кішкентай және қарапайым Лочернхед ескі қонақ үйі қызмет көрсеткен, ол қазіргі ауылдық дүкен тұрған жерге қарсы тұрды, ал оның қираған қалдықтары 1980 жылдары қауіпті болғандықтан бұзылғанға дейін көріне берді. Әскери жол Якобит көтерілісінен кейін салынды, оның келуі, қонақ үймен бірге, бұрынғыда A84 және A85 жолдарымен өтетін ескі жолдардың тоғысындағы бірнеше үйден аспайтын ауыл орталығына назар аударды. Ескі керуен жолдарының бірі Глен Огльден төменге қарай және Лох Эрннің солтүстік жағымен Криеффке дейін созылды. 1700 жыл шамасында базар Фолкиркке көшірілген кезде, негізгі жол Лочернхедтен оңтүстікке қарай өтті. 1714 жылдың 3 сәуіріндегі Шотландиядағы Христиандық білімді тарату қоғамының хаттамасында Лочернхедте мектеп ашуға қаражат бөлінген. Бұл ескі мектеп, қазір тұрғын үй, Лоани деп белгілі болған, ескі Рейвенс Крофттың жанынан өтетін жолдың бойында тұр. Лоани 1970 жылдардың соңы мен 1980 жылдардың басында қазіргі Равенскрофт көшесіндегі үйлер салынғанда жабылды. 1750 жылы Стерлингтен Форт-Уильямға дейінгі әскери жолдың құрылысы басталды. Бұл жол Калландер, Лочернхед және Тиндрум арқылы өтті, аяқталғаннан кейін ауыл маңызға ие болды. 1800 жылы пошта бөлімі ашылды. Еркін шіркеудің Диакон сотының минуттық кітабында, 1843 жылғы бөлініс салдарынан Шотландияның еркін шіркеуінің құрылуынан бастап және 1846 жылы минуттық кітапты жүргізудің басталуына дейін Лочернхедте еркін шіркеу, шіркеу мектебі және пасторлық үй болғандығы көрсетілген. Шіркеу 1929 жылы қайта біріккеннен кейін Шотландия шіркеуіне қайтарылды және 1970 жылдары қолданыстан шықты. Қазір ол тұрғын үй. Пасторлық үй қазір "Мансууд" қонақ үйі. Аталған мектеп – қазіргі мектеп, ол ауылдық залының артында, мектеп көшесінде орналасқан. Ауылға ең үлкен әсерін темір жолдың келуі тигізді. 1870 жылы Калландер және Обан темір жолы аяқталды, ал 1904 жылы темір жол Лох Эрн бойымен Сент-Филланс пен Криеффке дейін созылды, Лочернхедке баруды жеңілдетті (темір жол торабы шын мәнінде Балкхиддерде, оңтүстікке қарай орналасқан, ал Лочернхед станциясы ашылғанға дейін Балкхиддер станциясы Лочернхед деп аталды). Виктория дәуірінде шотланд туризмінің өркендеуімен қала Лох Эрннің тыныштығынан ләззат алуға келген туристер үшін танымал орынға айналды. 1900 жыл шамасында бірнеше шағын қонақ үйлер салынды. "Лох Эрннің королевасы" аталған моторлық кеме 1922 жылдан 1936 жылға дейін көлде жүрді, содан кейін Сент-Филланста бекітіліп, үй қайығы ретінде пайдаланылды. Темір жолдардың өмірі қысқа болды, ал автокөліктің дамуымен 1951 жылы Сент-Филланс темір жолы жабылды. Бичингтің 1965 жылғы қысқартулары негізгі желіні жабуды көздегенімен, ол Глен Огльдегі тас құлауларға байланысты жоспарланған жабылу күнінен бұрын жабылды. Тас құлаудың өзі ұсақ оқиға болды және мыңдаған жылдар бойы болған желіден жоғары және төмен орналасқан көптеген тастармен ешқандай байланысы жоқ, алайда жергілікті пастор оны тазартуды ұсынғаннан кейін Британдық темір жол инженерлері одан да көп материал құлау қаупі бар екенін мәлімдеді. Бұл туралы сол кезде теледидардан хабарланды. Бұл болжам әлі орындалмады, ал 2004 жылдың тамызында аңғардың сол жағында ешқандай маңызды оқиға болмағаны байқалды. 2004 жылдың тамызында тағы да тас құлаулар болды, бұл жолы темір жолдан өзеннің арғы жағына қарай. Көп жауған және ұзаққа созылған жаңбырдан кейін жолға саз құйылып, бірнеше жүргізушілер тұтқындалды, содан кейін әлемде климаттың өзгеруі мен "жабайы ауа райы" туралы пікірталас болғанда ұлттық және халықаралық БАҚ назарына ілікті.
