Джордж Фредерик Пинто: Англиялық композитор және виртуоз музыкант

Кіріспе

Ағылшын композиторы Джордж Фредерик Пинто (25 қыркүйек 1785 – 23 наурыз 1806) – ағылшын композиторы және клавишті аспаптардағы виртуоз.

Өмір және мансап

Пинто Ламбет қаласында дүниеге келді және Джордж Сандерс деп крещение алды. Оның әкесі, Самуэль Сандерс (немесе Соломон) жас кезінде қайтыс болды; анасы Джулия Сандерс (қыздығы Пинто) итальяндық тегі бар лондондық скрипкашы Томас Пинтоның (1714 ж. шамамен 1780 ж.) қызы болды. Томас Пинтоның екінші әйелі, ағылшын әншісі Шарлотта Брент (1735–1802), Джорджтың музыкалық тәрбиесіне көмектесті. Ол өзінің кәсіби мансабында анасының қыздық атын тегі ретінде пайдаланды. Пинто 8 жасында музыкант және импресарио Иоганн Соломоннан музыка сабақтарын бастады. Алғашқыда ол скрипкадағы дарынды бала ретінде танымал болды. 1795 жылы 9 жасар Пинто Лондондағы Ганновер скверіндегі Жаңа лицейде Джованни Мане Джорновичидің скрипкалық концертімен дебют жасады. 1796 жылы Соломон Пинтоның Синьора Сальвинидің қайырымдылық концертінде скрипкалық концерт орындауын ұйымдастырды. Осыдан кейін ол Лондон мен басқа да британдық қалаларда жиі өнер көрсетті және, мүмкін, екі рет Парижге сапар шекті. 1800 жылы ол Джон Филдпен бірге Соломонның концертінде өнер көрсетті (кейіннен ол 1803 жылы шығарған C минорындағы фортепианолық сонатасын "Досы Джон Филдке арналған" деп атады). Оның Op. 1, фортепианоға арналған үш дивертименті 1801 жылы жарияланды (көшірмелері сақталмаған); ал Op. 2, сонымен қатар фортепианоға арналған, үш вариация жиынтығынан тұрады және 1802 жылы жарық көрді. Пинтоға фортепианоны кім үйреткені белгісіз, бірақ осы кезден бастап ол оның сүйікті аспабына айналған сияқты. 1803 жылдың қаңтар айында Филип Корридің Эдинбургтегі концерттерінде Пинто жарақат алған Корридің орнын басып, "кептерестің алдында отырды". Жазушы және музыкант Александр Кэмпбелл былай деп жазды: «Жас Пинто ғажап скрипкашы ғана емес, сонымен қатар фортепианода да шебер орындаушы: екі мүлдем әртүрлі аспапта өте жақсы орындау – бұл сирек кездесетін дарын мен шаршамас еңбекқорлықтың белгісі. Егер ол босқындық пен салғырттыққа берілмесе, музыка әлемі оның есейген шағында қандай жетістіктерді күтуге болады? 1804 жылы Пинтоның денсаулығы нашарлай бастады. Бұл оны шығармалар жазудан тоқтатып қоймады және сол жылдан бастап 1806 жылы қайтыс болғанға дейін оның барлық маңызды туындылары, соның ішінде фортепиано және скрипкалық сонаталар, сондай-ақ екі скрипкалық дуэт жинағы жарық көрді. Ол сонымен қатар бірнеше ән мен қысқа фортепианолық пьесалар жазды. Оның жазған скрипкалық концерті қазір жоғалып кеткен, бірақ қолжазбасы 1850 жылғы «Музыкалық әлемде» жарияланған мақалада сипатталған (т. XXV, 2 бет). 1805 жылы Оксфордтағы концерттер сериясын тоқтатқаннан кейін, ол 1806 жылы 20 жасында Лондонда туберкулезден қайтыс болды. Оның кейбір өлеңдерін Самуэль Уэсли және Джозеф Вольфл аяқтады.

