Родольфо Эрреро – мексиканский генерал, сыгравший роль в Мексиканской революции и, предположительно, причастный к смерти президента Каррансы. 1920 жыл.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Родольфо Эрреро — 1910-1920 жылдар аралығындағы Мексика революциясына қатысқан мексикалық әскери шенеунік. Ол президент Венустиано Карранцаның қазасына кінәлі деп есептелетін офицер болып саналады.
Rodolfo Herrero was a Mexican military officer, noteworthy for his participation in the Mexican Revolution of 1910 to 1920. He is generally believed to be the officer responsible for the death of President Venustiano Carranza.
Өмірбаян
1920 жылдың басында Эрреро генерал Мануэль Пелаэске бағынышты көтерілісшілердің қолбасшысы болды. Алайда 1920 жылдың наурыз айында ол амнистия уәдесімен Карранса күштеріне берілді және оған генерал шені сақтап қалуға рұқсат берілді. 1920 жылдың мамырында Карранса үкіметі Альваро Обрегонды қолдаған күштердің қысымымен құлады. Карранса және оның жақтастары Мехико қаласынан Веракрусқа қашуға тырысты. Алжиб теміржол станциясында оларға теміржол желісі үзілгені және Веракрус түскені туралы хабарланды. Сондықтан Карранса солтүстікке, Сан-Луис-Потосиге жаяу баратын жолды ұсынды. Ла-Унион ауылдық ауылының жанында Каррансаның кішкентай тобына Родольфо Эрреро күштері қосылды. Эрреро Карранса тобын Солтүстік Пуэбланың қиын-қыстау аймағынан өткізіп, жетектеуге және сүйемелдеуге ұсыныс жасады. Ол топты Тласкалантонго деген шағын елді мекенге жеткізді. Содан кейін Эрреро жараланған бауыры Эрмило Эррероға көңіл бөлгенімді айтып, кешірім сұрады, бірақ қайта оралуға уәде берді. 1920 жылдың 21 мамырында таңертең Карранса тобына Эрреро бауырларының басшылығымен жүрген сарбаздар шабуыл жасады. Таң атып келгенде Карранса бірнеше оқтан жараланып, қайтыс болған күйде табылған. Родольфо Эррероны сұраққа алу үшін Мехикоға шақыртты. Обрегон оны кісі өлтіру және мемлекетке қарсы қылмыс жасады деп айыптады. Астанада Эрреро ұзақ сұраққа тартылды, бірақ қамалмады. Жеті айдан кейін ол Сантьяго Тлальтелолько әскери түрмесінде бір аптаға қамалды. Ол әскери шенінен айырылып, әскерден шығарылды, бірақ басқа жағдайда бос жүруге рұқсат берілді. Кейін Эрреро Обрегон президенттігі кезінде генерал шеніне қайта орналастырылды, бірақ 1937 жылы Лазаро Карденас президенттігі кезінде қайтадан қызметтен босатылды. Оның бауыры Эрмило Эрреро Франсиско "Панчо" Вилламен бірікті. Ол қатарларын бірте-бірте көтеріліп, ақырында Вилла армиясының генералы болды. 1964 жылы табиғи себептерден қайтыс болды. Ол Каррансаның өлтірілгенін жоққа шығарды. Ол Каррансаның аяғына жараланғаннан кейін өзін-өзі өлтіргенін, оның ішінде Паулино Фонтес, Мануэль Агирре, Педро Хил Фариас және Игнасио Суарес сияқты бірнеше куәгерлердің айтуынша, басқаша теорияны жақтады. Бұл теория генерал Басаве и Пинья Каррансаны өлтіруді емес, тұтқындауды көздегенін болжайды.
In early 1920, Herrero was a rebel commander subordinate to General Manuel Pelaez. However, in March 1920, he surrendered to Carranza's forces under the promise of amnesty and he was allowed to keep his rank of General. In May 1920, Carranza's government collapsed under pressure from forces supporting Álvaro Obregón. Carranza and his supporters attempted to flee Mexico City to Veracruz. At the Aljibes rail station, they were informed that the rail line had been severed and that Veracruz had fallen. So Carranza proposed to travel on foot north to San Luis Potosí. It was near the rural village of La Union that Carranza's small party was joined by the forces of Rodolfo Herrero. Herrero offered to guide and escort Carranza's party through the rugged rural area of northern Puebla. He escorted the party to the small settlement of Tlaxcalantongo. Herrero then excused himself by saying he had to attend to a wounded brother Hermilo Herrero, but promised to return. In the early morning of May 21, 1920, Carranza's party was attacked by soldiers believed to be under the command of the Herrero brothers. When the dawn came, Carranza was discovered dead from several bullet wounds. Rodolfo Herrero was ordered to Mexico City for questioning. Obregón denounced him for murder and treason. In the Capital, Herrero was questioned at length but not held. Seven months later, he was confined for a week in the military prison of Santiago Tlaltelolco. He was stripped of his military rank and cashiered out of the army, but otherwise allowed to go free. Herrero was subsequently reinstated as a general during the presidency of Obregón, only to be dismissed again during the presidency of Lázaro Cárdenas in 1937. His brother Hermilo Herrero joined forces with Francisco "Pancho" Villa. Slowly moving up the ranks and eventually becoming a general for the Villa army. He died of natural causes in 1964. He always denied that Carranza was murdered. He espoused the alternative theory that Carranza after being wounded in the leg, had committed suicide, as stated by several eyewitnesses, including Paulino Fontes, Manuel Aguirre, Pedro gil Farias and Ignacio Suarez. This theory presumes that general Basave y Piña never intended to kill Carranza but to capture him.