Like many highland communities, until the coming of the military road, Lochearnhead consisted of little more than a scattered collection of cottages, crofts, and the more prosperous farms associated with the estates. The first part of the old Lochearnhead Hotel was built in 1746, taking advantage of the improving communications. Before that, the area had been served by the much smaller and more primitive Lochearnhead Old Inn, which stood opposite where the village shop is now, and whose ruins were still in evidence until they were demolished in the 1980s, due to their dangerous condition. The military road was built in the aftermath of the Jacobite risings, and its coming, along with the hotel, gave focus to the village centre, until then little more than a few houses at the junction between the old roads that ran along the routes of the current A84 and A85. One of the original drove routes south ran down Glen Ogle and along the northern side of Loch Earn to Crieff. When the market was switched to Falkirk in around 1700, the main route ran south from Lochearnhead. A minute of the Society in Scotland for Propagating Christian Knowledge, dated 3 April 1714, sets aside monies for the founding of a school at Lochearnhead. This is the old school, now a dwelling, which stands on the roadside by what was known as the Loanie, a track running beside the old Raven's Croft. The Loanie was blocked off when the houses comprising what is now Ravenscroft Road were built in the late 1970s and early 1980s. In 1750, work began on the military road from Stirling to Fort William. This ran by Callander, Lochearnhead and Tyndrum and when it was completed, the village rose in prominence. A Post Office was opened in 1800. According to the Minute Book of the Deacons Court of the Free Church, between the founding of the Free Church of Scotland, as a result of the Disruption of 1843, and the starting of the minute book in 1846, Lochearnhead had a Free Church, a Church School and a Manse. The church passed back to the Church of Scotland after the reunion of 1929, and fell out of use in the 1970s. It is now a dwelling house. The Manse is now the Mansewood Country House Hotel. The school referred to is the current school, situated on School Lane, behind the village hall. It was the coming of the railways that had the greatest effect on the village. In 1870, the Callander and Oban Railway, was completed and in 1904 the railway was extended along Loch Earn to St Fillans and Crieff, making Lochearnhead an easy place to visit (while the railway junction was actually at Balquhidder, to the south, until the opening of Lochearnhead station on the new line Balquhidder station was called Lochearnhead). With the rise in Scottish tourism in Victorian times, the town became a popular destination from which tourists could enjoy the tranquility of Loch Earn. A number of small hotels were built around 1900. A motor vessel, the Queen of Loch Earn, plied the loch from 1922 until 1936, after which she was moored at St Fillans and used as a houseboat. The railways were short lived and with the rise of motor transport, the St Fillans rail line closed in 1951. Although Beeching cuts included for the closure of the main line in 1965, it was actually closed because of landslides in Glen Ogle shortly before the planned closure date. The rockfall itself was a very minor affair, and has nothing to do with the many boulders visible above and below the line, which have been there for thousands of years, however in response to the local minister offering to clear it up, it was alleged by British Rail engineers that there was a great risk of a larger amount of material coming down. This was publicised on TV at the time. This prediction has not yet happened, and it was notable that nothing significant happened to that side of the valley in August 2004. August 2004 saw more landslides, this time across the glen from railway line. The road was engulfed in mud, after unusually heavy and prolonged rain, trapping several motorists, and bringing the attention of the national and international media as the world debated climate change and "wild weather".
Соңғы өзгерістер
Ауыл өзінің туристік мәртебесін сақтап, су спортының орталығына айналды, оның ішінде су шаңғысы, каяк, каноэ, жеңіл қайықпен жүзу және су астында жүзу. Лох-Эрн су шаңғысымен әсіресе танымал, және онда чемпионаттар өткізіледі. 1982 жылдың 5 қарашасында таңертең A84 және A85 тас жолдарының қиылысында, ауылдың жасыл алаңының қарсы бетінде орналасқан ескі Лошернхед қонақ үйі өртенді. Кейін Камерон отбасы көлге қарап тұрған Крейгройстан қонақ үйін сатып алып, атын өзгертті. Осы жаңа Лошернхед қонақ үйі содан бері бірнеше рет қожайынын ауыстырды.
The village has maintained its tourist status and has become a centre of water sports including water skiing, kayaking, canoeing, dinghy sailing and scuba diving. Loch Earn is particularly known for its water skiing and championships are held there. The old Lochearnhead Hotel, which was situated opposite the village green at the junction of the A84 and A85, was burned down in the early hours of November 5, 1982. The Cameron family then bought and renamed the Craigroystan hotel, which overlooks the loch. This new Lochearnhead Hotel has since changed ownership.