Pinto was born in Lambeth and baptised as George Sanders. His father, Samuel Sanders (or Saunders) died young; his mother, Julia Sanders (née Pinto) was the daughter of Thomas Pinto (1714 c.1780), a London violinist of Italian origin. Thomas Pinto's second wife, the English singer Charlotte Brent (1735–1802), encouraged George's early musical upbringing. He used his mother's maiden name as his surname throughout his professional career. Pinto started taking music lessons aged 8 with the musician and impresario Johann Salomon. Initially he was promoted as a prodigy on the violin. In 1795 Pinto, then aged 9, made his debut playing a violin concerto by Giovanni Mane Giornovichi at the New Lyceum in Hanover Square London. In 1796 Salomon arranged for Pinto to play a violin concerto at Signora Salvini's benefit concert. Following this, he made frequent appearances in London and other British centres, and possibly twice travelled to Paris. In 1800 he played at a concert of Salomon accompanied by John Field (to whom he later dedicated his piano sonata in C minor of 1803 "Inscribed to his Friend John Field"). His Op. 1, three divertimenti for piano were advertised in 1801 (no copies have survived); his Op. 2, also for piano, comprising three sets of variations, was published in 1802. It is not known who taught Pinto the piano, but from this period on it would seem to have become his preferred instrument. In January 1803 at Phillip Corri's Edinburgh concerts, Pinto took the place of an injured Corri where he "presided at the keyboard". The writer and musician Alexander Campbell wrote:Young Pinto is not only an admirable violin player, but also a first rate performer on the grand piano forte: to excel on two instruments so widely different from each other, is a proof of genius and unwearied application very seldom to be met with. If dissipation, and consequent idleness, do not impede him in his career, what may not the musical world expect in his riper manhood? In 1804 Pinto began to suffer serious ill health. This did not prevent him composing and between then and his death in 1806 appeared all his major works, including piano sonatas and violin sonatas, as well as two sets of violin duets. He also composed a number of songs and shorter piano pieces. A violin concerto written by him is now lost, although the manuscript was described in an article in the Musical World of 1850 (vol. XXV, p. 2). After breaking off a planned series of concerts in Oxford in 1805, he died in London in 1806 at the age of 20, apparently of tuberculosis. Some of his posthumous works were completed by Samuel Wesley and Joseph Woelfl.

Мұра

Замандастарының Пинтоның "өз-өзінен теріс айырылуы" туралы көптеген сілтемелері гомосексуализм туралы жасырын меңзеулер болуы мүмкін деген болжам бар. Оның қайтысынан кейін айтылған құрметті сөздердің ішінде Соломонның: "Егер ол тірі қалғанда және қоғамның құмарлықтарына қарсы тұра алса, Англия екінші Моцартты дүниеге әкелген болар еді" деген пікірі де бар. Сэмюэл Уэсли: "Одан асқан музыкалық гений болған емес" деді. Уильям Айртон мен Иоганн Баптист Крамер де құрмет көрсетті. Пинтоның музыкасы оның қайтысынан кейін көбінесе ұмытылды, бірақ Уильям Стерндейл Беннетт оған қызығушылық танытты. Оның туындыларына қызығушылық тек 1960 жылдары қайта оянды. Музыка зерттеушісі Николас Темперли фортепиано туындыларында "Бетховен, Шуберт және тіпті Шопеннің таңғажайып болжамдарын" байқады және "Шуберттің өзі 20 жасқа дейін одан да керемет әндер жазған жоқ" деген пікір білдірді. Композитор Джеффри Буш Пинтоның G минорындағы скрипкалық сонатасы туралы: "көңіл-күйі құштар, аргументі нақты және тамаша тақырыптық ойларға толы" деді. Пинтоның фортепианолық сонаталарын Томас Уэйкфилд, Иан Хобсон, Рико Фукуда, Мицеал О'Рурк және басқалар CD-ге жазды, ал оның вокалдық шығармаларының бір бөлігі Hyperion лейблінде жазылған. Николас Темперлидің "Лондондық фортепиано мектебі 1766–1860 ж." (20 томдық. Лондон/Нью-Йорк: Гарланд, 1985) еңбегінде Пинтоның фортепиано музыкасының көп бөлігі, соның ішінде екі Grand Sonata Op.3 және Fantasia мен Sonata бар.