Гиперэкплексия: генетикалық себептері мен диагностикасы
Hyperekplexia
Гиперекплексия: генетикалық ауру, күшті сезімталдық, дене қатаю, ұйқыда дікілдеу сипатталады. Симптомдар, түрлері және глицин рецепторлары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Генетикалық бұзылыс, шамадан тыс сескену реакциясын тудырады.
Genetic disorder causing an exaggerated startle response
Белгілері мен симптомдары
Гиперекплексияның үш негізгі белгісі – жалпыланған қатырлық, туған кезден басталатын жоғары сезімталдық (қорқыныш) және түнгі миоклонус. Зардап шеккен адамдар қатырлық эпизодтары кезінде толыққанды ес-түсінікке ие, олар көздерін күшпен жұмудан және аяқ-қолдарды созудан тұрады, одан кейін жалпы қатырлық және кейде бақылаусыз құлау байқалады. Бастапқыда ауру "ауыр" және "жеңіл" түрлерге жіктеліп, жеңіл түрінде шамадан тыс сезімталдық (қорқыныш) рефлексі болғанмен, қатырлық болмаған. Сондықтан, жабайы типтегі глицин рецепторлары α1 және β суббөлімшелерінің пентамерлік гетеромерлері болып саналады, олардың арақатынасы 3:2 немесе 2:3 болуы мүмкін. Бүгінгі күнге дейін қабылданған жалпы ереже бойынша, глицинмен байланыса алмайтын немесе глицинге жауап ретінде қажетті конформациялық өзгеріске ұшырамайтын, құрылымдық жағынан қалыпты белоктарды тудыратын мутациялар аурудың доминантты түріне алып келеді, ал рецепторлық белокқа енгізілмейтін қысқартылған немесе күшті бұрмаланған суббөлімшелерді тудыратын мутациялар – рецессивті түріне. Дегенмен, β суббөлімшесі гефиринмен өзара әрекеттесу арқылы рецепторлардың дұрыс орналасуы үшін маңызды, бұл синаптық кеңістікте рецепторлардың кластерленуіне әкеледі. Осылайша, GLRB геніндегі ақаулар аутосомдық рецессивті мұрагерлікпен сипатталады.
The three main signs of hyperekplexia are generalized stiffness, excessive startle beginning at birth and nocturnal myoclonus. Affected individuals are fully conscious during episodes of stiffness, which consist of forced closure of the eyes and an extension of the extremities followed by a period of generalised stiffness and uncontrolled falling at times. Initially, the disease was classified into a "major" and a "minor" form, with the minor form being characterized by an excessive startle reflex, but lacking stiffness. Wild type glycine receptors are thus presumed to be pentameric heteromers of the alpha 1 and beta subunits, in either a 3:2 or 2:3 ratio. Thus far, the general rule is that mutations causing structurally normal proteins that cannot bind glycine or cannot properly undergo a required conformational change in response to glycine will result in a dominant form of the disease, while mutations that result in truncated or greatly malformed subunits that cannot be integrated into a receptor protein will result in a recessive form. however, the beta subunit is essential for proper receptor localization, through its interactions with gephyrin, which results in receptor clustering at the synaptic cleft. As such, the defects within the GLRB gene show autosomal recessive inheritance.