Қиындыққа толы өткен
Бұл қала Шотландияның даулы тарихының куәсі болды. Оңтүстік Лох-Эрн жолымен бір шақырым қашықтықта Эдинэмпл қамалы тұр, оны 1630 жылы Гленорчидің "Қара" Дункан Кэмпбелл салған. Шығысқа қарай үш шақырымда 1580 жылдан бері Ардворлихт Стюарттарының үйі орналасқан. Жақын жерде 1620 жылы Ардворлихт үйіне шабуыл жасау кезінде қаза болған Гленконың жеті Макдональдының қабір тасы бар.
The town has been witness to Scotland's turbulent past. A kilometre along the South Loch Earn road is Edinample Castle, built by 'Black' Duncan Campbell of Glenorchy in 1630. Some three kilometres to the east is Ardvorlich House, home of the Stewarts of Ardvorlich since 1580. Near here is a tombstone for seven Macdonalds of Glencoe who were killed while attempting a raid on Ardvorlich House in 1620.
Биік таулы жерлер ойындары
2007 жылы Балкхиддер, Лочернхед және Стратайр Хайленд Ойындары мен Жиналысы 200 жылдығын тойлады. Ойындар Лочернхедте шілде айының соңғы екінші сенбісінде өткізіледі. Іс-шараларға төбеден жүгіру, жеңіл атлетика, кабер лақтыру және салмақ тастау сияқты ауыр спорт түрлері, сыбызғымен ойнау және сыбызғы тобының өнері, сондай-ақ тау билері жарыстары кіреді. Бұл – туған жерін тастап кеткен достар мен туыстардың ауылға оралып, жаңалықтармен бөлісуіне мүмкіндік береді.
The Balquhidder, Lochearnhead, and Strathyre Highland Games and Gathering celebrated its 200th anniversary in 2007. The Games is held in Lochearnhead on the second last Saturday of July. Events include the hill race, track and field events, heavy events like the caber and weight throwing, piping and pipe bands and highland dancing competitions. It is an opportunity for friends and family who may have left for other parts to return to the village and catch up.
Финдлатер әпкелері
Финдлетер әпкелері, Джейн Финдлетер (1866–1946) және Мэри Финдлетер (1865–1963) – еркін Кирк Мансесінің қыздары, олар қазіргі Мансууд қонақ үйінде өсті. Олар роман мен әңгімелерді жеке-жеке және бірлесіп жазды, өз заманында өте танымал болды. Джейннің романдарының ішінде «Балговридің жасыл қабірлері» (1896) ал, әңгімелер жинақтарының ішінде «Жеті шотланд әңгімесі» (1912) бар. Мэри алты роман жазды, соның ішінде «Қуаныш гүлі» (1903). Оның «Түсінбеушілік бос кеңістігі» атты әңгімесі 1990-шы жылдардың басында BBC Radio Scotland өндірісі ретінде эфирге таратылды. Екеуінің де әңгімелері 1987 жылғы «Полигон» антологиясы «Басқа дауыс: 1808 жылдан бергі шотланд әйелдерінің жазуы» (М.Берджесс, ред.) кірді. Екеуі де үйленбеді және Джейн 1946 жылы қайтыс болғанға дейін бірге өмір сүрді.
The Findlater Sisters, Jane Findlater (1866–1946), and Mary Findlater (1865–1963), were daughters of the Free Kirk Manse, and grew up in what is now the Mansewood Hotel. They wrote novels and short stories separately and together, and were very popular in their day. Jane's novels include The Green Graves of Balgowrie (1896), and her collections of short stories include Seven Scots Stories (1912). Mary wrote six novels, including The Rose of Joy (1903). Her short story "Void of Understanding" was broadcast as a BBC Radio Scotland production in the early 1990s. Both had stories included in the 1987 Polygon anthology The Other Voice: Scottish women's writing since 1808 (M Burgess, ed). Neither sister married, and they lived together until Jane died in 1946.
Қойларды қырқу
Жыл сайынғы қой қырқу байқауы, Лочернхед Ширс 1993 жылы құрылды және Ұлыбританиядағы ең ірі қой қырқу байқауларының біріне дейін өсті. Шара халықаралық қатысушыларды тартады, олар "Шотландияның қара жүзді қой қырқу чемпионы" атағын жеңуге тырысады. Қара жүзді қойлар – аймақтың негізгі тұқымы, осы тау қойларын қырқу үшін қатысушылардан ерекше шеберліктер қажет. Байқау маусым айында өтіп, әдетте цеилид биімен аяқталады.
The annual sheep shearing competition, Lochearnhead Shears, was established in 1993, growing to become one of the largest sheep shearing competitions in the United Kingdom. The event attracts international competitors, who come to attempt to win the "Scottish Blackface Shearing Champion" title. Blackface sheep are the areas' main breed, these mountain sheep requiring the competitors to use particular skills. The competition is held in June, and normally culminates in a ceilidh dance.
Гертфордшир скауттарының іс-шаралар орталығы
1962 жылы Гертфордшир скауттары бұрынғы Лочернхед теміржол станциясында өзінің алғашқы іс-шаралар орталығын ашты. Уақыт өте келе, құлай бастаған ғимарат толықтай жөнделіп, қажетті жабдықтармен, соның ішінде асхана мен тамақтанатын бөлмемен жабдықталды. Орталыққа Лочернхед скауттардың іс-шаралар станциясы деген ат берілді. Станцияға кіру ауылдың солтүстігіндегі жеке жол арқылы жүзеге асырылады, ал үлкен тақта станцияның орналасқан жерін көрсетеді. Глен Огл жолы станцияның солтүстік жағынан өтеді, сондықтан станцияны анық көруге болады. Станцияға бастапқы метро кіреберісі қазір A84/A85 қиылысындағы заманауи тұрғын үйлерге тірелген, ол кемпингтік жабдықтарды сақтау үшін пайдаланылады. Тұрғын үйлер арқылы өтетін жол қиылысқа дейін станцияға жаяу жолмен баруға мүмкіндік береді, ал қоршаудағы қоршаудың ішінде кішкентай қақпа орналасқан. Жақында негізгі станция ғимараттары қайта жөнделді, ал платформаның солтүстігін скандинавиялық стильдегі ағаш үйлер қоршап тұр. Тағы да ағаш үйлер платформада және айналасындағы аумақта қосымша жайлар ұсынады, ал су және кәріз жүйесінің жақсаруы жақсырақ жуыну мүмкіндіктерін қамтамасыз етті. Қазіргі кездегі жағдайлар 82 адамға ыңғайлы жағдай ұсынады, станция ғимаратында станция бастығының кеңсесі, коммерциялық деңгейдегі асхана, үлкен тамақтанатын бөлме, іргелес күн бөлмесі, душ пен дәретхана бар. Сонымен қатар, тағы бір душ пен дәретхана блогы, медициналық кабинет, киім кептіру бөлмесі және қойма да бар. Станциядағы негізгі іс-шаралар тауға қатысты болғанымен, Гертфордшир скауттары Лох Эрндегі шағын пантонды да пайдаланады, ол жазғы демалыс кезінде қайықпен жүзу және каноэмен жүзуге қолданылады. Станция ағылшын мектептерінің барлық демалыс күндері үздіксіз пайдаланылады, ал қалған уақытта оны басқа адамдарға жалға беруге болады.
In 1962, Hertfordshire Scouts opened their first activity centre in the former Lochearnhead railway station. After extensive refurbishment of the derelict site the station buildings were converted to include the facilities they required, including a kitchen and dining room. The centre was aptly named the Lochearnhead Scout Activity Station. Entrance to the station is just north of the village on a private slip road, with a large sign proclaiming the site of the station. The Glen Ogle trail runs on the northern side of the station and the station is clearly visible. The original subway entrance to the station now backs onto a modern housing estate on the A84/A85 junction and is used as storage for camping gear etc. A pathway through the housing estate to the junction provides foot access to the station with a small gate in the surrounding fenceline. Recently, the main station buildings have benefited from further refurbishment and now a collection of Scandinavian style log cabins surround the platform to the north, additional cabins provide further accommodation on the platform and surrounding areas while improvements in water and drainage connections have allowed improved washroom facilities. The current facilities provide comfortable accommodation for 82 people, with the Station building containing the Station Master's Office, commercial quality kitchen, large dining room, adjoining sun lounge, showers and toilets. The site also includes a second shower and toilet block as well as a dedicated sick bay, drying room and stores. While the main activities run from the station are mountain based, Hertfordshire Scouts also have the use of a small jetty on Loch Earn which is used during the summer holiday for dinghy sailing and kayaking activities. The station is in constant use throughout all the English school holidays, but the remainder of the time it is available for hire by other people.
Жүру
Лох-Эрн жағасында екі Мунро тауы бар: Бен-Ворлих және Стук-а'Хроин. Отбасылық саяхаттар үшін Глен Огл және Глен Ампл жолдары қолайлы.
There are two Munros on Loch Earn side, Ben Vorlich and Stùc a' Chroin. For more family friendly walks, there is the Glen Ogle trail and Glen Ample.