SLC6A5
SLC6A5 гені GlyT2 транспортерін кодтайды, бұл нейрондық пресинаптикалық глициннің қайта сіңірілу транспортері. Көбінесе глиалдық жасушаларда табылған GlyT1 транспортерімен салыстырғанда, GlyT2 глицинергілік нейрондардың аксондық терминалында глициннің жоғары концентрациясын сақтауға көмектеседі. SLC6A5 генінің мутациялары аутосомдық рецессивті мұрагерлік үлгісінде гиперекплексиямен байланысты. Бұл гендегі ақаулар транспортердің жасушалық мембранаға енуіне немесе ол тасымалдайтын молекулаларға – натрий иондарына, хлорид иондарына және глицинге әсер етуі мүмкін деп болжанады. Гефирин, глицин рецепторларының бета-суббөлімшесімен және жасуша ішіндегі микротубула құрылымдарымен байланыс арқылы синаптық қосылыстарда глицин рецепторларын кластерлеу үшін маңызды. Гефириннің көп функциялы табиғатының арқасында, мутацияланған түрінде ол гиперекплексияның жиі кездесетін генетикалық себебі болып саналмайды. ARHGEF9 гені Х хромосомасында орналасқандықтан, бұл ген Х-байланысты рецессивті мұрагерлік көрсетеді. Коллибистин ақуызы гефиринді дұрыс бағыттау үшін жауапты, бұл глицин және ГАМК рецепторларының дұрыс орналасуы үшін маңызды. Коллибистин функциясының жетіспеушілігі синаптық кеңісте глицин және ГАМК рецепторларының жетіспеушілігіне әкеледі. Электроэнцефалограмма және электромиограмманың үйлесімі балалық шақта белгілері байқалмаған пациенттерде бұл жағдайды диагностикалауға көмектеседі. Электроэнцефалограммада ояну немесе сергектік күйдегі бір ғана қырысқа тікен байқалады, ал электромиограммада бұлшық еттердің жылдам жауабы және гиперрефлексия көрінеді. Әйтпесе, генетикалық тестілеу ғана нақты диагноз қоюға мүмкіндік береді. Гипертония және апноэ шабуылы кезінде симптомдарды жеңілдету үшін аяқ-қолдар мен бас денеге қарай күшпен итерілуі мүмкін. Бұл "Вигевано маневрі" деп аталады.
The SLC6A5 gene encodes the GlyT2 transporter, a neuronal pre synaptic glycine re uptake transporter. In comparison to the GlyT1 transporter, found mostly in glial cells, GlyT2 helps maintain a high concentration of glycine within the axon terminal of glycinergic neurons. Mutations of the SLC6A5 gene have been associated with hyperekplexia in an autosomal recessive inheritance pattern. Defects within this gene are hypothesized either to affect the incorporation of the transporter into the cellular membrane or to affect its affinity for the molecules it transports: sodium ions, chloride ions and glycine. Gephyrin is essential for glycine receptor clustering at synaptic junctions, through its action of binding both the glycine receptor beta subunit and internal cellular microtubule structures. Because of gephyrin's multi functional nature, in mutated form it is not presumed to be a common genetic source of hyperekplexia. Since the ARHGEF9 gene is on the X chromosome, this gene displays X linked recessive heritance. The collybistin protein is responsible for proper gephyrin targeting, which is crucial for the proper localization of glycine and GABA receptors. Deficiencies in collybistin function would result in a lack of glycine and GABA receptors at the synaptic cleft. A combination of electroencephalogram and an electromyogram may help diagnose this condition in patients who have not displayed symptoms as children. The electroencephalogram will not show abnormal activity other than a spike in wakefulness or alertness, while the electromyogram will show rapid muscular responses and hyperreflexia. Otherwise, genetic testing is the only definitive diagnosis. During attacks of hypertonia and apnea, the limbs and head may be forcibly manipulated towards the trunk in order to resolve the symptoms. This is referred to as the "Vigevano maneuver'.
Тарих
Бұл ауруды алғаш рет 1958 жылы Кирштейн мен Сильверскиольд сипаттады, олар "құлау ұстамалары" бар отбасы туралы хабарлады. 1962 жылы докторлар Кок пен Бруйн белгісіз тұқым қуалайтын синдромды хабарлады, ол бастапқыда нәрестелерде гипертония ретінде көрінді. Осы үлкен голланд әулетінің генетикалық талдауы гиперекплексиямен байланысты GLRA1 генінің мутациясын анықтады.
The disorder was first described in 1958 by Kirstein and Silfverskiold, who reported a family with 'drop seizures'. In 1962 Drs. Kok and Bruyn reported an unidentified hereditary syndrome, which initially presented as hypertonia in infants. Genetic analysis within this large Dutch pedigree revealed a mutation within the GLRA1 gene, the first gene to be implicated in hyperekplexia.