Глен Огл жолы
Глен Оглді айналма жолмен жүруге болады, Миңжылдық велосипед жолының 7-ші нөмірінің Лочернхед бөлігінен бастап, Глен Оглдің батыс жағындағы ескі жоғары деңгейдегі теміржолмен және аңғардың төменгі жағынан қайта оралуға болады. Балама ретінде, велосипед жолымен қадамдарыңызды кері қайтаруға болады. Көптеген нұсқаушылар скаут стансасынан бастауды ұсынады, бірақ ол велосипед жолына өте тік көтерілуді талап етеді. Одан гөрі, Craggan Road төменгі жағындағы Епископальдық шіркеуден бастау ыңғайлырақ. Осы бір жолды жолмен жүргенде ескі теміржол көпіріне жетесіз, онда велосипед жолымен Калландерге оңтүстікке немесе Киллинге солтүстікке қарай жүруге болады. Киллинге бұрылу Глен Огл бөліміне алып шығады.
Glen Ogle can be walked as a circular route, starting on the Lochearnhead stretch of Millennium Cycle Route 7 along the Western side of Glen Ogle on the old high level railway, and returning down the floor of the glen. Alternatively, one can simply retrace one's steps on the cycle route. Many of the guides suggest starting from the Scout station, but that requires a very steep climb to the cycle route. A gentler start is from the Episcopal church at the bottom of Craggan Road. Following this single track road brings one to an old railway bridge, where the cycle route can be followed south towards Callander or north towards Killin. Turning towards Killin leads onto the Glen Ogle section.
Глен ампл-вок
Эдинэмпл шарлауынан басталатын, Лох Эрннің оңтүстік жағалауындағы бұл серуен – тасты жолдардан шөптес жолдарға дейін ауысатын, жақсы белгіленген бағыт. Ол Глен Ампл арқылы Лох Любнайгтағы Ардчуллариге дейін жетелейді. Кейін сол жолмен қайту керек немесе Ардчуллариден көлік ұйымдастыру қажет. Көп жауыннан кейін сақтықпен кешіп өтуге екі өзен кездеседі. Жүрудің ұзындығы 14 км, шамамен 4,5 сағатқа созылады. Аңғар аса тартымды емес, ал төменгі жартысы орманмен жабылған. Оның шығыс жағында, Таулы аймақтағы ең таңғажайып екі «тас беткей құлауы» қызығушылық тудырады. Глен Амплдің етегінде Бен Оурдың бүкіл беткейі – Кинтайлдағы Бейн Фхададан кейін екінші ірі құлау аймағы. Бұл Гленгоглехедтен төмен күнде немесе жұқа қарда жақсы көрінетін, сынықтардың плитка тәрізді үлгісін құрайды. Беткейдің төменгі бөлігіндегі бұзылған жергілікті орманды қолдайды. Глен Амплдің жоғарғы бөлігіне жақын, Бейнн Арханның (ук деп айтылады) беткейлері жұмыртқа қорабы сияқты үлгіге айналған. Аңғар Лох-Тей жарылымын бойлай өтеді, ол Таулы аймақтағы ең маңызды жарылымдардың бірі болып табылады және Блэр Атоллдан тыс Глен Тилтке дейін солтүстік-шығысқа қарай жалғасады. Осылайша, бұл аймақ ерекше ғылыми қызығушылық тудыратын геологиялық орын болып табылады. (OS Map Landranger 51 және 57 / Explorer 365 және 368, координаттар: NN 602225).
Starting at Edinample Falls, on the south shore of Loch Earn, this is a ramble on a well established route, which varies from stony tracks to grassy paths, and leads through Glen Ample to Ardchullarie on Loch Lubnaig. One then needs to return on the same path, or arrange transport from Ardchullarie. There are two burns which need careful crossing after heavy rain. The walk is 14 km, taking about 4½ hours. The glen is not especially attractive, and its lower half is afforested; interest is added by two of the most remarkable 'rock slope failures' in the Highlands, on its east side. At the foot of Glen Ample, the entire hillside of Ben Our is the second largest landslip zone after Beinn Fhada in Kintail giving rise to a platy pattern of fractures well seen from Glenoglehead in low sun or thin snow; broken ground along the slopefoot supports native woodland. Near the head of Glen Ample, the slopes of Beinn Each (pronounced 'yuk') have broken out into an eggbox pattern. The glen follows the Loch Tay Fault, one of the most important in the Highlands, which continues north east to Glen Tilt beyond Blair Atholl. The glen is thus a geological Site of Special Scientific Interest. (OS Map Landranger 51 and 57 / Explorer 365 and 368, Grid ref: NN 602225).